‫Romeo Alpha ‫کاری از تیم ترجمه انیمه‌لیست
‫AnimeList.tv ‫@AnimeList_ir
‫هاناکو-کون بعد از مدرسه
‫شروع می‌کنیم.
‫هتل شبح
‫می‌گم، درمورد
هتل اسرارآمیزی که در ‫یه جنگل هزارتو ماننده شنیدی؟
‫کسایی که ساختنش آدم نبودن.
‫پرسنل یا مهمان‌های توی هتل شبح
‫هم آدم نیستن.
‫معذرت می‌خوام.
‫کسی هست؟
‫به هتل شبح خوش اومدی!
‫تو کی هستی؟
‫من مدیر این هتلم. ‫فکر کنم یک اتاق یک نفره بخوای؟
‫نـ-نه... من فقط یهویی ‫سر از این جنگل در آوردم،
‫و هیچی از قبلش رو یادم نمیاد.
‫نگران نباش. این اتفاق برای همه می‌افته.
‫واقعاً؟ همه؟
‫حالا آروم باش...
‫گفتم که، من—
‫...و از هتل لذت ببر.
‫محاله...
‫ببخشید!
‫می‌شه یه چیزی بپرسم؟
‫بله بفرما. چیزی شده؟
‫دوست داری درمورد بازدید مکان‌های محلی بهت توصیه کنم؟
‫یا شاید شماره اتاق یه نفر رو می‌خوای؟
‫نه. راستش...
‫می‌شه بهم بگی اینجا کجاست؟
‫تو حافظه‌ات رو از دست دادی؟!
‫همه‌شو نه، ولی حس می‌کنم ‫دارم یه چیز مهمو فراموش می‌کنم.
‫باید خودت خاطراتت رو برگردونی.
‫فعلاً همینجا بمون.
‫بله، بله.
‫اتاق رو تحویل می‌گیری، نه؟
‫یه شیطان؟
‫اینجا رو امضا کن!
‫چـ-چی؟
‫چیزی نیست که بترسی— ‫فقط یه مشت کاغذبازی عادیه. زود باش.
‫«قرارداد: امضاکننده می‌بایست بی قید ‫و شرط از صاحب قرارداد پیروی کند
‫و مصلحت مهمانی در اتاق شماره ۴۱ را تضمین کند برای—»
‫عا، بی‌خیال! ‫زود باش امضا کن دیـ—
‫تمومش کن.
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫اما، اینجا چندان مکان بدی نیست.
‫چطوره وقتی داریم اتاقت رو حاضر ‫می‌کنیم یه نگاه به اطراف بندازی؟
‫باشه...
‫یه شب موندن که چیزی نمی‌شه، می‌شه؟
‫کسی اینجا نیست؟
‫هی، تو.
‫یه مو-مومیایی؟!
‫لطفاً توی اتاقت قایمم کن! ‫من فراری‌ام!
‫فراری‌ای؟ از کی؟
‫سرآشپز روانی سادیتسمی‌مون!
‫گررر
‫اون سعی کرد بخورتم!
‫بـ-بخورتت؟
‫خب، نمی‌تونم سرزنشش کنم. ‫من اونقدر خوشگلم که نمی‌تونن مقاومت کنن.
‫هی!
‫کجا رفتی؟!
‫چیزه؟!
‫بهتره وقتی ماه کامله، ازش دور بمونی!
‫از استخوون بازو‌هات سوپ درست می‌کنه!
‫خانم مشتری.
‫عا. نمی‌خواستم هولت کنم.
‫دنبال یه مومیایی می‌گردم.
‫ا-ام...
‫اون نکبت بهترین مواد اولیه‌ام رو خراب کرد!
‫عا. فکر کنم این مشکل به شما ربطی نداشته باشه.
‫چی؟
‫به اون ترسناکی که اون می‌گفت، نیست.
‫می‌گم، اون مواد اولیه ویژه چی بودن؟
‫عا، آونا انسـ—
‫«انسـ»؟
‫وایسا، وقت واسه این کارا ندارم!
‫ببخشید! من رفتم!
‫قضیه چی بود؟
‫هی، هی.
‫عه؟
‫این طرفم. این طرف.
‫واااییی!
‫تو نامرئی‌ایی!
‫آره کامل نامرئی شدم!
‫شـ-شبح؟
‫می‌گم. بیا یه بازی کنیم.
‫ا-الان وقت واسه بازی ندارم.
‫من، حتی نمی‌دونم کجاییم.
‫هوم؟
‫شاید باید بهت بگم راز این هتل رو.
‫چه رازی؟
‫می‌خوای بدونی؟
‫آ-آره!
‫هرکسی می‌تونه ببینه که اینجا چقدر عجیبه!
‫حقیقتش، این هتل...
‫می‌بینمت! بای-بای!
‫ای بابا! مشکلش چیه؟!
‫دنبالت می‌گشتم.
‫این بار کیه؟!
‫به‌عنوان یک بل‌بوی و پادو، نشون ‫دادن اتاق مهمان‌ها بهشون کار منه.
‫واییی! جذابه!
‫خیلی ممنون!
‫تو خوشگلی.
‫عه؟!
‫نیازی نیست اینقدر مضطرب رفتار کنی.
‫اینقدر دوست‌داشتنی به‌نظر میای ‫که دلم می‌خواد بخورمت،
‫ولی من، یه نفر دیگه رو از صمیم قلب می‌خوام.
‫عه؟
‫یه روز،
‫من و اون می‌ریم ساحل.
‫اون می‌گه تاحالا دریا رو ندیده.
‫قشنگه، ناتسوهیکو.
‫پس این دریاست.
‫خوشحالم که اومدیم اینجا.
‫اما، الان اون در اتاق ۳۰۹ خوابیده.
‫تا الان چند قرنی گذشته.
‫چند قرنی؟!
‫می‌دونم. خیلی خوابالوـه.
‫عه، تو چطوری سر از کار کردن در اینجا در آوردی؟
‫چطوری؟ خب...
‫اون، می‌دونی...
‫چی؟ معلوم نیست؟
‫آخه من می‌خوام برم ساحل با...
‫چـ-چی؟
‫عه، صبر کن!
‫دنبالت می‌گشتم.
‫به‌عنوان یک بل‌بوی و پادو، نشون ‫دادن اتاق مهمان‌ها بهشون کار منه.
‫تو خوشگلی.
‫وای! این دیگه چه هتلیه؟!
‫همه عجیب غریبن!
‫هی.
‫این دفعه کیه؟!
‫اتاقتون حاضره.
‫کلیدتون رو بگیرید.
‫اومدی که فقط اونو بهم بدی؟
‫دستت درد نکنه!
‫راحت باش.
‫بسه دیگه.
‫اینجاست.
‫چراغ...؟
‫هیچی نمی‌بینم!
‫چیه؟
‫من... من فقط داشتم دنبال اتاقم می‌گشتم!
‫چی، یه مهمون؟
‫ببخشید ترسوندمت.
‫اینجا اتاق تو نیست.
‫عه؟! ولی بهم کلیدش رو دادن.
‫حتماً قاطی کردن.
‫عجب. ازشون شکایت می‌کنم.
‫حالا که خوب می‌تونم ببینمش، ‫به‌شدت جذابه!
‫چیکار کنم؟!
‫یعنی این ملاقات شانسی ممکنه ‫به چیزی بیشتر منجر بشه؟!
‫می‌گن همین الان برات یه کلید دیگه میارن.
‫چـ-چیزه... چی شما رو کشونده به این هتل؟
‫دارم دنبال برادر کوچیکم می‌گردم. ‫شنیدم اینجا پیداش می‌کنم.
‫بابت اتفاقی که برات افتاد متأسفم،
‫اما به این به‌عنوان تقدیر فکر کن.
‫ها...
‫«تقدیر»؟
‫چیه؟ من واسه چی اومدم اینجا؟
‫یه حسی بهم می‌گه باید حتماً یادم بیاد.
‫معذرت می‌خوام.
‫تو...!
‫شب بخیر.
‫چای گیاهی میل داری؟
‫بفرما. کمکت می‌کنه ریلکس کنی.
‫بوی خوبی می‌ده.
‫استرسم داره از بین می‌ره.
‫و، یه چیزی درمورد این حس آشنایی می‌ده.
‫درسته! من...
‫آئویی؟
‫اوهوم، نه‌نه‌-چان. خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫خودشه.
‫من دیگه...
‫چیزی نمی‌شه.
‫خوب استراحت کن.
‫یو. دیگه بیدار شدی؟
‫آقای مدیر؟
‫نظرت درمورد هتلم چی بود؟
‫بهت خوش گذشت؟
‫خب، خو...
‫«خو»؟
‫خل و چل داخلش زیاد بود! ‫یه آدم عادی توش نبود!
‫کم مونده بود گول بخورم یه ‫قرارداد عجیب رو امضا کنم!
‫آمور! (عشق)
‫یه یاروی عجیب هی درمورد ‫دوست‌دخترش حرف می‌زد!
‫یه پسر شبح عجیب سر به سرم می‌ذاشت!
‫بدترین جا بود!
‫عــه؟!
‫و-ولی!
‫اتاقت چشم‌انداز محشری به قبرستان داره،
‫همیشه کنسرت رپ مانند داریم،
‫حمام جهنم
‫و غذاهامون از تازه‌ترین گوشت اجساد ساخـ—
‫واسه همینه که می‌گم عجیبه!
‫بی‌خیال.
‫شاد باش.
‫آروم، آروم...
‫اما بازم،
‫از بانشاط بودن اون هتل خوشم اومد.
‫اقامتت رو تمدید کن.
‫هرچقدر که می‌خوای بمون.
‫اوهوم. می‌مونم.
‫یه بار دیگه،
‫به هتل شبح خوش اومدی!
‫جایی آن‌سوی یه جنگل تیره، ‫این هتل قرار داره.
‫شاید دفعه... در مسیر تو سبز بشه.
‫تصویر: هیگامی آیا