‫اینجا لانشی‌ـه.
‫جایی که به دنیا اومدم و بزرگ شدم.
‫تمام ایستگاه‌ها و کوچه‌ها رو،
‫به یاد دارم.
‫حال و هوای روزهای آفتابی،
‫و روزهای بارونی رو یادمه.
‫اون‌موقع،
‫وقتی شونزده یا هفده سال‌مون بود،
‫گوشی‌های هوشمند،
‫یا وی‌چت و تیک‌تاک نداشتیم.
‫دامپلینگ‌تون آماده‌ست.
‫زمان به آرومی گذشت،
‫و تابستون بلند بود.
‫مثل آهنگی که بارها تکرار می‌شه،
‫بعضی‌ها... تاابد اون رو توی قلب‌شون نگه می‌دارن.
Anime-List.net Nero_Sun
‫تو شیائویی، می‌شه واقع‌بین باشی؟
‫این روزا دیگه کی مانهوای حوصله سر برِ تو رو می‌خونه؟
‫باید یکم به مانهوات هیجان اضافه کنی، متوجه می‌شی؟
‫مثل یه مدیرعامل پول‌دار که عشق یه‌طرفه داره،
‫دوست‌پسرهای وفادار،
‫یا شخصیت‌هایی با ظاهر مغرور ولی قلبی مهربون.
‫اگر نمی‌خوای مردهای مغرور رو بکِشی، پس پسرهای بانمک و پرانرژی انتخاب مناسبی‌ان!
‫اینکارو می‌کنی یا نه؟
‫اگر کشیدنِ مانهوای خودت رو ادامه بدی،
‫دیگه پول‌هامو برات خرج نمی‌کنم.
‫از وقتی بزرگ شدم،
‫همیشه سعی کردم بقیه رو راضی نگه دارم،
‫درحالی که خودم رو تباه کردم.
‫معمولاً به وقتی که هفده سال‌مون بود فکر می‌کنم.
‫جوون و ساده‌لوح،
‫ولی بی‌ریا و واقع‌بین بودیم.
‫صبح بخیر، شنوندگان عزیز.
‫امروز 1 سپتامبر سال 1999 هست.
‫صد و ده روز تا انتقال حاکمیتِ ماکائو باقی مونده.
‫در این صبح دل‌انگیز،
‫اجازه بدید آهنگ جدیدِ پو شو، به‌نام «پسر جدید» رو براتون پخش کنیم.
‫بابابزرگ، من دارم می‌رم مدرسه.
‫مراقب باش.
‫صبح بخیر.
‫بیا یه مدل موی جدید بزنیم. زندگی رو سخت نگیر
‫کوفته‌های توفو آماده‌ان.
‫لباس خوشگل پوشیدی، هجده سالگی مثل بهشت می‌مونه. زندگی‌مون مثل عسل شیرین‌ـه
‫لباس جدید بپوش، بیا مدل موی جدید بزنیم، زندگی رو سخت نگیر
‫آقا، دامپلینگ‌هام آماده شدن؟
‫آره، یه ثانیه دیگه صبر کن.
‫در آینده دردی وجود نخواهد داشت. آینده‌مون خیلی باحاله
‫هنوز با اون بازی می‌کنی؟ ‫آقای چِن کله‌ت رو می‌کَنه.
‫غذاتو می‌برم.
‫هی، دامپلینگ‌هام!
‫تو شیائویی، صبر کن!
‫بپر بالا.
‫بدو، الان زنگ می‌خوره.
‫دوباره می‌گم، ترم پیش میانگین نمرات نهایی وحشتناک بود.
سال سوم کلاس یک
‫به نمرات‌تون نگاه کنید!
‫من به جای شما شرمنده شدم!
‫بهتره توی مسابقه‌ی تخته‌نویسی افتخار کسب کنید.
‫یائو ژتیان.
‫فرقی نداره درس خوندن باشه یا تخته‌نویسی،
‫اگه می‌خواید تو شورای عمومی باشید،
‫باید سرمشقِ بقیه قرار بگیرید.
‫بقیه‌تون هم همینطور.
‫اصلاً به حرفم گوش می‌دید؟
‫خندیدن بسه!
‫صد آفرین.
‫مدرسه تازه شروع شده و شما دیر کردید. با خودتون چی فکر کردید؟
‫چرا وقتی مدرسه تموم شد نیومدید؟
‫چطور جرئت کردید جلوی من یواشکی بیاید تو کلاس؟!
‫باورم نمی‌شه دل و جرئتش رو داشتید!
‫تنها کاری که بلدید بکنید مانهوا خوندن و بازی کردن‌ـه!
‫توی کلاس، همه‌ش می‌خوابید.
‫بعد کلاس هم با سرعت نور فرار می‌کنید!
‫مال کدوم کلاسی؟
‫نکنه کَری؟
‫فکر کردی اینجا خونه خاله‌ست که اینقدر راحت رفتار می‌کنی؟
‫پدرت ادب بهت یاد نداده؟
‫من...
‫پس تو جین‌شوان هستی.
‫دفعه‌های بعد سعی کن دیر نکنی.
‫مهم نیست.
‫امسال باید تلاش کنی تا بتونی بری کالج.
‫اگه سؤالی داشتی حتماً ازم بپرس.
‫دوست داری ردیف آخر بشینی؟
‫می‌تونم بیارمت جلوتر.
‫اگه به شما نزدیک بشم... می‌ترسم معذب بشید.
‫شما دوتا چرا هنوز اونجا ایستادید؟
انگلیسی گائوکائو
کتاب تمرین
‫برید بشینید!
‫انگار اون چی جین‌شوان‌ـه.
‫اونو می‌شناسی؟
‫کیه که نشناسه؟ اون پسر مدیر آموزش و پرورش‌ـه.
‫آقای چِن؟
‫مادرم می‌خواد روی گائوکائو تمرکز کنم.
‫«گائوکائو: آزمون ورودیِ سراسری، که مشخص می‌کنه برای کدوم کالج‌ها می‌تونید اقدام کنید»
‫دیگه نمی‌خواد تو مسابقه‌ی تخته‌نویسی شرکت کنم.
‫اگه میشه...
‫نمی‌شه.
‫گائوکائو مهمه،
‫ولی این رتبه‌ی کلاس رو می‌بره بالا.
‫تو شیائویی،
‫اگه بخوای همه‌ش نقاشی بکشی، اصلاً می‌تونی بری کالج؟
‫هنوز تمرینِ رقصِ یائو ژن‌تیان مونده.
‫خیلی‌خب.
‫این ترم برای تخته‌نویسی بهش کمک کن.
‫حداقل یه کار مفید بکن.
‫آه، با... باشه.
‫صبر کن.
‫مدادت.
‫ممنون.
‫قراره با یائو ژتیان تخته‌نویسی انجام بدی...
‫خرشانسی آوردی، نه؟
‫خفه شو!
‫اگر امروز تلاش کنید، آینده‌ای روشن در انتظارتون خواهد بود.
‫همگی یادتون باشه.
‫امسال،
‫فقط دو نوع چیز وجود داره،
‫گائوکائو،
‫و چیزهای بی‌اهمیت!
‫ساکت باشید.
‫کلاس شروع شده.
‫هرکس دوباره وسط حرفام بپره، بعد از کلاس باید بیاد دفترم.
‫فهمیدید؟
‫‫با اینکه،
‫‫معلم‌مون گفت
‫‫باقیِ امسال،
‫‫فقط دو نوع چیز تو زندگی‌مون وجود داره...
‫‫ولی...
‫‫اون آدم‌ها و چیزهای بی‌اهمیت
‫‫خیلی واقعی‌تر و واضح‌تر از گائوکائو به‌نظر می‌رسیدن،
‫‫و به زندگیِ من نفوذ کردن.
‫یائو ژتیان، صبر کن.
‫ها؟
‫می‌خوام راجع‌به تخته‌نویسی صحبت کنم.
‫به خودت مغرور نشو!
‫دو بر یک؟ اینطوری بقیه فکر می‌کنن ما داریم برات قلدری می‌کنیم.
‫اجازه می‌دیم چند دور بازی کنی.
‫باشه.
‫اینجا منتظرم بمون.
‫می‌رم کفش‌های رقصم رو بذارم.
‫باشه.
‫هی، تو.
‫ها؟
‫با منی؟
‫حالا دو نفریم. دیگه منصفانه شد، نه؟
‫یعنی چی دو نفریم؟
‫چرا بهم توپ دادی؟
‫بچه جون، می‌تونی بازی کنی؟
‫این مزخرفات رو تموم کنید.
‫زود باش توپ رو بنداز.
‫راست می‌گه.
‫بچه جون...
‫از کمکت ممنون.
‫توپ رو بنداز!
‫بیا، بگیرش!
‫بگیرش!
‫پشت سرت!
وسط شهر دویدن رو شروع می‌کنم
‫بگیر!
آفتاب درخشان به کمرم می‌تابه
‫همینه!
مثل همیشه، تو به شونه‌م به آرومی ضربه می‌زنی
‫یه امتیاز دیگه گرفتن، نباید بذاریم امتیاز بگیرن!
‫از این طرف!
من شیفته‌ی تو شدم
‫بنداز اینجا!
هنوز بنا به دلایلِ نامشخصی
‫اینجا!
بازوهای تو
به من نمی‌رسه
‫توپ که چشم نداره، تقصیر من نیست.
‫اونی که چشم نداره تویی!
قبلاً از اینکه متوجه بشم
‫من خوبم.
‫گفت حالش خوبه، بیاین ادامه بدیم.
تو نگاهم رو دزدیدی، و شروع شد
‫صبر کن!
نمی‌ذارم بری. هیچ تردیدی ندارم. من دیوونه‌تم
‫بذار من آخرین ضربه رو بزنم.
‫می‌خوام فریاد بزنم که «دوستت دارم.»
‫هرطور شده نباید بذاری توپ رو بندازه تو سبد!
‫باشه!
‫اگه بخواد پرتاب کنه، توپ رو می‌گیرم!
بیا سعی کنیم فردا تغییر کنیم
می‌خوام این لحظه‌ی یخ‌زده رو بشکنم
‫می‌خوام فریاد بزنم که «دوستت دارم.»
‫کارِ خودته!
بیا شهامت به خرج بدیم و یه قدم به جلو بر داریم
می‌خوام این احساساتِ گرم رو دریافت کنی
‫بیا، بگیرش.
‫کارت خوب بود، فردا می‌بینمت.
‫هوم.
‫نمی‌دونستم می‌تونی بسکتبال بازی کنی.
‫فقط داشتم کورکورانه بازی می‌کردم، من فقط بلدم نقاشی بکشم.
‫پدر و مادرت به نقاشی تشویقت کردن؟
‫من فقط یه بابابزرگ دارم.
‫اوه.
‫بهش علاقه دارم، با کپی کردنِ نقاشی‌های مانهوا، یاد گرفتم.
‫بهش علاقه داری؟
‫از وقتی بچه بودم.
‫پس خانواده‌ت می‌خوان که تو یه هنرمند بشی؟
‫نمی‌تونم هنرمند بشم، فقط از مانهوا خوشم میاد.
‫تا حالا فکر کردی برای مدرسه‌ی هنر اقدام کنی؟
‫به هیچ‌وجه نمی‌تونم، نمراتم خیلی پایینن.
‫برای مدرسه‌ی هنر باید تو آزمون گائوکائو نمره‌ی دویست بیاری.
‫«نمره‌ی گائوکائو از 600 تا 700 حساب می‌شه.»
‫پس نمره‌م خیلی پایین‌ـه.
‫اوه.
‫واقعاً بهت حسودیم می‌شه.
‫چیزی داری که واقعاً بهش علاقه داری.
‫ولی من ندارم.
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫گفتم...
‫اینکه به چیزی علاقه داری...
‫عالیه!
‫‫تو اون لحظه...
‫‫می‌دونستم که دارم عاشق می‌شم.
‫‫انگار که گوشه‌ای از آسمونم برداشته شده بود،
‫‫و نوری خیره‌کننده نمایان شده بود.
‫‫نوجوانیِ من،
‫‫اونطوری بیدار شد.
‫چی جین‌شوان.
‫جین‌شوان.
‫صبر کن، صبر کن.
‫جین‌شوان.
‫چطوری؟
‫از حالا به بعد، بهت خصوصی درس می‌دم.
‫خودتو تو زحمت ننداز.
‫چه زحمتی، شما رحمتی.
‫یادت باشه وقتی رفتی خونه به پدرت بگی که،
‫برای کلاس‌های خصوصی پول نمی‌گیرم.
‫مطمئنم که قوانین وزارت آموزش و پرورش رو
‫برای کلاس‌های خصوصی نقض نمی‌کنم.
‫تو بدترین معلم این پایه هستی،
‫ولی بازم مسئولیت‌های یه آدم مهم رو انجام می‌دی.
‫وقتی رفتم خونه به پدرم می‌گم،
‫که تو معلمی هستی که خیلی به دانش‌آموزهات اهمیت می‌دی.
‫اگه مدیر آموزش و پرورش نشی خیلی حیف می‌شه.
‫عه، نه، نه، نه.
‫جین‌شوان.
‫جین‌شوان!
‫جین‌شوان.
‫هی، جین‌شوان.
‫می‌تونی این رو به پدرت بدی؟
‫شما دوتا چرا هنوز اینجایید؟
‫آقای معلم، داریم تخته‌نویسی رو انجام می‌دیم.
‫تخته‌نویسی؟
‫دفعه‌ی بعد که انجامش می‌دید، قایم نشید.
‫تخته‌نویسی...
‫چی جین‌شوان.
‫بکش کنار!
‫چی جین‌شوان!
‫فردا تخته‌هارو ارزیابی می‌کنن، چیکار کنیم؟
‫مهم نیست.
‫اول بیا ببینیم چطور باید تمیزش کنیم.
‫خودم انجامش می‌دم.
‫بهتره بسپاریش به من.
‫حالا بیاین بقیه‌ش رو تموم کنیم.
‫هوم.
‫نوشابه می‌خواید؟
‫آره.
‫چی می‌خواید؟ براتون میارم.
‫-بی بینگ یانگ ‫ -جیانگ لی بائو
‫«دو برند متفاوتِ نوشابه»
‫-پس بی بینگ یانگ خوبه. ‫-جیانگ لی بائو.
‫نمی‌شه اول باهم کنار بیاید؟
‫-آره. ‫ - نه.
‫دقیقاً چی می‌خواید؟
‫کولا.
‫می‌گم...
‫هوم؟
‫چطوره اونو بکشی؟
‫منظورت چیه؟
‫اونو روی تخته‌سیاه بکش.
‫ها؟ مطمئنی آقای چِن عصبانی نمی‌شه؟
‫مگه اون هرروز عصبانی نمی‌شه؟
‫اون به چیزی جز گائوکائو اهمیت نمی‌ده.
‫حالا که حرف از گائوکائو شد،
‫من می‌تونم بهتون درس بدم.
‫درس بدی؟
‫نه... نمی‌خواد وقتت رو تلف کنی.
‫هعی، یکی مثل آقای چن پیداش شد.
‫فقط به گائوکائو فکر می‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫من...
‫خیلی‌خب، می‌خوام ببرمتون یه جای خاص،
‫برجِ کوهِ دایون.
‫سفت بچسب.
‫وای.
‫خیلی اومدیم بالا!
‫زود باشید، بیاید بالا.
‫اولین باره که لانشی رو از این بالا می‌بینم.
‫نمی‌دونستم که لانشی اینقدر قشنگه.
‫نگاه کنید، ابرها قرمز شدن.
‫خوشحالم!
‫تا حالا اینقدر به آسمون نزدیک نشده بودم.
‫تموم شد.
‫داره دیروقت می‌شه.
‫اگه تا قبل از اینکه مامانم میاد خونه نرسم، دوباره دعوام می‌کنه.
‫هی، چی جین‌شوان.
‫درست نیست بذاریم یائو ژتیان تنها بره خونه.
‫چطوره باهاش برگردیم؟
‫نمی‌دونم کی اینجا خطرناک‌ترـه.
‫چی دارید پچ پچ می‌کنید؟
‫هیچی.
‫آه، پس بین خودتون راز دارید.
‫پس منتظرتون می‌مونم.
‫اینطور نیست.
‫فقط داشتم به چی جین‌شوان می‌گفتم که
‫تا خونه دنبالت میایم.
‫ما هم باهات میایم،
‫مگه نه، چی جین‌شوان؟
‫چی جین‌شوان.
‫باشه.
‫هی یائو ژتیان، کدوم کالج می‌خوای بری؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید برم به یه مدرسه‌ی بازرگانی.
‫شایدم برم علوم کامپیوتر، یا حتی دکتر بشم.
‫خلاصه که مطمئن نیستم.
‫همه‌جا احساس غریبی می‌کنم.
‫کالج‌های زیادی هستن که می‌تونی انتخاب کنی،
‫هیچ‌کدومشون رو دوست نداری؟
‫هیچ‌کدوم رو نمی‌شناسم.
‫از کجا بدونم که دوست دارم یا نه؟
‫پدر و مادرم گفتن،
‫«اگر نمره‌ی امتحانت بالا باشه،
‫می‌تونی بری یه کالج خوب و یه رشته‌ی پرطرفدار رو انتخاب کنی.
‫می‌خوای بدونی کدوم رشته؟
‫ما برات تعیین می‌کنیم.
‫پس دیگه نگران چی هستی؟»
‫تیان تیان.
‫مامان.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اونا هم‌کلاسی‌های من هستن.
‫سلام، خانوم.
‫مامان.
‫بابا کجاست؟
‫توی کلاسش، دوتا از دانش‌آموزا عاشق همدیگه شدن و اتفاق بدی افتاده.
‫برای همین باید مشکل رو حل کنه.
‫بچه‌های امروزی،
‫سرشون تو درس نیست.
‫حتی نمی‌دونیم طول روز، چی تو فکرشون می‌گذره.
‫یکم داره دیر می‌شه.
‫اونا... اونا فقط...
‫منو تا خونه همراهی کردن.
‫آه، بله بله.
‫خانوم، لازم نیست ازمون تشکر کنید.
‫ما فقط باهم هم مسیر بودیم.
‫ببخشید، فراموش کردم ازتون تشکر کنم.
‫شما با هم تو یه کلاسِ رقصید؟
‫ما رقص یانگه می‌ریم.
‫«نوعی رقص سنتی چینی»
‫خانوم، دیگه داره دیر می‌شه.
‫ما با اجازه می‌ریم.
‫خدانگهدار.
‫برو، برو.
‫مگه الان نگفتی که مسیرمون باهم یکی‌ـه؟
‫خب...
‫خانوم، ما این‌طرفی می‌ریم...
‫این طرف...
‫خداحافظ.
‫اونا برای چی می‌رقصن...
‫تا نمره‌ی مثبت بگیرن...
‫«می‌شه یا فعالیت در زمینه‌های مختلف، برای گائوکائو نمره‌ی مثبت گرفت.»
‫خیلی خوب می‌شد اگه راجع‌به مدرسه‌ها برای یائو ژتیان اطلاعات جمع می‌کردیم.
‫تیان تیان، از اون مجله‌هایی که دوست داری بخونی، به اندازه‌ی یک سال ازشون سفارش دادم.
‫تیان تیان!
‫اوه، دارم میام.
‫پیروز شو، شکست رو به راحتی قبول نکن!!
مهارت‌هات رو در گائوکائو نشون بده
نابغه
نابفه
‫وای، خیلی خوبه.
‫کی اینارو کشیده؟ حتماً خیلی با استعداده.
‫درسته!
‫این خیلی از داستان‌های لیگ جوانانِ کمونیست، باحال‌ترـه!
‫هی، اسلَم دانک رو خوندی؟
‫«Slam Dunk: یه مانگای ژاپنی با موضوع بسکتبال»
‫حرف نداره.
‫آره، آره!
‫از روکاوا کائه‌ده خیلی خوشم میاد!
‫تو کُشته مُرده‌ی پسرایی.
‫لعنتی!
‫اونی که بیرونه رو تو کشیدی؟
‫فوق‌العاده‌ست!
‫چرا این گوریلِ گُنده رو کشیده؟!
‫تو شیائویی هیچ‌وقت درس نمی‌خونه.
‫همیشه این نقاشی‌های احمقانه رو می‌کشه.
‫طبق منشأ گونه‌ها، خیلی دقیق روش کار شده.
‫آقای چن، مثل اینکه تخته‌ی کلاسِ شما بالاخره قراره جایگاه اول رو به‌دست بیاره.
‫دانش‌آموزها،
‫نمی‌تونن فقط روی نمرات‌شون تمرکز کنن.
‫همیشه بهشون می‌گم که،
‫همه فن حریف باشن.
‫آفرین!
‫آره، آره.
‫کی هم ساکوراگی و هم روکاوا رو قبول داره؟
‫بچه‌ها ساکت باشید.
‫این دفعه تخته‌نویسی...
‫هوم.
‫یه چیزِ خاص داره.
‫بعداً بهتون می‌گم.
‫ولی،
‫یادتون باشه که،
‫مطالبِ نوشته شده روی تخته نباید کم باشن.
‫همچنین باید از مطالب انگیزشیِ بیشتری استفاده کنید.
‫برای مسابقه‌های تخته‌نویسی در آینده،
‫باید برای رسیدن به مقام اول تلاش کنیم،
‫تا برای کلاس‌مون افتخار آفرینی کنیم.
‫برای تخته‌نویسیِ کلاس‌مون،
‫شخص درستی رو انتخاب کردم.
‫ایول!
‫چی جین‌شوان...
‫می‌تونی...
‫بهم کمک کنی تا مطالبی راجع‌به
‫کالج‌ها پیدا کنم؟
‫فقط چندروز با تیان تیان وقت گذروندی،
‫و به این زودی تصمیم گرفتی که بری کالج؟
‫خفه شو، سر به سرم نذار.
‫فقط فکر کردم...
‫فکر نمی‌کنی که،
‫خیلی‌ها دل‌شون می‌خواد راجع‌به کالج‌ها بدونن؟
‫مسخره بازی در نیار.
‫داشتم چی می‌گفتم؟
‫آها.
‫اگه این اطلاعات رو روی تخته بنویسیم، مطمئنم حداقل یه‌نفر ازش استفاده می‌بره.
‫درسته.
‫تازه‌شم...
‫اینطوری خواسته‌های آقای چن هم براورده می‌کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫خیلی داری به خودت زحمت می‌دی.
‫عه، حتی انگلیسی هم نوشتید.
‫گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫حالا که اینقدر تلاش می‌کنی، باید اول به فکر خودت باشی.
‫چطوره باهم شرط ببندیم؟
‫اگه ببری، بهت کمک می‌کنم.
‫باشه.
‫هی، تو شیائویی،
‫مگه نمی‌دونی چقدر تو بازیِ تتریس مهارت داره؟
‫هی، بازی می‌کنی یا نه؟
‫آره.
‫تو شیائویی،
‫بیشتر از ده سال گذشته.
‫بالاخره یادت افتاد که بهم زنگ بزنی.
‫کجایی؟
‫استعفا دادم.
‫الان اومدم لانشی.
‫کی می‌تونیم همو ببینیم؟
‫استعفا دادی؟
‫چرا؟
‫یه لحظه صبر کن...
‫بعداً باهات تماس می‌گیرم.
‫الو، الو؟
‫هواشِنگ.
‫«اسم دوستش هوابو ـه، ولی بقیه هواشنگ صداش می‌زنن که به معنیِ بادوم زمینی ـه»
استخدام در شرکت مانهوا
‫چی جین‌شوان.
‫همه‌ی اینا رو خودت آوردی؟
‫خیلی زیادن.
‫عالیه.
‫بگیر، این برای توـه.
‫ها؟
‫هوم.
‫ممنون.
‫اون اینو بهم داد.
‫آره، تصمیمم رو گرفتم...
‫مانهوا می‌کشم.
‫تصمیمت رو گرفتی؟
‫آره.
‫ببین.
‫باشه.
‫داشتم فکر می‌کردم که درباره‌ی این کالج‌ها مطلب ارائه بدیم.
‫نظرت چیه؟
‫آره، به‌نظرم خیلی خوبه.
‫این یکی هم بد نیست.
‫هی، چی جین‌شوان.
‫یواشکی عکس نگیر، بده‌ش به من!
‫نه، بده به من ببینم!
‫به منم یه کپی ازش بده!
‫بده‌ش بهم!
‫این فقط یه امتحان مسخره‌ست،
‫همه گاهی اوقات اشتباه می‌کنن.
‫نمره‌ی بدِ تو، در حدِ نمره‌ی خوبِ من‌ـه.
‫فقط بدشانسی آوردی.
‫برای پدر و مادرم، چیزی به اسم شانس تو امتحانات وجود نداره.
‫اونا فقط صلاحت رو می‌خوان.
‫صلاح‌مون رو می‌خوان؟
‫اونا فقط به شهرت خودشون اهمیت می‌دن.
‫اصلاً تاحالا به چیزی که ما می‌خوایم اهمیت دادن؟
‫داری خون‌ریزی می‌کنی!
‫بذار ببینم... زخم عمیقی‌ـه.
‫اگه باندپیچی‌ش نکنیم، عفونت می‌کنه.
‫چیزی نیست.
‫نه...
‫لازم نیست خودت رو به زحمت بندازی.
‫تکون نخور.
‫بریم.
‫بهتره باندپیچی‌ش کنی.
‫نمی‌خوام!
‫چی جین‌شوان.
‫تو...
‫دوباره الکی عصبانی شد.
‫بیا بریم.
‫چی می‌کشی؟
‫آروم شدی؟
‫یه‌نفر برات یادداشت گذاشته.
‫یادداشت؟
‫کی؟
‫نمی‌دونم.
‫روی تخته‌سیاه دیدمش.
‫اگر توی گائوکائو نمره‌ی سیصد بگیرم، برای کدوم کالج‌ها می‌تونم اقدام کنم؟
‫فکر نمی‌کنی که به هدفت رسیدی؟
‫منظورت تخته‌سیاه‌ـه یا نمره؟
‫تخته‌سیاه دیگه.
‫نمره‌ت که تعریفی نداره.
‫درسته.
‫باید بخش نظرات هم بهش اضافه کنی.
‫بخش نظرات؟
‫آره.
‫روی تخته نصبش کن.
‫اینطوری دفعه‌های بعد مجبور نمی‌شن که یادداشت بنویسن.
‫هی.
‫هی!
‫ها؟
‫تعطیلات زمستونی نزدیکه.
‫می‌خوام ببرمتون یه جایی.
‫ما؟ با یائو ژتیان؟
‫ولی...
‫مطمئن نیستم که اون می‌تونه بیاد یا نه.
‫بهت فرصتش رو می‌دم، بقیه‌ش به خودت بستگی داره.
‫مطمئنی از این طرفه؟
‫آره.
‫دقیقاً بالای همین سربالایی‌ـه!
‫تو اول برو.
‫هواشنگ.
‫چرا اینقدر سنگینی؟
‫ادامه بده! دیگه داریم می‌رسیم.
‫سرسره بازی!
‫چرا یائو ژتیان هنوز نیومده پایین؟
‫آه.
‫هی...
‫نکنه مارو اشتباهی آورده اینجا؟
‫اون شده خونه‌ی خودش رو اشتباه بگیره ولی خونه‌ی ژتیان رو اشتباه نمی‌گیره.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫باید بهش بگی بیاد پایین.
‫من؟
‫یائو... یائو...
‫چطور باید بهش بگم بیاد پایین؟
‫معمولاً چطوری به هواشنگ می‌گی؟
‫همون‌کارو بکن.
‫آها...
‫منتظرم بمونید!
‫این...
‫هی، هواشنگ.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اون معمولاً با سنگ انداختن من رو صدا می‌زنه.
‫می‌خوام برات سنگ پیدا کنم.
‫وای...
‫زود باش، صداش بزن.
‫هی.
‫یائو ژتیان.
‫یائو...
‫هی، الان میام پایین.
‫این خوبه.
‫هی، هواشنگ.
‫از این طرف.
‫باشه.
‫اوه.
‫زود برگرد.
‫یادت باشه وقتی با دخترا می‌ری بیرون،
‫مراقب باشی.
‫اینو بگیر، بیرون سرده.
‫بعد از جشنِ لابا، سال جدید چینی خیلی زود از راه می‌رسه.
‫در هشتمین روزِ دوازدهمین ماهِ قمری، طبق آداب و رسوم لابا کانجی می‌خورن ( پوره‌ی برنج، انواع لوبیا و میوه‌ها)
‫سال بعد،
‫باید از زمانت، نهایتِ استفاده رو ببری.
‫اشکالی نداره یکم بهش آسون‌تر بگیری.
‫چی می‌گی؟
‫خیر سرت پروفسوری.
‫چرا تو درس‌هاش بهش کمک نمی‌کنی؟
‫باشه، باشه.
‫شب زود بیا خونه.
‫اون‌موقع باهم حرف می‌زنیم.
‫حالا دیگه برو.
‫صبر کن.
‫خیلی‌خب.
‫اومدم، اومدم.
‫سردته؟
‫دستکش‌هام رو بهت می‌دم.
‫پس خودت چی؟
‫آه، اشکالی نداره.
‫یه جفت دیگه دارم.
‫چی جین‌شوان.
‫سردت نیست؟
‫چطوره منم دستکش‌هامو بهت بدم؟
‫ببند.
‫می‌تونم از جیب‌هام استفاده کنم.
‫اشکالی نداره!
‫بریم.
‫هواشنگ.
‫بیا اینجا.
‫واقعاً دستکش‌هام رو نمی‌خوای؟
‫ساکت شو، زود باش بیا اینجا.
‫الان میام.
‫تو شیائویی، چی جین‌شوان بهتر از تو دوچرخه رو کنترل می‌کنه.
‫فکر کنم باید پیاده شی و بقیه راه رو بدویی.
‫مثلاً ازت تعریف کردم.
‫چطور نفهمیدی؟
‫چقدر مونده؟
‫چرا عجله داری؟
‫چون تو شیائویی خسته شده.
‫خیلی حرف می‌زنی. من کجام خسته‌ست؟
‫همه‌ش از شما دوتا می‌زنم جلو.
‫حواست باشه کفش‌هات خیس نشن.
‫نگران نباش.
‫وای، اینجا خیلی قشنگه.
‫هی، چی جین‌شوان، داره برف میاد.
‫هواشنگ.
‫مراقب باش یائو ژتیان، الان بهت ملحق می‌شم.
‫برفا دارن می‌ریزن!
‫بچه‌ها کجایین؟
‫هیچ‌جارو نمی‌بینم.
‫اون دوتا رو نگاه کن.
‫هی، آب یخ زده.
‫هواشنگ، چیکار می‌کنی؟
‫مواظب باشید!
‫خیلی‌خب، منو بگیرید.
‫دیگه خوب شد.
‫خطر رفع شد.
‫هواشنگ.
‫اسکل.
‫بهت گفتم که نری رو یخ.
‫رسیدیم.
‫بالاخره رسیدیم.
‫مامان.
‫حواست رو به جلوت بده.
‫جین‌شوان.
‫برگشتی.
‫سلام خانوم.
‫سلام، سلام.
‫نگاش کن.
‫بدون اینکه به من بگی دوست‌هات رو با خودت میاری؟
‫هیچی آماده نکردم.
‫می‌رم یه چیزی آماده کنم.
‫بفرمایید داخل.
‫راه طولانی بود، مگه نه؟
‫نه اصلاً.
‫بیاید داخل، راحت باشید.
‫فکر کنید اینجا خونه‌ی خودتونه.
با پاهای برهنه، کنار ریل‌های قطار غروب رو دنبال می‌کنیم
‫نگاه کنید، تا حالا از این چیزا ندیده بودم!
تیله‌ها و کارت‌های بازی از قهرمان‌های مورد علاقه‌مون
‫منظورت چیه؟ همیشه توی تلویزیون نشون‌شون می‌دن.
‫بذار منم امتحان کنم.
‫یه وقت نشکنه.
زیر پل‌های سنگی طناب‌بازی و قایم باشک بازی می‌کردیم
‫نگران نباش.
‫اینطوری انجامش بده.
مامان بزرگ تو ایوون نشسته، کفش‌های جدیدمون رو می‌دوزه
سبدها و گل‌ها روبه‌روی درهای آهنی
یعنی کسی تو این خونه‌ی دورافتاده زندگی می‌کرده؟
تو راه برگشت از مدرسه باهم دعوا می‌کردیم
‫وای.
جایی که رودخانه‌های کوچیک از کنار مزارع غلات می‌گذرن
و ما اینطوری روز به روز بزرگ‌تر شدیم
‫غلط کردم، گه خوردم، دنبالم نیا!
رویاهای شیرین از آب‌نبات‌های چسبناک
‫بیا، بگیر.
همینطور پری‌ها و دانش‌مندها
‫جین‌شوان، بیا غذا رو ببر.
با طرح‌ها و لکه‌های تیره روی دیوار
‫الان میام.
و ما اینطوری روز به روز بزرگ‌تر شدیم
‫ناخونک نزن.
‫خوشمزه‌ست.
‫دوباره داری ناخونک می‌زنی.
‫همه‌تون گشنه‌اید، مگه نه؟ ‫همون‌جا خوبه.
فصل‌ها گذشتن، درخت‌های کهن‌سال از نهال‌های جوان شکوفا شدن
‫بشینید، راحت باشید.
کنار حوضچه‌های شنی، گنج‌ و برج‌های شنی ساختیم
خانه‌ای کوچک که از صندلی‌ای چوبی درست شده
‫چیز خاصی نیست.
‫بخورید، تعارف نکنید.
‫خانوم، خودتون هم بخورید.
‫باشه.
‫چی جین‌شوان، نمی‌دونستم آشپزی بلدی.
‫هنوز خیلی چیزا هست که راجع ‌بهم نمی‌دونید.
‫این خوشمزه‌س، اینم همینطور...
‫بخورید، بخورید.
‫چی جین‌شوان.
‫چرا مادرت همچین جای دورافتاده‌ای زندگی می‌کنه؟
‫معلوم نیست؟
‫مطمئنم از هم طلاق گرفتن.
‫مهم نیست.
‫راست می‌گی.
‫وقتی کوچیک بودم،
‫پدرم هر دوتامون رو ترک کرد.
‫یکم بعدش،
‫اون با مدارک طلاق برگشت
‫و حق حضانتِ منو به دست آورد.
‫اون گفت این به صلاح منه،
‫و اگه پیش مامان بمونم،
‫تا ابد یه دهاتی باقی می‌مونم.
‫به‌نظرم حومه‌ی شهر خیلیم خوبه.
‫دقت کردید؟
‫اسباب‌بازی‌هاش همه‌شون هواپیما هستن.
‫اینا مال گذشته‌ان.
‫مامانم همیشه می‌گه وقتی بچه بودم دلم می‌خواست خلبان بشم.
‫همینطوره.
‫به این عکس نگاه کنید.
‫چه کلاه بزرگی.
‫واقعاً می‌خواستی خلبان بشی؟
‫وقتی بچه بودم اینطوری فکر می‌کردم.
‫حالا فقط می‌خوام که مستقل بشم،
‫تا بتونم به مادرم کمک کنم.
‫شنیدم که پدرم می‌گفت،
‫هرسال خلبان‌ها کارآموز استخدام می‌کنن.
‫فقط باید آمادگی جسمانی رو قبول شی.
‫جداً؟ پس فرصت خیلی خوبی‌ـه.
‫چرا امتحانش نمی‌کنی؟
‫این عکسو ببینید، مثل احمقا افتاده.
‫ببینم.
‫بذار منم ببینم.
‫چه قیافه‌ی خنده‌داری!
‫آره!
‫پسش بده!
‫تو شیائویی، بگیرش!
‫خدانگهدار خانوم.
‫خانوم، ما رفع زحمت می‌کنیم.
‫خداحافظ، مراقب خودتون باشید.
‫هرچقدرم که برای مدرسه رفتن عجله داری، بازم خوب صبحانه بخور.
‫نگران منم نباش.
‫هوم.
‫به سلامت.
‫خانوم، لازم نیست مارو همراهی کنید.
‫اولین باره که جین‌شوان دوست‌هاش رو آورده.
‫از وقتی بچه بود، بالغانه رفتار می‌کرد.
‫ولی همین بچه‌های بالغ هستن که قلبم رو به درد میارن.
‫چون رفتارهای بالغانه‌شون، نتیجه‌ی کوتاهیِ پدر و مادرشون‌ـه.
‫امیدوارم هرجا که می‌ره،
‫دوست‌هایی مثل تورو همراهش داشته باشه.
‫نگران نباشید، تا ابد کنارش می‌مونیم.
‫‫ما اون‌موقع،
‫‫فکر می‌کردیم اگر بگیم تا ابد کنار هم می‌مونیم،
‫‫پس واقعاً همینطور خواهد بود.
‫درست مثل وقتی که می‌گیم، «بعداً می‌بینمت».
‫‫خداحافظ در زبان چینی به معنیِ «بعداً می‌بینمت» می‌شه.
‫‫دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫هی، چرا نمیای؟
‫الان میام.
‫از کجا پیدات شد؟ زهرم ترکید!
‫هی، وایسا!
‫چرا انداختیش این تو؟
‫کارم تمومه.
‫عالی شد، اگر ببینتش چی؟
‫اگر ببینه؟
‫بدون شک اون رو می‌بینه.
‫لعنتی! لعنتی!
‫می‌خوای بهت کمک کنم بشکونی‌ش؟
‫محض رضای خدا،
‫با همه‌چیز اینقدر راحت برخورد نکن، باشه؟
‫پس بشین دعا کن که قبولت کنه.
‫د... دعا کنم؟
‫راه ساده‌تری بلد نیستی؟
‫بیا بریم.
‫نرو!
‫بلد نیستی گندی که بالا آوردی رو جمعش کنی؟!
‫همگی توجه کنید.
‫بازرسینِ آموزش و پرورش به زودی می‌رسن.
‫تمام دانش‌آموزان و کارکنان لطفاً آماده بشید،
‫و با رفتاری آراسته به استقبال بازرسین برید،
‫تا به شهرت مدرسه آسیبی وارد نشه.
‫دارن میان! بازرس‌ها دارن میان!
‫بدو برو تو کلاس! یکم عادی‌تر رفتار کن!
‫سلام آقای چن.
‫هی، بذار بهت بگم...
‫این چیه؟
‫باورم نمی‌شه که مامان یائو ژتیان اومده سراغ آقای چن.
‫بفرمایید داخل.
‫مدیر چی.
‫از این طرف بفرمایید.
‫ما کارنامه‌ی درسی رو گرفتیم.
‫اخیراً نمره‌های ژتیان دائماً درحال تغییرـه.
‫می‌خوام تمام فوق برنامه‌هاش رو لغو کنم.
‫آقای چن.
‫ولی یائو ژتیان نباید نمایش هنریِ شهر رو از دست بده.
‫تخته‌نویسی چی؟
‫تخته‌نویسی...؟
‫آه، مدیر چی.
‫سلام آقای چن.
‫عه، ایشون...
‫آه، ایشون مادر یائو ژتیان هستن.
‫پروفسور دانشگاه‌ان.
‫آره، چی جین‌شوان هم تو کلاس شماست.
‫منم یه جورایی پدر یکی از دانش‌آموزهای شما به حساب میام، آقای چن.
‫انگار برای تخته‌نویسی، خیلی زحمت کشیدن.
‫مطالب خیلی جدید و خاص هستن.
‫حق با شماست، مدیر چی.
‫یائو ژتیان تخته رو آماده کرده.
‫اون برای کارهای کلاسی و درس خیلی تلاش می‌کنه.
‫جین‌شوان هم استثنائی عمل می‌کنه.
‫توی بسکتبال خیلی مهارت داره.
‫جین‌شوان هم این ترم یکم تغییر کرده.
‫نه، نه، منظورتون چیه؟
‫این برای اینه که شما می‌دونید چطور باید درس بدید، آقای چن.
‫دانش‌آموزهاتون استعدادهای متفاوتی دارن.
‫نه تنها بسکتبال بازی می‌کنه، حتی رقص یانگه هم بلده.
‫یانگه؟
‫مدیر چی...
‫می‌گم خانوم یائو،
‫احیاناً اشتباه نمی‌کنید؟
‫خودش اینو گفت.
‫مگه رقص یانگه چه اشکالی داره؟
‫مدیر چی.
‫چطوره بریم تو اتاق جلسه بشینیم؟ می‌تونیم اونجا حرف زدن رو ادامه بدیم.
‫از این طرف بفرمایید.
‫عه، مدیر چی.
‫چی...
‫خانوم یائو...
‫به چی نگاه می‌کنید؟!
‫همگی خوب گوش کنید.
‫ما باید تو مسابقه‌ی تخته‌نویسی برنده بشیم.
‫آقای چن.
‫چطوره از این به بعد، تخته‌نویسی رو تنهایی انجام بدم؟
‫تنهایی؟
‫تو شیائویی.
‫تاحالا ندیده بودم اینقدر برای درس خوندن مشتاق باشی.
‫پس چرا اینقدر تخته‌نویسی رو جدی گرفتی؟
‫ببین هرروز چه مزخرفاتی می‌کشی.
‫که اینطور.
‫بالاخره متوجه شدم که چه خبره.
‫هی، فکر کنم اون یائو ژتیان رو کشیده.
‫خوبه، باریکلا.
‫شما دوتا رو مسئول تخته‌نویسی کردم،
‫ولی مثل اینکه به جاش این کارهای بی‌معنی رو انجام می‌دادید!
‫خفه شید.
‫نمی‌تونید یکم نظم داشته باشید؟
‫نظم!
‫اصلاً به گائوکائو اهمیت می‌دی؟
‫ها؟ می‌دی؟
‫آقای چن.
‫معذرت می‌خوام،
‫من ازش خواستم اینو برام بکشه.
‫من هیچ‌وقت به گائوکائو علاقه‌ای نداشتم
‫برای همین از چیزای بی‌معنی خوشم میاد.
‫مشکلی هست؟
‫برام مهم نیست اینا برای کی‌ان!
‫مگه نمی‌دونید که گائوکائو نزدیکه؟!
‫مسخره‌ست!
‫یائو ژتیان.
‫از امروز به بعد،
‫دیگه لازم نیست نگران تخته‌نویسی باشی.
‫روی نمرات،
‫و اجرای رقصت تمرکز کن.
‫وقتی اسم‌هاتون رو صدا می‌زنم، بیاید برگه‌ی امتحانی‌تون رو بگیرید.
‫هوانگ‌بو، لی بائوچیانگ، ژانگ شوچی.
‫نقاشی کردن رو تموم کن.
‫بیا.
‫می‌خوایم بریم گیم نت.
‫خب، می‌خوای یه اتفاقی بیفته، نه؟
‫همراهت میام، به هرحال فردا اینجارو ترک می‌کنم.
‫درسته.
‫آزمون خلبانی رو قبول شدم.
‫فردا گزارشش رو می‌دم.
‫قبل از اینکه برم، باهام بیا گیم نت.
‫چی جین‌شوان، تو...
‫منم میام.
‫دوباره باختم.
‫چی جین‌شوان، کارت حرف نداره.
‫می‌خوای امتحانش کنی؟
‫نه، خودت بازی کن.
‫یه دست دیگه بزنیم.
‫می‌تونی بهم یاد بدی چطور بازی کنم.
‫معنیِ این‌کارا چیه، چهارچشمی؟
‫گفتی می‌ذاری ما هم بازی کنیم!
‫این‌کارا یعنی چـ ــــــــ ‫-ببند گاله رو!
‫مگه من ازش خواستم بذاره بازی کنیم؟
‫اشتباه کردم، شرمنده.
‫شرمنده؟
‫هواشنگ اینجا چیکار می‌کنه؟
‫جرئت داری دوباره بگو!
‫هواشنگ.
‫عه؟ تو شیائویی؟
‫تعجبی نداره.
‫انگار پشتت به اونا گرمه.
‫حساب همه‌تون رو می‌رسم!
‫خودم می‌تونم خراب‌کاری‌هام رو درست کنم!
‫اجازه نمی‌دم دوست‌هام رو... خجالت‌زده کنید.
‫هواشنگ.
‫اونا...
‫داداش چیانگ.
‫اونی که اون پشت وایساده، آدم مهمی‌ـه.
‫پدرش... مـ... مدیر آموزش و پرورش‌ـه.
‫ا-امکان نداره...
‫خیر سرمون زورگویی‌ـم.
‫چرا باید به مدیر آموزش و پرورش اهمیت بدیم؟
‫بکش کنار ببینم.
‫بزنیدش!
‫مراقب باش!
‫چهارچشمی...
‫هواشنگ!
‫عوضی!
‫بیا بریم!
‫تو شیائویی، عجله کن!
‫داداش چیانگ، خون دماغ شدی.
‫برو دانبال‌شون!
‫نذار فرار کنن!
‫دوچرخه‌ام...
‫عجله کن!
‫بعداً به هم ملحق می‌شیم.
‫بدو بریم!
‫جدا شید و بگیریدشون!
‫کجا رفتن؟
‫دیگه نمی‌تونم بدوئم.
‫پاهام دیگه جون ندارن.
‫با اینکه باید دوچرخه هم هل بدم ازت سریع‌ترم.
‫دارم تار می‌بینم...
‫می‌رم بقیه رو پیدا کنم.
‫لعنتی.
‫بقیه کجا رفتن؟
‫فایده نداره.
‫باید بریم دنبال‌شون بگردیم.
‫تو شیائویی.
‫صبر کن!
‫وقتی بری...
‫دیگه واقعاً بر نمی‌گردی؟
‫داره دیروقت می‌شه.
‫باید بری خونه.
‫خودت می‌دونی که منظورم چیه.
‫من...
‫من دیگه به مدرسه بر نمی‌گردم.
‫پس هرگز دوباره همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫مگه نه؟
‫نمی‌دونم.
‫چی جین‌شوان.
‫جلوتو نگاه کن!
‫ببخشید!
‫اونجان.
‫تو شیائویی.
‫اگه نمی‌خوای بری کالج،
‫پس منم نمی‌رم.
‫تفاوت زیادی بین من
‫و اون زورگوها وجود نداره.
‫تو باید بری.
‫تو شیائویی، تو شیائویی.
‫برو کنار!
‫هــی!
‫کجا می‌ری؟
‫تو شیائویی! تو شیائویی!
‫بهت یه فرصت دادم،
‫بقیه‌ش به خودت بستگی داره.
‫من ازش خواستم اینو برام بکشه.
‫پس دعا کن که قبولت کنه.
‫‫اون شب...
‫‫پیوند دوستی‌مون از هم پاشید.
‫‫اولین باری بود که قلبم دیوانه‌وار می‌تپید.
‫‫حتی هنوز شهامت‌ـم رو جمع نکرده بودم،
‫‫و همه‌چیز نابود شد.
‫‫بعد از اون، چی جین‌شوان دیگه تو مدرسه پیداش نشد.
‫‫یائو ژتیان هم ساکت‌تر شد.
‫‫منم تصمیم گرفتم بی‌خیالِ گائوکائو بشم.
‫چطوره برای مدرسه‌ی هنر اقدام کنی؟
‫اینکه به چیزی علاقه داری...
‫عالیه!
‫این مال توـه.
استخدام در شرکت مانهوا
توجه: برای آمادگیِ بهتر در گائو کائو تخته‌نویسی‌های سال سوم ترم بعد انجام نمی‌شن
دفتر اصلی
‫آقای چن، من تصمیم گرفتم بی‌خیالِ گائوکائو بشم تا نقاشی رو ادامه بدم.
‫امیدوارم تو هر راهی که قدم می‌ذاری، ثابت قدم باقی بمونی.
‫‫می‌دونم که تو قلب آقای چن،
‫‫گائوکائو یکی از مهم‌ترین ایستگاه‌های زندگی‌ـه.
‫‫ولی قطار زندگی فقط یه ایستگاه نداره.
‫‫هرکس راه خودش رو می‌ره، که به مقصد متفاوتی می‌رسه.
‫‫خدانگهدار، نوجوانیِ من.
‫ممنون، شوئه‌ژانگ.
‫«شوئه‌ژانگ: عنوانی که به هم‌کلاسی‌های سال بالایی نسبت می‌دن»
‫ممنون شوئه‌ژانگ، من نماینده‌ی کلاس چهارِ سال دومی‌ها هستم.
‫می‌تونم از مطالبی که روی تخته نوشتی، کپی کنم؟
‫خیلیا از مطالبی که گذاشتی خوش‌شون اومده.
‫واقعاً خیلی برای اون اطلاعات زحمت کشیدی.
‫سال دومی، کلاس (3)
‫موفق باشی! امیدوارم هرترم مقام اول رو به دست بیاری!
‫دیگه آخرشه. تمام تلاشت رو بکن. ادامه بده!
‫هرهفته، فقط برای اینکه نوشته‌های روی تخته رو ببینم به طبقه‌ی سوم میام.
‫تخته‌نویسی‌هات حرف ندارن، حتماً نمرات خیلی بالایی می‌گیری!
‫امیدوارم بتونی به دانشگاهِ چینگ‌هوا بری، تمام تلاشت رو بکن!
‫همینطوری ادامه بده!
‫هواشنگ.
‫وقتی فصل بارونی تموم یشه،
‫می‌رم شِن‌ژِن.
‫تو...
‫ایول، شهر بزرگی‌ـه!
‫منم دوست دارم برم!
‫مانهوا کشیدن خیلی درآمد داره؟
‫وقتی موفق شدی منو فراموش نکن!
‫الان برای من، هرروز به یه شکل می‌گذره.
‫از طرف دیگه تو،
‫هنوز کاری رو که دوست داری انجام می‌دی.
‫این تنها کاریه که بلدم.
‫راستی، واقعاً استعفا دادی؟
‫آره، استعفا دادم.
‫دارم روی مانهوای خودم تمرکز می‌کنم.
‫هوم، من پشتت‌ـم.
‫وقتی هنوز می‌تونی
‫باید کاری که دوست داری رو انجام بدی.
‫مثل گذشته نباش.
چهارشنبه، چهار عصر نمایش هنر و فرهنگ در تالار شهر برگزار می‌شه به غیر از کلاس سومی‌ها بقیه‌ی پایه‌ها موظف هستن به موقع حاضر بشن
دفتر اصلی
‫کوله پشتی‌ت رو ول کن.
‫باید بریم.
‫باشه.
‫بله، بله.
‫اون دانش‌آموزِ من‌ـه.
دوچرخه مثل زمان با سرعت رو به جلو حرکت می‌کنه
شخصی که پشتش نشسته، دیدش رو از دست می‌ده
هرگز فکر نمی‌کردم تصویرِ تو که لباس مدرسه پوشیدی
روزی از صفحه‌ی زندگیم ناپدید بشه
باد در کوچه‌ای قدیمی می‌وزه
ولی بازم نمی‌تونه سایه‌ات رو دنبال کنه
تو تنها کسی بودی که رویاهام رو درک می‌کردی و براشون ارزش قائل بودی
اونا زیباترین لحظاتِ زندگیم بودن
همه‌ش به‌خاطرِ این بود که نتونستم به موقع جرئت به خرج بدم
که تو مجبور بودی تنها باشی
افسوس که جوانی هم به همین سرعت می‌گذره
و این رو تبدیل به یه حسرتِ ابدی می‌کنه
بدون اینکه تا آخر عمر باهم ارتباطی داشته باشیم
پشیمونی مثل نشان‌گری در کتاب زندگی‌ـه
که دردناک‌ترین صفحه‌ی داستان رو نشون می‌ده
اون تابستون مثل ریزش برگ‌های پاییزی بود
تظاهر می‌کرد که قوی‌ـه و از جدایی نمی‌ترسه
یک‌دفعه باران شدت گرفت و دنیامون رو سیل بُرد
هر چیزی که داشتیم رو نابود کرد
همه‌ش به‌خاطرِ این بود که نتونستم به موقع جرئت به خرج بدم
که تو مجبور بودی تنها باشی
کاش می‌تونستم دوباره در اون سال‌ها زندگی کنم
مهم نیست که جوونی‌مون چقدر بی‌معنی به‌نظر می‌رسید
اینطوری دیگه عذاب نمی‌کشیدی
همه‌ش به‌خاطرِ این بود که نتونستم به موقع جرئت به خرج بدم
از اینکه این زندگی اینقدر کوتاهه متنفرم
می‌خوام همه‌چیزم رو بدم
تا زمان رو به عقب برگردونم
تا در این زندگیِ باقی‌مونده تنها نباشم
‫یائو ژتیان.
‫وقتی برگشتم،
‫کوله پشتی‌ت خیسِ آب شده بود.
‫بهتر.
‫دیگه ازش خسته شده بودم.
‫بیا سوپ زنجبیل بخور.
‫اوه، سوپ زنجبیل.
‫مراقب باش، داغه.
‫ممنون.
‫هنوز نقاشی می‌کشی؟
‫آره.
‫و هنوزم می‌خوام ادامه‌ش بدم.
‫برای همین تصمیم گرفتم به شن‌ژن برم.
‫یه شرکت مانهوای کوچیک‌ـه.
‫شاید برای من یه شروع تازه باشه.
‫وایسا، یعنی نمی‌خوای تو گائوکائو شرکت کنی؟
‫درسته.
‫ولی...
‫فکر نمی‌کردم
‫دانش‌آموز بدی
‫مثلِ من...
‫وقتی تصمیم گرفتم که قید گائوکائو رو بزنم، درونم یکم احساسِ
‫پشیمونی کردم.
‫خوبه که این مجله...
‫مجله؟
‫مجله‌هام!
‫وای، بدبخت شدم!
‫همه چیز خیس شده.
‫تازه امروز صبح بیرون‌شون آوردم.
‫ولی خیس شدن.
‫تو...
‫صندوق پستی‌ت رو چک کردی؟
‫هوم.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫آه، هـ- هیچی.
‫یواشکی اونا رو آوردم بیرون و هنوز نخوندم‌شون.
‫همه‌شون خیس شدن.
‫اولین باره که به دور از چشم مامانم چیزی رو بر می‌دارم.
‫همه‌شون داغون شدن.
‫خیسن، حتی اگه برشون گردونم، بازم متوجه می‌شه.
‫این چیه؟
‫انگار یه نوشته‌ست...
‫وایسا!
‫می‌دونی این چیه؟
‫من که نمی‌دونم.
‫همه‌ش محو شده... ‫نمی‌تونم چیزی رو تشخیص بدم.
‫شاید...
‫یه هدیه بوده که با مجله اومده.
‫الان دیگه به درد نمی‌خوره.
‫فقط بندازش دور.
‫یکم سوپ زنجبیل بخور.
‫سعی کن سرما نخوری.
‫خیلی تُنده.
‫تو شیائویی.
‫من همیشه می‌خوام همه‌چیز رو درست انجام بدم.
‫ولی نتیجه‌ش اونطور که می‌خوام نمی‌شه.
‫اگه امروز اون مجله‌ها رو نمی‌آوردم بیرون،
‫نیازی نبود که برشون گردونم.
‫درست مثل الانِ ما...
‫باید یادت بمونه که،
‫اگه چیزی رو واقعاً دوست داری،
‫باید کاری کنی که بدرخشه.
‫اگه شخصی رو دوست داری،
‫اون هم باید بدرخشه.
‫حتی اگه آخرش به هم نرسید،
‫اهمیتی نداره.
‫چون،
‫تو هم اون شخص رو دوست داری.
‫و چون دوست‌ش داری، تو هم می‌درخشی.
اگر اون تابستون یکم بلندتر بود
ما بالاخره می‌تونستیم از همدیگه خداحافظی کنیم
شجاعت اینکه بهت بگم «دوسِت دارم» چیزی‌ـه که تا ابد کم دارم
‫همه‌تون کاری که دوست دارید رو پیدا کردید.
اگر واقعاً می‌گفتم «می‌بینمت»، اون‌وقت می‌تونستم دوباره ببینمت؟
‫منم تسلیم نمی‌شم.
خداحافظ، دیروز
مهم نیست چقدر ازم فاصله داری
روز فارغ‌التحصیلی نقطه‌ی آغاز بود
جایی که احساس دل‌تنگیم شروع شد
تا با دیروز خداحافظی کنم
اون خداحافظی از موج‌های دریا هم قوی‌تر بود
ممنون که اونجا بودی
اون قشنگ‌ترین ملاقاتی بود که تو زندگیم داشتم
فهرست درخواست‌ کالج
روان‌شناسی
‫تحصیلات
خداحافظ، دیروز
با اینکه به آرومی ازم دور شدی
همیشه برای تابستونی که تو در کنارم بودی
دل‌تنگ خواهم بود
با دیروز خداحافظی می‌کنم
تا دنیایی وسیع‌تر رو پیدا کنیم
به فردا امید دارم
هرکس به نوع خودش خواهد درخشید
زیر آسمان شیشه‌ای، دوباره منتظرت می‌مونم تا جلوم ظاهر بشی
‫خیلی‌خب هواشنگ، گریه نکن.
‫وقتی رسیدم بهت زنگ می‌زنم.
‫مراقب خودت باش.
‫تو شیائویی.
‫این برای توـه.
‫به‌عنوان یادگاری نگهش دار.
‫ممنون.
‫فکر کنم دیگه باید از هم جدا بشیم.
‫تو شیائویی.
‫بعد از اینکه به شهر رسیدی مارو فراموش نکنیا!
‫نابغه باش!
یک دفعه بزرگ شدیم
مثل نقاشی‌هایی که به دست زمان تیره و تار شدن
هر کدوم از ما قراره به کجا برسیم؟
این سؤال احمقانه‌ست، کسی هست که جوابش رو بدونه؟
‫تو شیائویــــــی!
دلم برای روزهایی که بی‌وقفه باهم حرف می‌زدیم تنگ شده
خداحافظی‌ای که دیگه براش دیره، ذهنم رو درگیر کرده
همراه با من قطرات بارون رو تماشا کن
قلبی پریشان، قطره‌های اشک، باز هم مهربونی‌هات رو به یادم آورد
در شب‌هایی که باد می‌وزه دلم برات تنگ می‌شه
بین جمعیتی بزرگ دلم برات تنگ می‌شه
جمله‌ی «دوسِت دارم» رو شنیدی؟
می‌تونم به سایه‌ات برسم؟
اسم‌هایی که فریاد زدیم. قول‌هایی که بهشون عمل نکردیم
همه‌شون رو در اعماق قلبم پنهان کردم. گل‌های تنهایی شکوفه زدن
حالت خوبه؟ چرا وقتی بزرگ شدیم باید راه‌مون رو از هم جدا کنیم؟
‫ادامه بده.
الان کجایی؟ چقدر ازم فاصله داری؟
جرئت داری پرواز کنی؟ کسی هست که عاشقت باشه؟
هروقت بهت فکر می‌کردم دنیا رو سکوت فرا می‌گرفت
تو هم احساسش می‌کنی؟
‫می‌شه این رو به تو شیائویی بدی؟
حضورِ تو در جوانیِ من نباید به فرصتی تبدیل بشه که از زندگیم محو بشی
‫بگو از طرف خودته.
‫چرا؟
‫فقط بده بهش.
می‌خواستم زیر آسمان شیشه‌ای دیروز، تو رو همراه با خاطرات دنبال کنم
درحالی که پسر داشت دستش رو تکون می‌داد، تو در میان جمعیت ناپدید شدی
‫‫وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫‫اون‌موقع می‌دونستم که
‫‫چی جین‌شوان کسی بود که اون مجله رو بهم داد،
اونجایی؟ حتماً تونستی با خوشحالی ملاقات کنی
‫‫کسی که راهش به سوی مانهوا کشیدن تو شن‌ژن باز شد.
‫‫معمولاً فکر می‌کنم،
خیلی دلم برات تنگ شده
‫‫اگه اون تابستون یکم طولانی‌تر بود،
‫‫شاید می‌تونستیم درست حسابی از هم دیگه خداحافظی کنیم.
‫‫و اگه به هم می‌گفتیم «بعداً می‌بینمت»،
‫‫پس...
‫‫واقعاً دوباره همدیگه رو می‌دیدیم؟
در شب‌هایی که باد می‌وزه دلم برات تنگ می‌شه
بین جمعیتی بزرگ دلم برات تنگ می‌شه
جمله‌ی «دوسِت دارم» رو شنیدی؟
می‌تونم به سایه‌ات برسم؟
اسم‌هایی که فریاد زدیم. قول‌هایی که بهشون عمل نکردیم
همه‌شون رو در اعماق قلبم پنهان کردم. گل‌های تنهایی شکوفه زدن
حالت خوبه؟ چرا وقتی بزرگ شدیم باید راه‌مون رو از هم جدا کنیم؟
الان کجایی؟ چقدر ازم فاصله داری؟
جرئت داری پرواز کنی؟ کسی هست که عاشقت باشه؟
هروقت بهت فکر می‌کردم دنیا رو سکوت فرا می‌گرفت
تو هم احساسش می‌کنی؟
الان کجایید؟
حضورِ تو در جوانیِ من نباید به فرصتی تبدیل بشه که از زندگیم محو بشی
هنوز حال‌تون خوبه؟
می‌خواستم زیر آسمان شیشه‌ای دیروز، تو رو همراه با خاطرات دنبال کنم
‫دلم براتون تنگ شده.
درحالی که پسر داشت دستش رو تکون می‌داد، تو در میان جمعیت ناپدید شدی
اونجایی؟ حتماً تونستی با خوشحالی ملاقات کنی
خیلی دلم برات تنگ شده
‫وای، خیلی عقبی. ‫تو شیائویی، برنده نمی‌شی.
‫نه، هنوز نباختم.
‫بی‌خیالش، اگه ادامه بدی خورشید غروب می‌کنه.
‫خیلی‌خب، این دفعه بهت کمک می‌کنم، ولی
‫وقتی مانهواکا شدی، یه داستان راجع‌به خودمون بنویس.
‫مامان!
‫مامان، ببین!
‫اینجا لانشی‌ـه، خوشگل نیست؟
‫یه آقایی داشت اینو می‌کشید.
‫بهش گفتم خیلی خوشگله، برای همین اینو بهم داد.
‫مامان ببین!
‫مامان، چی شده؟
‫هیچی، فقط یاد یه خاطره افتادم.
‫بیا بریم، می‌خوام ببرمت باهم کیک بخوریم.
‫باشه!
‫بدو، بدو!
‫عجله نکن، ممکنه زمین بخوری.
‫مامان، می‌خوام نقاشی کردن یاد بگیرم.
‫باشه. اگه از چیزی خوشت میاد پس برو دنبالش.
‫باشه.
‫اگر هنوزم می‌تونستیم...
‫آره، اگر...
‫شو شیانگ‌چیان: اگر به‌خاطر غرفه‌ی کنار ورودیِ مدرسه نبود، ‫مانهوای مورد علاقه‌مون رو پیدا می‌کردیم؟
‫لی یانگ: اگر اینجا نبودید بازم می‌تونستیم تمام شب ‫بیدار بمونیم؟
‫لیو شی‌هوا: اگر همه‌تون اینجا بودید، می‌تونستیم ‫یه دور دیگه بازی کنیم؟
‫شانگ یی‌جینگ: اگر هرروز باهاتون غذا نمی‌خوردم ‫امروز بازم همینطور بودید؟
‫وانگ هائوژی: اگر از عکس فارغ‌التحصیلی جا نمی‌موندی، ‫الان یه عکس دست‌جمعی داشتم؟
‫ژانگ شین‌یی، اگر یکم بیشتر تلاش می‌کردی ‫منو تو جشن اهدای جوایز می‌دیدی؟
‫لیو لو، اگر اون‌موقع منم یه بلیت قطار می‌خریدم، ‫اون‌وقت توی تمام ایستگاه‌های زندگی کنار هم بودیم؟
‫یانگ نینگ: اگر باهات به شمال می‌اومدم، اون‌وقت ‫تو هروقت ناراحت بود می‌تونستی سرت رو بذاری روی شونه‌هام؟
‫وانگ یو: اگر ترکم نکرده بودی، می‌تونستم یه ‫بشقاب دیگه برات آماده کنم؟
‫لین یی‌یو: اگر اون لحظه فریاد می‌زدم که «دوستت دارم» ‫الان باهم بودیم؟
‫هوانگ شیهوان: اگر توی سالنامه‌ت می‌نوشتم «فراموشم نکن» ‫الان منو به یاد داشتی؟
‫ژانگ لام: اگر بعد از زنگ مدرسه منتظر می‌موندم ‫یه نفرو داشتم که تا خونه همراهم بیاد؟
‫لیو چانگ: اگر می‌دونستم که عشق انواع مختلفی داره، ‫بهت اعتراف می‌کردم؟
‫فارغ‌التحصیل‌های سال 2018، اگر می‌تونستید به گذشته برگردید ‫بیشتر قدر بهترین لحظات عمرتون رو می‌دونستید؟
‫اگر اون‌موقع می‌گفتیم بعداً می‌بینمت ‫ ‫دوباره می‌تونستیم همدیگه رو ببینیم؟
یه روز به اون کوچه‌ی تنگ و باریک قدم گذاشتم
تا ببینم هنوزم مثل گذشته‌ست یا نه
با وجود زخمی موندگار و تنها
چهره‌ای مهربون داره
وقتی باد می‌وزه، مردی که افکارش رو پنهان کرده می‌گه
« جوانی مثل خوابی عمیق می‌مونه »
به سال‌های گذشته نگاه می‌کنه
حرف‌های ناگفته زیادن
نمی‌تونم زمانی رو که چهره‌ی مغرورت زیر نور می‌درخشید رو فراموش کنم
آرمان‌ها می‌تونن با دیوار بزرگ‌سالی جدا بشن
ما تمام تلاش‌مون رو کردیم تا از خرابی‌های این دنیا گذر کنیم
در حالت عادی اینطور به‌نظر می‌رسید
هنوز به یاد دارم، زمانی رو که قلب نادونِ من خروشان بود
هرگز فکر نمی‌کردم اسم این مسیر بزرگ‌سالی باشه
امیدمون رو از دست دادیم، ترجیح دادیم پشیمونی‌هامون رو عزیز بشماریم
و کاری کنیم که بقیه هرگز فراموش نکنن
حالا متوجه می‌شم که اون لحظه، اشک‌های بی‌صدا به اندازه‌ی کافی بلند نبودن
و وقتی باهات خداحافظی کردم، چهره‌ت رو هنگام جدایی به یاد دارم
جوانی پرتویی بی‌قرار ولی حرکت‌ناپذیر از نورـه
پس بیا پرتوی نور رو دنبال کنیم