SayaKa
AnimeList T.T
‫قسمــــت
‫11
ساختمان قدیمی 53 ساله
‫میرا...
‫تو حسابی شیفته‌ی اون دختر جادویی شدی، نه؟
‫مزخرف نگو...
‫ای بابا!
‫این تست شخصیت‌شناسی رو پیدا کردم... تو چطوری جوابش می‌دی؟
‫«انسان جایز الخطاست.»
‫حتی باهوش‌ترین آدم‌ها هم می‌تونن گاهی دچار لفزش بشند، نه؟
‫اولین کلمه‌ی چهار حرفی که به ذهنت اومد زندگیه. دومی عشقه.
‫که یعنی...
‫توی زندگی بی‌نقص میرا، فقط توی موضوع عشقه که دچار لغزش می‌شه؟
‫گویا که آره!
‫خیلی پر انرژی هستین.
‫اوه، چه به موقع.
‫هوم؟
‫تو توی یه فضاپیما هستی، یه مشکلی پیش ‫میاد و روی یه سیاره سقوط می‌کنی.
‫چی می‌گی؟
‫فکر می‌کنم که «فکر کردم دیگه کارم تمومه.» مرگ از بیخ گوشم گذشت.
‫میرا تو چی؟
‫می‌خوای من جواب بدم؟
‫آره!
‫در مورد کاری که باید بکنم منطقی فکر می‌کنم.
‫شاید، «حالا چیکار کنیم...»؟
‫چه جواب خوبی، آلکیونه تو چی؟
‫خب... اگه من توی این موقعیت بودم، می‌خواستم با اسپیکا باشم.
‫ها؟!
‫خب؟ جواب چیه؟
‫جـ ـ جـ ـ جوابو ندارم! اصلاً جواب تو هم واقعی نبود!
‫شوخی کردم.
‫خودم می‌دونم اصلاً.
‫فقط می‌خواستم واکنش تو رو ببینم.
‫واکنش...
‫که یعنی...
‫فکر کردم... دارم می‌میرم...؟!
‫خب... حالا چیکار کنیم؟
‫از حالا... انقدر وحشیانه می‌شه که ممکنه بمیرم؟
‫آروم‌تر...
‫تازه اول شبه...
‫نه! خیلی ناپسنده.
‫عینکی وحشی!
‫دقیقاً چه خبره؟
‫چه مکالمه‌ی مسخره‌ای.
‫سقوط اضطراری یه فضاپیما؟
‫رک بگم من قرار نیست از آزمایشگاه تحقیقاتیم بزنم بیرون.
‫پس اون موقعیت هیچوقت پیش نمیاد.
‫سادالسود یه‌طور حس ماجراجویی نداری که بخوای بری فضا؟
‫ها؟!
‫اگه من بودم...
‫می‌گفتم «تا الان اتفاقای زیادی افتاده، تجربه‌ی خیلی خوبی بود.»
‫«و این روز رو تا آخر عمرم یادم نمی‌ره.»
‫دو کلام از خودخفن‌پندارمون...
‫به لطف همه‌ی اون مزخرفات، دیر کردم...
‫هنوز نیومده...
‫بیا سرسره بازی کنیم.
‫باشه!
‫بای بای.
‫امروز دختر جادویی نیومد.
‫قرار نبود هر روز همدیگه رو ببینیم، اما...
‫شاید توی خلوت خودش داشته روی یه استراتژی کار می‌کرده.
‫اگه اینطور باشه، وظیفه‌ی من اینه که در موردش تحقیق کنم.
‫این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫آقای ستوان...
‫آقای ستوان!!
‫آقای ستوان! آقای ستوان!!
‫اینجا چه خبره، یه استراتژی جدیده؟
‫خیلی نازه.
‫مغزم نمی‌تونه پا به پاش پیش بره.
‫خیلی نازه.
‫تنها چیزی که می‌فهمم اینه که این دختر...
‫خیلی نازه!
‫آقای ستوان.
‫دلم براتون تنگ شده بود. خوشحالم که اومدین.
‫آقای ستوان!!
دختر جادویی صورتشو فرو کرده توی بغلم
‫نه، مغز و منطقم یه ضربه‌ی حیاتی خورد.
ضربه‌ی حیاتی! مغز و منطق ستوان شیطانی دچار آسیب جدی شد
ستوان شیطانی
اعداد اول را بشمرید
یک نفس عمیق بکشید
‫فعلاً یه نفس عمیق بکش...!
ستوان شیطانی یک نفس عمیق کشید
‫آقای ستوان...
‫داری می‌لرزی. چیزی شده؟
‫بازم اون گربه کاری کرده؟
‫آقای آشنا الان اینجا نیست...
‫آقای ستوان... لطفاً...
‫امشب تنهام نذارید...
‫تمام مدت... پیشم بمونید...
‫می‌دونی چی داری می‌گی؟
‫بله، آقای ستوان...
‫پس، آماده‌ای تا همه‌چیزت ازت گرفته بشه؟
‫از مأموریتت و دنیایی که توش بزرگ شدی دست می‌کشی تا با من باشی..؟
‫بله...
‫خونه‌های مقرون به‌صرفه کم پیدا می‌شه ‫ولی وقتی از روح می‌ترسم ارزششو نداره!
‫ها؟
‫یه خونه‌ی تسخیر شده؟
‫خب، درست که نگاه می‌کنی... همچین حس و حالی داره...
واقعاً بیرون میاد؟
‫بله...
‫سعی کردم نادیده‌ش بگیرم چون به خودم تا حالا آسیب مستقیمی نزده، اما...
‫چه خفن...
‫اخیراً، کل شبا، یه‌طوراییه که انگار یه چیزی ازم می‌خواد...
‫پسش بده... ‫پسش بده...
‫ولی من که ‫چیزی ندارم...
‫به‌خاطرش نتونستم درست بخوابم...
‫چرا جابه‌جا نمی‌شی؟
‫کرایه‌ش فقط 9,000 ین‌ـه، برای همین داشتم تحمل می‌کردم.
‫کرایه‌ش خودش ترسناک‌تره.
‫نمی‌تونم بذارم همچین جایی بمونه.
‫باید یه جای ارزون ولی روشن و گرم زندگی کنه.
‫خوش برگشتین، میرا-سان.
‫می‌خواین حموم کنید؟ یا شام می‌خواید؟
‫یا اینکه...
‫من؟
‫نه، وایسا... اینطوری فقط منم که زیادی خوشبخت می‌شم.
‫الان گیر افتادی ولی خطری نیست.
‫شوکه شدم که تا الان اینجا زندگی کردی.
‫من تا الان به روح‌ها اعتقاد نداشتم. اما...
‫خب، من و تو اون ستوان چی؟
‫ما همه موجودای ماوراء طبیعه هستیم دیگه.
‫وقتی متوجه شدم که اینو نمی‌تونم در موردتون انکار کنم، یهویی همه‌چیز ترسناک شد.
‫چیزی که ترسناکه اینه که تو انقدر نازی!
‫ترسناک‌تر از داستان‌های تابستونه‌ی ایناگاو ****جی!
‫امشب اون گربه برمی‌گرده؟
‫گفت یه مدت برنمی‌گرده...
‫پس امشب فقط خودمون دوتاییم... نه...
‫این هیچ معنایی نداره.
‫ما دشمنیم، پس جایی برای اشتباه نیست...
‫... و دختر جادویی داره ضعفش رو نشون می‌ده!
‫آقای ستوان!!
‫آ ـ آقای ستوان...
‫یه صدایی تلق تلقی می‌شنوم...
‫نرمه~
‫منم می‌شنوم. احتمالاً صدای غرور یا هر چیز منه که داره از درون متزلزل می‌شه.
‫چاره‌ای نیست. بیا بریم بخوایم.
‫فردا که دوباره اوضاع آروم شد حرف می‌زنیم..
‫باید ‫خودشو ‫تحت ‫کنترل ‫بگیره
‫چشم....
‫برقا رو خاموش می‌کنم.
‫مگه الان خوابم می‌بره...
‫آقای ستوان.
‫خیلی ازتون ممنونم...
‫که به خواسته‌ی خودخواهانه‌م گوش دادین...
‫آقای ستوان اونموقع...
‫وقتی همه‌ی اون حرفا رو زدین.
‫یکم زیادی... لوسم نکردین؟
‫چی داری می‌گی؟
‫اصلاً قبل از اینکه ترسیده بیرون بشینی باید بهم می‌گفتی...
‫هر اتفاقی برای تو بیفته، من...
‫من... می‌خواستم چی بگم...؟
‫نه...
‫«اونی که تو رو شکست می‌ده منم» اینطوری بود.
‫منظورم این بود...
‫آقای آشنا تونست با قدرت مقدسش آپارتمان رو پاکسازی کنه.
‫اگه از پسش برمیومدی، چرا زودتر نکردی؟
‫چون می‌خواستم بریم یه جایی که وان واقعی داره.
‫9,000 ین‌ کرایه‌م، هورا.
‫آقای ستوان...
‫ای بابا... داره تو خواب حرف می‌زنه...
‫وایسا ببینم، تو خواب حرف میزنه؟
‫الان یعنی داره خواب منو می‌بینه؟
‫آقای ستوان... خیلی ممنونم.
‫مــــــــن ممنونم!
‫داره خواب منو می‌بینه! آههههه مرتیکه‌ی یالقوز!
‫عاشقتم...
‫قسمــــت
‫آخر