SayaKa
Animeme List
‫خیلی‌ وقته نیومدم خونه‌تون، کیتاموتو.
‫همه‌ش که نمی‌شه ما بیایم خونه‌ی شما.
‫نیشیمورا گفت بعد از کلاس جبرانیش میاد.
‫کلاس جبرانی؟
‫واسه این چیزا بیشتر از چیزی که فکرشو می‌کنی تلاش می‌کنه.
‫چی شده؟
باز
‫این کتاب‌فروشیه همیشه بسته بود، ‫اما امروز بازه.
‫عه. من متوجه نشده بودم اینجا مغازه هست.
‫آره؟
‫وقتی بچه بودم گاهی اوقات باز بود.
‫فکر کنم یه بار با بابام رفتم داخلش.
‫بنا به دلیلی همیشه بسته بود...
‫یه چندسالی فکر می‌کردم بستنش.
‫می‌خوای یه نگاهی بندازیم؟
‫آره، خوبه.
اعماق
صفحه
‫سلام.
‫خوش اومدین.
‫با خیال راحت نگاه کنین.
‫ممنون.
‫یادش بخیر!
‫چقدر بزرگه.
‫آره، از بیرون معلوم نیست.
‫شرط می‌بندم اینجا می‌تونیم چیزای ارزشمندی پیدا کنیم.
‫همینجا بودن باعث می‌شه هیجان‌زده بشی.
‫خب، بیا از هم جدا بشیم و یکم نگاه کنیم.
‫باشه.
‫خیلی بزرگه این‌جا.
‫انقدر بزرگه که ممکنه یادم بره در اصل یه فروشگاهه.
‫الان... فکر کنم یه حضوری رو حس کردم.
‫اگه می‌شد بفهمم خطرناکه یا نه، خوب می‌شد.
‫ولی... بهتره مراقب باشم.
‫ایول.
‫اصلاً عوض نشده.
‫الان دیگه دستم به قفسه‌های بالا می‌رسه.
‫به بابا التماس می‌کردم واسه‌م کتاب بیاره پایین.
‫این دیگه چیه؟
‫اوه، کیتاموتو!
‫خوبه. کم‌کم بریم.
‫آره، راست می‌گی.
‫مزاحمتون شدیم!
‫چی؟ یه کتاب‌فروشی دست‌دوم؟
‫نزدیک خونه‌ی کیتاموتوـه.
‫سنسی تو چیزی می‌دونی؟
‫تو که احیاناً بازم حرفای عجیب نزدی؟
‫هی بسه سنسی.
‫حضور یه چیزی رو حس کردم، ‫برای همین سریع زدم بیرون.
‫خوبه.
‫بهترین کار اینه که از یوکای‌های دور بمونی.
‫اه ببین.
‫ولی واقعاً حق با توـه.
‫ولی راستش، دلم می‌خواست یکم بیشتر...
‫توی اون کتاب‌فروشی عجیب بگردم...
‫امروزم بازه.
‫با اجازه‌ـــ
‫ها؟ بازم این.
‫این چیه؟
‫اوی!
‫ناتسومه...
‫ناتسومه!
‫نیشیمورا، امتحانتو چیکار کردی؟
‫نپرس! دفعه‌ی دیگه بهتر می‌دم.
‫بعدم اینا رو بی‌خیال.
‫کیتاموتو اخیراً یکم رفتارش عجیب نشده؟
‫عجیب؟ چیزی شده؟
‫نه... شاید توهم زدم.
‫توی این دو سه روز گذشته، یه‌طوریه انگار هست و هم نیست.
‫سنسی اینجا چیکار می‌کنی؟
‫و تو واسه چی داری سرک می‌کشی؟
‫نیشیمورا یه چیزی گفت که ذهنمو درگیر کرد، ‫برای همین خودم اومدم یه سری به کیتاموتو بزنم.
‫کیتاموتو.
‫ناتسومه؟
‫چی شده؟ رنگت پریده.
‫بازم کم‌خونی؟
‫نه، اینا رو بی‌خیال... چرا دوباره اومدی این‌جا؟
‫خب، من کتابا رو دوست دارم.
‫و وقتی اومدم این‌جا، یادم اومد...
‫بچه‌ که بودم، یه دوره‌ای خواهر کوچکترم ‫کل وقت مامان و بابامو می‌گرفت،
‫و من خیلی افسرده شده بودم ‫حس می‌کردم منو یادشون رفته.
‫بابام که فهمید جریان از چه قراره،
‫گفت بریم «بیا مردونه بریم بگردیم.»
‫برای همین دوتایی رفتیم پیاده‌روی.
‫خیلی خوش گذشت.
‫اون‌موقع اومدیم این‌جا،
‫و یادمه که یه کتاب بود که انگار بابام می‌خواستش،
‫برای همین اومدم تا دنبال اون کتاب بگردم و یه خاطره‌ای زنده کنم.
‫آها.
‫ولی، یه چیز عجیبی بود.
‫اون روز که تو هم اومدی ناتسومه،
‫اتفاقی یه کتابی رو باز کردم که وسطش یه کاغذ بود.
‫یه نوشتار عجیب روش بود که بیشتر انگار خط‌خطی بود.
‫فکر کردم صاحب قبلی یادش رفته قبل از فروختنش برش داره.
‫اما روز بعد، یه کتاب دیگه پیدا کردم که همون کاغذ بینش بود.
‫کنجکاو شدم و کتابای دیگه رو باز کردم،
‫و پنج یا شش تای دیگه هم بود.
‫انقدر؟
‫آره.
‫و وقتی انقدر زیاده، این فکر به سرت می‌زنه که یه‌نفر گذاشته‌تشون.
‫ولی کی، و چرا؟
‫نوشتاری که شبیه خط‌خطیه.
‫زیاد نمی‌‌خوام درگیرش بشم،
‫ولی ممکنه یه‌طور شوخی باشه یا نفر ‫سعی داشته باشه وجهه‌ی مغازه رو خراب کنه.
‫نمی‌دونم چرا.
‫ولی وقتی بهشون نگاه می‌کردم، حسم خیلی بد می‌شد.
‫این کاغذای عجیب چه شکلی بودن.
‫آه، خب...
‫کجا بودش؟
‫این...
‫آره، خودش.
‫خوب پیداش کردی، ناتسومه.
‫نوشته‌ی آیاکاشی...
‫می‌تونم بخونمش.
‫«زبان.»
‫گربه‌ی توـه.
‫گفتم بیرون منتظر بمون.
‫پس واقعاً یه یوکای خطرناک این‌جاست.
‫کیتاموتو، بریم.
‫وایسا، ناتسومه.
‫اوی.
‫بازم برگشتی؟
‫مشکلت چیه؟
‫بازه خب معلومه که میام دیگه. مشتریم.
‫این کیه؟
‫فکر کنم این‌جا کار می‌کنه.
‫همه‌ش هی بهم می‌گه برو.
‫این مغازه خطرناکه.
‫زیاد نیاین این‌جا.
‫چرا خطرناکه خب؟
‫میخ قفسه‌ها در اومده؟
‫اونش به تو ربطی نداره.
‫درست نیست خب.
‫بهت گفتم اگه کمک لازم داری من هستم.
‫یا اینکه اومدن ما به اینجا اذیتت می‌کنه؟
‫اذیتم نمی‌کنه.
‫فعلاً بیا بریم، کیتاموتو.
‫اما...
‫با اجازه.
‫اون یکم عجیب بود، نه؟
‫آره.
‫اما می‌دونی، با اینکه زیاد باهاش حرف نزدم،
‫معلومه واسه اون مغازه داره همه‌جوره مایه میذاره.
‫می‌خواستم ازش در مورد اون کاغذا بپرسم،
‫اما با توجه به اون رفتار، ممکنه فکر کنه خودم گذاشتمشون.
‫اگه اون کاغذا به آیاکاشی‌ها ربطی داشته باشن،
‫شاید بهتر باشه آدمای کمتری در موردشون بدونن.
‫ای وای. من قرار بود به مامانم کمک کنم.
‫ببخشید که تو رو درگیر یه چیز عجیب کردم.
‫فعلاً.
‫باشه.
‫جوری که کیتاموتو داشت با عجله می‌رفت،
‫می‌تونستم بفهمم که بابت سورپرایزی که داشت برای پدرش آماده می‌کرد،
‫و کتاب‌فروشی عجیب، هیجان‌زده‌ست.
‫این مغازه خطرناکه.
‫زیادی نیاین این‌جا.
‫اون دختر حتماً یه چیزی می‌دونه.
‫یه چیزی می‌دونه؟ اون دختر آیاکاشیه.
‫اما کیتاموتو هم دیدش!
‫فکر می‌کنم داخل اون فروشگاه به دنیای آیاکاشی‌ها مرتبطه.
‫شاید برای همینه که می‌تونه خودشو به آدم‌ها نشون بده.
‫پس اون پیرزن توی صندوق...
‫نه، اون آدم عادیه.
‫گاهی وقتا ماهیت یه مکان، و این‌که با چیزای قدیمی سر و کار داره،
‫روی مرزها تأثیر میذاره.
‫اونوقت بیشتر آدم‌هایی که ‌اونجا می‌گردن، روحشونم خبر نداره.
‫پس کیتاموتو با یه آیاکاشی حرف زده؟
‫سنسی... فکر می‌کنی اون آیاکاشی دختره خطرناکه؟
‫خب، اونو دیگه نمی‌دونم،
‫اما اون کاغذا چیز خوبی نیستن.
‫احتمالاً یه‌طور نفرینن.
‫بده... بده...
‫زبونتو بده بهم...
‫زبون؟
‫باید ته و توی اون کاغذا رو در بیارم.
‫ببخشید...
‫بهت گفتم نیا!
‫منم چون دلم می‌خواد نیومدم.
‫تو... آیاکاشی هستی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫حق با سنسی بود!
‫همه‌ش هم همین نیست!
‫تـ ـ تانوکی؟!
‫تو کی هستی؟
‫من نیانکو-سنسی‌ام.
‫تویی که اون کاغذای بدشگومو چپونده توی کتابا؟
‫اون کاغذا رو کجا دیدی؟
‫من محافظ این فروشگاهم.
‫باید کسی که اون جادوی وحشتناک رو استفاده می‌کنه ‫پیدا کنم و توی کتاب مهر و مومش کنم.
‫اینجا.
‫این دقیقاً حضور خودشه.
‫«خودش»؟
‫از قدیما توی این مغازه...
‫یه کتاب بود که یه هیولا به اسم «دی» رو مهر و موم کرده بود.
‫وقتی فروشگاه باز شد، اون مهر شکسته شد...
‫و اونم توی مغازه رها شد.
‫من کائدام.
‫توی یه کتاب باستانی زندگی می‌کنم.
‫وقتی صاحب مغازه می‌‌خوابه، ‫من به‌جاش از فروشگاه محافظت می‌کنم.
‫اگه یه مشتری بیاد، بهشون توصیه می‌کنم برن...
‫تا اون نتونه کاری بکنه تا یه‌وقت بهشون آسیبی بزنه.
‫«توصیه»؟
‫که این‌طور...
‫می‌دونستم که یه نقشه‌‌ای داره، اما...
‫این حس... احتمالاً یه نفرین روی کسی که دیدتش گذاشته،
‫و قدرت هر قسمتی از بدن رو که این‌جا نوشته باشه، تخلیه می‌کنه.
‫این‌جا نوشته، «زبون» پس احتمالاً ‫«گوش راست» ، «ناخن» و «روده» هم هست.
‫بده... بده...
‫وای نه، پس کیتاموتو که چندتا از اینا رو دیده، الان نفرین شده؟
‫اونم دیده؟
‫ولی هنوز وقت هست.
‫مهر قدرتش رو کم کرده.
‫نمی‌‌تونه از مغازه بیرون بره.
‫احتمالاً برای همینه که قدرت‌ها رو کم‌کم...
‫مثل یه زالو که خون رو می‌مکه، از بدن آدم‌ها بیرون می‌کشه.
‫ولی وقت زیادی هم نداریم.
‫وقتی از مغازه بزنه بیرون، اعضای بدن نفرین شده به‌کل دزدیده می‌شن.
‫روی کاغذای کیتاموتو چی نوشته شده بود؟
‫اگه بتونیم پیداش کنیم و دوباره توی کتاب مهر و مومش کنیم،
‫احتمالاً بتونیم نفرین رو بشکنیم.
‫حس می‌کنم که یه چیزی این‌جا وول می‌خوره، ‫ولی نمی‌تونم بفهمم کجاست!
‫من فکر کنم یه‌طورایی می‌تونم کتابای نفرین شده رو حس کنم.
‫بهت کمک می‌کنم پیداشون کنی،
‫اونوقت زودی می‌تونی مهر و مومش کنیم.
‫هرکاری ازم بر بیاد انجام می‌دم. ممنون می‌شم تو هم کمکم کنی.
‫باشه.
‫و این‌طوری ما شروع به گشتن دنبال هیولا کردیم،
‫ولی کائدا فقط وقت‌هایی که صاحب مغازه خوابیده بود می‌تونست ظاهر بشه،
‫و من هم نفرین‌ها رو به سرعتی که امیدوار بودم، پیدا نمی‌کردم.
‫تاکاشی-کون، خیلی سس سویا ریختی.
‫ببخشید.
‫شانس زیادی توی پیدا کردنشون نداشتم.
‫ببخشید. اگه مجاب‌کننده‌تر بودم،
‫می‌تونستم به صاحب مغازه بگم این‌جا رو ببنده.
‫نه، اگه بتونیم اونو شکستش بدیم، این‌‌جا می‌تونه باز باشه،
‫و تو و این پسره کیتاموتو رو هم نجات بدیم.
‫کیتاموتو پسر خوبیه.
‫پسر خوبیه ولی فضوله.
‫هی بهش گفتم نیاد، اما...
‫هی، چی انقدر خطرناکه؟
‫می‌خوای با خود صاحب مغازه حرف بزنم؟
‫از این کارا نکنی! نگرانش می‌کنی.
‫نمی‌فهمم خب.
‫فکر می‌کنی من یه چیزی می‌دزدم؟
‫نه نه اصلاً همچین فکری نمی‌کنم.
‫این‌طوری ترسناک نگاه نکن.
‫نگاه؟
‫من دنبال یه کتاب می‌گردم.
‫بچه که بودم این‌جا دیدمش.
‫فقط می‌‌خواستم پیداش کنم تا بدمش به بابام.
‫تا حالا دیدیش؟
‫تا یادمه، پشتش قرمز بود، و فکر کنم در مورد یه کشور خارجی بود.
‫تو... یه‌طورایی مثل قدیمیا حرف می‌زنی،
‫و به نظر کتاب زیاد می‌خونی.
‫اگه چیزی به ذهنت رسید...
‫من تا حالا کتاب نخوندم.
‫من سرم با وظایفم شلوغه.
‫وقت کتاب خوندن ندارم.
‫آها.
‫دیدن این‌‌همه کتاب آدمو هیجان‌زده می‌کنه.
‫من عاشق چیزای رازآلودم.
‫رازآلود؟
‫اوهوم، معماها و حل‌کردنشون و این‌ چیزا...
‫وقتی خسته‌م، داستانای کوتاه میخونم تا آرامش بگیرم.
‫معما؟
‫آره خب به‌نظر جالب میاد.
‫ای وای. من نباید حرف بزنم.
‫برو دیگه!
‫این چیزا واسه‌ی من مهم نیست.
‫چته تو؟
‫حرف زدن با اون باعث می‌شد یه حس عجیبی بهم دست بده.
‫از وقتی اومدم این‌جا، این مغازه همه‌ی دنیای من بوده.
‫به چیزی جز وظایفم نیاز ندارم.
‫ببخشید، اما می‌شه بهش بگی دیگه نیاد؟
‫مطمئنم به حرف تو گوش می‌ده، ناتسومه.
‫اوی، بازم اومدی؟ چند بار دیگه باید بهت بگم...
‫اوه، نگران نباش.
‫امروز زودی می‌رم.
‫می‌خواستم هنوز دنبال اون کتابه بگردم،
‫ولی سرم شلوغه و تا یه مدت نمی‌تونم بیام خیالت تخت.
‫و اینکه این.
‫یه کتاب رازآلوده.
‫یه عالمه داستان کوتاه داره، خوندنش جالبه.
‫اگه دوست داشتی بخونش.
‫فعلاً.
‫وایسا، من...
‫من نمی‌خونمش.
‫وقت این کارا رو ندارم.
‫دیدی، ناتسومه؟
‫متوجه نشدی؟
‫از دست راست کیتاموتو تا شونه‌ی چپش دیدم.
‫باید عجله کنیم.
‫ولی این شاید به نفع ما باشه.
‫وقتی قوی‌تر بشه، پیدا کردنش راحت‌تره.
‫هرطور شده پیداش می‌کنم.
‫کیتاموتو بازم خوابیده.
‫مثل اینکه این اواخر خیلی خسته می‌شه.
‫می‌دونم از وقتی باباش مریض شدن، اوضاع واسه‌ش سخت شده،
‫ولی... زیاد در موردش حرف نمی‌زنه.
‫درسته.
‫کیتاموتو آدم مهربونیه، برای همین زیاد در مورد خانواده‌ش بهم نگفته،
‫شاید به‌خاطر اینه که در مورد گذشته‌ی من می‌‌دونه.
‫برای همین وقتی در مورد خاطره‌ی ارزشمندش و کتاب‌فروشی واسه‌م گفت...
‫خیلی خوشحال شدم.
‫ایناهاش.
‫نکن، گربه خوکه...
‫لطفاً نکنین، دارین به کتابا آسیب می‌زنین.
‫سنسی...
‫لعنتی! دقیقاً بین این شکاف یه چیزی حس کردم!
‫درسته، حضور دی داره قوی‌تر می‌شه.
‫بازم داره قدرتمو می‌کشه.
‫اما این احساس...
‫نزدیکه!
‫ایناهاش!
‫گرفتمش!
‫بده... بده...
‫ناتسومه!
‫آفرین!
‫یالا برگرد همون کتابت!
‫آن چیزی که باز شده را خروجی نیست.
‫داخل شو!
‫تو را فرا می‌خوانم، و مهر و موم می‌کنم!
‫مثل اینکه مهر و موم جواب داد، ناتسو‌ـــ
‫اوی ناتسومه!
‫فکر کردم تیکه‌های نفرین رو دیدم که بالای قفسه‌ها ‫معلق بودن و ناپدید می‌شدن.
‫و اینطوری هیولا همراه با نفرین‌هاش ناپدید شد،
‫زبون من و بدن کیتاموتو هم برگشت.
‫اوی کائدا!
‫کائدا کجایی؟
‫چی شده؟
‫برای مهر و موم کردنش قدرت زیادی استفاده کردم،
‫منم برای یه مدت برمی‌گردم به کتابم تا بخوابم.
‫راستی.
‫ببخشید، اما می‌شه این کتاب رو برگردونی بهش؟
‫یکم خوندیش؟
‫گفتم که. این چیزا واسه‌م جالب نیستن.
‫بعضی آیاکاشی‌ها می‌تونن نوشته‌های آدمیزاد رو بخونن و بعضی نمی‌تونن.
‫کائدا جزء کدومشون بود؟
‫آها. رفتش از اون‌جا؟
‫نمی‌دونم یکمم شده خوندش یا نه؟
‫می‌گم، کیتاموتو؟
‫اگه وقت داری، بیا بازم به اون فروشگاه بریم.
‫منم می‌خوام کتابی که دنبالشی رو ببینم.
‫آره، ممنونم.
‫یه روزی می‌تونم در مورد آیاکاشی‌ها بهش بگم؟
‫ها؟
‫چی شده؟
‫خب، نشان‌کتاب توش یه صفحه‌ی دیگه بود...
‫که این‌طور....
پیش‌نمایش
گنجینه‌ی چوبی
‫با نور سفید میدرخشه و به آرامی توی هوا می‌چرخه.
‫چوبی به‌نظر حالش خوب نیست...
‫داستان‌ کسل‌کننده‌ایه.
‫چیه؟ فکر خیلی خوبیه!
‫اگه بتونم یکی از اون فلس‌ها رو بدارم...