SayaKa
Animeme List
‫اوه؟
‫صدای چی بود؟
‫ببخشید!
‫ببخشید! چیزه...
‫یه توپ ندیدین که این‌طرفی بیفته؟
زاری
یک
تکه
‫تویی که از من محافظت می‌کنی، نامت را به من نشان بده.
‫خیلی ممنونم که اسمم رو بهم برگردوندین.
‫به عنوان تشکر، اینو بهتون می‌دم.
‫خاکستر درخت گیلاس روی قله‌ی سنبا...
‫که هر سه هزار سال یک‌بار شکوفه می‌کرد، ‫اما صاعقه بهش زد و سوخت.
‫حکایت از اینه که اگه با گل سفالگری مخلوطش کنی،
‫فنجون‌های چای و ساکه‌ای می‌سازه که بوی شکوفه‌ی گیلاس می‌دن.
‫چی؟
‫و اگه با گلدان گل قاطیش کنی، گل‌ها 30 روز عمر می‌کنند.
‫خیلی ازت ممنونم، ولی نمی‌تونم قبولش کنم.
‫خب... خدانگهدار.
‫وایسا ببینم!
‫این...
‫از بچگی، گاهی اوقات چیزهای عجیبی می‌دیدم.
‫بیشتر مردم قادر به دیدنشون نیستن.
‫فکر کنم اونا چیزی هستن که بقیه بهشون «یوکای» می‌گن.
‫به عنوان تشکر بهت اون خاکستر رو داد؟
‫مثل یه‌طور قصه‌ی پریون می‌مونه.
‫بعضی از این یوکای‌ها خیلی مودب‌اند.
‫آره، اما...
‫من تنها کاری که کردم این بود که چیزی رو بهش ‫ برگردوندم که از اولش هم مال خودش بود.
‫و نمی‌دونم فکر خوبیه از یوکا‌ی‌ها هدیه بگیرم یا نه.
‫اوه، یه چیزی دارم که خوشت میاد، ناتسومه.
‫این چیه؟
‫گل سفالگری.
‫بابای تانوما برای یه‌طور مراسم ازش استفاده کرده ‫یکم ازش باقی مونده برای همین داد به من.
‫جریان چیه، می‌خوای باهاش فنجون ساکه بسازی؟
‫نه بابا.
‫ولی گمونم بتونم باهاش گلدونی بسازم که یه گل رو بشه توش جا داد.
‫گمونم اولش با تمرین شروع کنم، بدون اینکه خاکسترو توش بریزم.
‫ای امان! اگه فقط این پنجولای کوچولو و بامزه رو نداشتم...
‫فنجون ساکه! فنجون ساکه!
‫اما انگار نمی‌شه.
‫بده دست اوستات! من ظرف ساکه می‌سازم.
‫بیا.
‫کاش یه چیزی داشتم که از روش می‌ساختم.
‫چقدر مزخرفه! پنجولام توش گیر می‌‌کنه!
‫اینطوری نمی‌شه!
‫اصلاً چطوری ظرف می‌سازن؟
‫تموم شد!
‫چی؟
‫این چیه؟
‫نیانکو-سنسی!
‫احمق! بازی نمی‌کنیم ها!
‫ببخشید، نتونستم جلوی خودمو بگیرم!
‫ناتسومه-ساما!
‫خاکستر ریخت همه‌جا!
‫خوردیم به چیزی؟
‫نه، من چیزی نمی‌بینم.
‫دیگه نمی‌تونم جمعش کنیم.
‫خیلی شرمنده‌م، ناتسومه-ساما!
‫روز تابستونه‌ی خیلی خوبی بود...
‫برای همین زیاد ساکه خوردیم، و یکم بی‌احتیاطی کردیم...
‫مشکلی نیست.
‫در هر صورت قرار نبود برای چیزی ازش استفاده کنم، پس مشکلی نیست.
‫خیلی ممنونم!
‫حرف ندارین ناتسومه-ساما!
‫خیلی سخاوتمندین!
‫سخاوتمند، سخاوتمند!
‫لعنتی! ساکه‌ با بوی شکوفه‌ی گیلاسم...
‫خب خب مادارا-ساما.
‫بذارید با یه نوشیدنی از دلتون در بیاریم!
‫نوشیدنی نوشیدنی!
‫ها؟ وقت شامه، سنسی.
‫بفرمایید.
‫اوه، باشه.
‫مهمونی! مهمونی!
‫فردا از ناناتسوجیا یکم دانگو برات می‌خرم.
‫چی؟
‫شماها برید خونه‌هاتون دیگه.
‫ای بابا، انقدر بی‌‌انصاف نباشید.
‫نباشید نباشید.
‫حداقل یه نوشیدنی بخورید!
‫برید رد کارتون!
‫وگرنه دیگه نمی‌تونم دانگوهای جدیدشونو بخورم!
‫آخ آخ آخ!
ناناتسوجیای اصلی
‫برای همین نشد چیزی بسازم.
‫ببخشید، زحمت کشیدی و اون گلو بهم دادی.
‫نه، مشکلی نیست.
‫واقعاً که یوکای‌ها زیاد میان خونه‌ت.
‫واسه مادر بزرگت که گفتی می‌تونسته ببینتشون هم همین‌طوری بوده؟
‫آه، راستش نمی‌دونم.
‫می‌دونم که زیاد باهاشون حرف می‌زده.
‫مادربزرگ، ریکو، قدرت معنوی زیادی داشته.
‫اون یوکای‌های زیادی رو به چالش می‌کشید و شکستشون می‌داد،
‫و مجبورشون میکرد تا اسمشون رو روی یه کاغذ بنویسن.
‫کتابی که توش اسم همه‌ی کسایی که مجبور به اطاعت ازش می‌شدن، توش نوشته شده:
‫کتاب دوستان.
‫من اون کتاب رو به ارث بردم،
‫و گاهی‌اوقات یوکای‌ها به دنبال اسمشون میان و من هم پسشون می‌دم.
‫من برگشتم.
‫خوش اومدی!
‫با اجازه!
‫تانوما-کون!
‫بفرما داخل!
‫توکو-سان؟
‫چی شده؟
‫یه 500 ین‌ـی افتاد اون پشت.
‫شاید بشه به چوب خط‌کش بیرونش آورد.
‫می‌خواین امتحان کنیم؟
‫آره، زحمتشو می‌کشی؟
‫اوه، بیرون اومد.
‫شاید یه‌جایی گیر کرده بود.
‫نظرت در مورد اون 500 ین‌‌ـیه چیه؟
‫آره، احتمالاً یه چیزی توی خونه‌ست.
‫نیانکو-سنسی تو مثلاً محافظشی ها.
‫هروقت حسش باشه.
‫ها؟ الان یه چیزی رفت توم.
‫یه پونز؟
‫پونز؟
‫تـ ـ تانوما، خوبی؟
‫آره، تو چی ناتسومه؟
‫هی! یکمم نگران من شو!
‫هیچی زیر ماها نیست.
‫آره.
‫احیاناً نیانکو-سنسی... کسی دنبال توـه؟
‫با یه پونز؟
‫ببین، ناتسومه.
‫عجیبه.
‫من اونا رو گذاشته بودم کنار...
‫یکم پیش... کاملاً مطمئنم که دیدم یه چیزی ‫سکه رو از پشت کمد هل داد بیرون.
‫یه چیزی دیدم.
‫رفتش.
‫اگه من می‌تونم ببینمش، پس یعنی موشی چیزیه؟
‫درسته.
‫یوکای نیست.
‫ها؟
‫این مینی سنسی که درست کردم هم نیست.
‫شاید موشه بردتش یه‌جا.
‫آها.
‫حیف شد ولی. می‌خواستم ببینمش.
‫راستش... یکم مینی سنسی رو دوست داشتم.
‫اون شب، یه خواب عجیب دیدم.
‫دراز کشیده بودم و بدنم خیلی سبک بود.
‫انگار که اندام‌هام مال خودم نبودن.
‫یه نفر با غم زیادی توی چشم‌هاش داشت بهم نگاه می‌کرد.
‫خیلی شوکه شده بودم.
‫چون من حالم خوب خوب بود.
‫دلیلی برای غمگین بودن نبود.
‫می‌خواستم اینو به اون شخص بگم.
‫اما خب... دهنم تکون نمی‌خورد.
‫خواب دیدم؟
‫صبح بخیر، نیانکو-سنسی.
‫چه کوچیکه!
‫و ـ‌وایسا!
‫ا ـ اون چی بود؟
‫نکنه... اون سفالیه‌ست؟
‫فکر کنم اون‌موقع خاکستر واردش شده.
‫مجسمه دیگه برای این دنیا نبود، برای همین چیزی واردش شده.
‫واردش شد؟
‫یه کالبده.
‫همونطور که این گربه‌ی کوچولو باعث می‌شه بقیه بتونن منو ببینن.
‫همچین چیزی هم شدنیه؟
‫فقط یه مجسمه‌ی سفالی کوچیکه.
‫مطمئنم قدرت معنوی زیاد تو هم روش اثر داشته.
‫تو هم مثل ریکویی، بدون اینکه حواست باشه یه‌عالمه دردسر درست می‌کنی.
‫کالبد...
‫دقیقاً چی وارد اون مینی‌ سنسی شده؟
‫ا ـ اوه! وایسا ببینم!
‫بعد از اون... هر از گاهی مینی سنسی رو اطراف خونه می‌دیدم.
‫توی کشوها.
‫بالای تیرها.
‫گوشه‌ی بالشتک نیانکو-سنسی.
‫به این فکر افتادم که بگیرمش، ولی...
‫یه‌طورایی به‌نظرم خیلی ناز اومد.
‫به اون می‌گن ساعت آونگی.
‫الان سرشو تکون داد.
‫صبح بخیر...
‫اوه...
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫اوه، صبح بخیر، تاکاشی-کون.
‫می‌‌دونی... یه لحظه حس کردم یه موش دیدم...
‫مشکلی درست کرد؟
‫نه اصلاً.
‫برای همین شایدم اشتباه دیدم.
‫اوه، راستی...
‫یکی از فنجونای چوبیم رو گم کردم.
‫چون ازشون استفاده نمی‌کنم می‌خواستم بذارمشون توی انباری.
‫خب، اگه تانوما می‌دونه ببینتش، پس توکو هم می‌تونه.
‫ولی گمونم... دیگه وقت شکار موشه.
‫زیاد بهش سخت نگیر، سنسی.
‫اوناهاش!
‫مینی سنسی؟
‫ساکت باش.
‫داه می‌گه «ممنون بابت همه‌چیز.»
‫سنسی می‌فهمی چی می‌گه؟
‫داره با ذهنش حرف می‌زنه.
‫این... خیلی قدرتمنده.
‫«ببخشید، اما می‌خوام این کالبد و یه فنجون چوبی بهم بدین.»
‫این مشکلی نیست، اما فنجون...
‫«ممنونم، خب دیگه خدانگهدار.»
‫وایسا!
‫هی!
‫ایناهاش.
‫می‌خوای با اون فنجون چیکار کنی اصلاً؟
‫داره کجا می‌ره؟
‫سنسی...
‫این ناحیه پر از انرژی شومه...
‫مراقب باش.
‫باشه.
‫دیگه مینی رو هم نمی‌بینم.
‫اگه با اون بدن کوچولو بهش حمله بشه...
‫یه چیزی داره میاد؟
‫از شکار من فاصله بگیر!
‫مـ ـ مینی!
‫نیانکو-سنسی مینی سنسه!
‫مینی، تو دقیقاً کی هستی؟
‫«اسم من جوزانسوهوـه.»
‫«من در اصل یه تیکه از مجسمه‌ی بودا، توی بالادست روخونه‌ی آکایشی بودم،»
‫«اما با زمین ترکیب شدم و از اونجا دور شدم، یه تکه‌ی سفالی شدم.»
‫یه تیکه از مجسمه‌ی بودا؟
‫«منو گذاشتن توی یه معبد، اما اون‌جا که بودم، شکستم.»
‫«و دیگه نتونستم به کالبد خودم برگردم.»
‫«قدرت کافی برای برگشتن به مجسمه رو نداشتم، ‫و تا مدتی مثل یه روح سرگردان بودم.»
‫«اما اتفاقی از کنار پنجره می‌گذشتم و چیزی رو ‫پیدا کردم که می‌تونستم به عنوان کالبد ازش استفاده کنم.»
‫«اون کالبد این بود.»
‫«وقتی واردش شدم، بعد از مدت‌ها با خودم فکر کردم که می‌تونم تکون بخورم.»
‫«الان دیگه می‌تونم به مجسمه‌ی خودم برگردم.»
‫اینا رو گفت.
‫اون یوکای یکم پیش چی بود؟
‫می‌گه، معبدی که توش قرار داده شده بود همین نزدیکی هاست.
‫یه یوکای شیطانی بود که در موردش نگران بود،
‫و می‌خواست قبل از رفتنش نابودش کنه.
‫که این‌طور...
‫می‌خواد بعد از رفتنش حسرتی نداشته باشه.
‫یه ترک برداشته.
‫مینی سنسی؟
‫مثل اینکه یکی دیگه هم هست.
‫و ـ وایسا!
‫مینی سنسی!
‫اوه!! ناتسومه!
‫با اون دست...
‫معبد؟
‫اونه؟
‫ایناهاش!
‫وایسا!
‫مینی سنسی!
‫دست راستت ترک برداشته.
‫اگه یه فکری به حالش نکنیم می‌شکنه.
‫ولی سخته ها.
‫معلومه.
‫خیلی کوچیکه.
‫«توی خونه‌ی راهب هم یه ساعت آونگی بود.»
‫«از صدای تیک و تاکش خوشم میومد، و ساعت‌ها نگاهش می‌کردم.»
‫«اما آخرش خراب شد و دیگه تکون نمی‌خورد.»
‫«اما راهب به‌جای اینکه بندازتش دور، ‫گذاشتش بالای یکی از ستون‌ها.»
‫«مرد عجیبی بود.»
‫مینی سنسی، تو چه تیکه‌ی سفالی‌ای بودی؟
‫«پرنده.»
‫«یه پرنده‌ی سفید، کوچی ولی با بال‌های زیبا.»
‫«چون سفالی بودم نمی‌تونستم پرواز کنم.»
‫«اما باهاش مشکلی نداشتم.»
‫«اما اگه واقعاً یه پرنده می‌بودم، می‌تونستم از اون فاجعه جلوگیری کنم؟»
‫«اگه می‌تونستم...»
‫نزدیکه!
‫کجا؟
‫از کجا میاد؟
‫مینی سنسی!
‫این... منو می‌ترسونه.
‫می‌شکونمش.
‫مینی سنسی رو ولش کن.
‫هنوز تموم نشده، ناتسومه!
‫این یارو سرسخته!
‫نه، مینی سنسی!
‫اگه کالبد سفالی بشکنه، مینی سنسی کجا می‌ره؟
‫بالأخره می‌تونست برگرده خونه،
‫پس کجا...
‫بـ ـ ببخشید!
‫با توپ زدم به پرنده‌ای که خیلی دوستش داشتین.
‫ببخشید.
‫ممنون که راستشو گفتین.
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره.
‫هر چیزی توی این دنیا یه عمری داره.
‫امروز هم روز اون بوده، همین و بس.
‫ببخشید.
‫اگه نمی‌ذاشتمت کنار پنجره...
‫ببخشید.
‫آه... با اینکه خودش اون حرف رو زد...
‫که هر چیزی عمری داره...
‫«اما اگه من واقعاً یه پرنده بودم،
‫«می‌تونستم جلوی اون فاجعه رو بگیرم؟»
‫اگه می‌تونستم...
‫اون مجبور نبود همچون چهره‌ی غمگینی رو به خودش بگیره؟
‫«ضعیف»، اینو گفت.
‫«خیلی وقت بود که یه ساعت آونگی ندیده بودم.»
‫«واقعاً خیلی خوش گذشت، اما فکر کنم یه جایی ‫از اون ساعت بی‌حرکت بیشتر خوشم اومده بود.»
‫«دلم اونی رو می‌خواد که تکون نمی‌خوره.»
‫«یعنی اثر قلب اون آدمیزاده؟»
‫«چه دردسری.»
‫تا جایی که می‌شد وصله‌ت کردم.
‫«این کالبد فقط باید انقدری دووم بیاره تا به بدن خودم برسم.»
‫«چیزی نمی‌شه.»
‫فنجون یادگاری پیشت باشه.
‫من از توکو-سان عذرخواهی‌ می‌کنم.
‫یه مجسمه‌ی سفالی بود که همینطوری ساختمش.
‫ولی بازم،
‫فنجون چوبی‌ای که مینی سنسی توش بود توی جریان شناور شد.
‫مطمئنم مینی سنسی به‌جایی که بهش تعلق داره برمی‌گرده.
‫چیه؟
‫هیچی.
پیش‌نمایش
باغ یک روز
‫وای خیلی ذوق دارم!
‫تاکاشی-کون می‌خواد برامون گل بکاره!
‫مثل خاطرات قدیمی... اما یه‌جایی یادم اومدشون.
‫امان از تو، نمی‌دونی با یه گربه باید چطوری رفتار کنی!
‫خب مهمونی رو شروع کنیم!
‫همه‌ی شماها عمارت و باغچه هم... آواز بخونین!