‫دختر جادویی بودن...
‫و نجات دادن دنیا... یه کار رویاییه.
‫و من یه همچین دختر جادویی‌ام.
‫شاد شاد شادی
‫با قدرت شادیم با شادی تو رو به بهشت می‌فرستم.
‫یه آبجو لطفاً.
‫بله، الان میام.
‫اسمم گلس هپینس، یه دختر جادویی با قدرت بدبختیه.
‫ممنون که منتظر موندین.
‫تو خیلی نازی. می‌خوای برای من کار کنی؟
‫بله، ممنون می‌شم؟
‫نه!
‫همیشه وقتی آقای ستوان رو توی پارک می‌بینم، ‫اون کسیه که اول متوجه‌م می‌شه.
‫اما امروز، با اینکه انقدر نزدیکشم متوجه‌م نشده.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫عجیبه...
‫یعنی اگه شوکه‌ش کنیم، چه قیافه‌ای به‌خودش می‌گیره.
‫می‌خوام ببینم...
‫هیجان‌زده...
‫می‌رم و چشماشو می‌گیرم.
‫من کی‌ام... آه!
قدش به اندازه‌ی کافی بلند نیست
‫تویی.
‫بله... منم.
‫نتونستم قیافه‌ی متعجب آقای ستوان رو ببینم.
خورد تو ذوقش
‫یادم رفت! یه دیالوگی بود که باید می‌گفتم.
‫دیالوگ؟
‫باید بگیش.
‫چشم...
‫این دفعه دیگه از دستم در رفت، از فردا می‌گم.
‫نه.
‫همین الان باید بگی.
‫ها...؟
‫خجالت‌آوره... ولی چون مربوط به کارمه انجامش می‌دم.
‫عه خب... می‌گم...
‫بفرما.
‫شاد شاد شادی.
‫با قدرت ناشادم، با شادی فراموشی ناشادمو روانه‌ت می‌کنم.
‫آقای ستوان؟
‫همچین حرف احمقانه‌ای رو با یه چهره‌ی جدی می‌گی! ‫عجب آدم سختکوشی هستی.
‫مطمئنم ایده‌ی اون گربه بوده...
‫می‌دونی که گاهی وقتا باید بهش بد و بیراه بگی.
‫نمی‌تونستم آقای ستوان می‌تونه اون‌طوری بخنده.
‫خجالت کشیدم، ولی همین که خنده‌شو دیدم ارزششو داشت.
‫دفعه‌ی بعدی هم بیشتر تلاش می‌کنم!
‫خوش گذشت، خب حالا...
‫یه بار دیگه.
‫سه بار انجامش دادم.
‫دیگه بسه...
‫برای تحقیقاته.
‫آقای ستوان... گاهی وقتا خیلی بدجنس می‌شین.
‫تازه الان فهمیدی؟ من ستوان شیطانی و بی‌رحمم.
‫غیرممکنه.
‫حتی وقتی اذیتم می‌کنین هم باز مهربونین.
‫راستی، تو می‌تونی به عنوان دختر جادویی از جادو استفاده کنی؟
‫بله، یکم...
‫امروز، بهت یاد می‌دم بدبختی رو به شادی تبدیل کنی...
‫از طریق «تبدیل شادی».
‫باشه. چه جادوی بی‌نظیری.
‫واسه این کار اول باید خودت یکم بدبختی بکشی.
ها؟
‫ای وای... چه بچه‌ی نازی.
‫همه‌ی تلاشمو کردم...
تمرین؟
‫ها؟
‫بعدش، یکم از جادوم رو به آقای ستوان نشون دادم.
‫خب، باید یه کاری کنین که یکم دوست نداشته باشم.
‫مثلاً؟
‫خب...
نیشگون
دردش نگرفت
قلقلک
وسط کار بی‌خیال شد
‫بیا نکنیم.
‫آقای ستوان واقعاً...
‫آدم مهربونیه.
‫ستوان شیطانی.
‫اون مغر سازمان شیطانی تلقی می‌شه، ‫و همه‌جا به‌خاطر سنگ‌دلیش معروفه.
‫هرچند، خیلی‌ها از ذات واقعیش خبر ندارن.
‫هر شخصیتی که دوست داشته باشین می‌تونین انتخاب کنین.
‫گوسفند...
‫بله.
‫یه‌طورایی شبیهشه.
‫همیشه وقتی توی پارک همدیگه رو می‌بینیم، کسی که اونو صدا می‌کنه، منم.
‫برای همین، این‌دفعه وانمود می‌کنم که ندیدمش.
‫خیلی‌خب، بریم!
‫اما اصلاً به این معنی نیست که خیلی ‫مشتاقم که یه‌بارم که شده اون متوجه من بشه.
‫حس می‌کنم که داره نزدیک‌تر می‌شه.
‫الان سعی داره بهم نزدیک بشه که غافلگیرم کنه؟ می‌خواد چشمامو بگیره؟
‫حس می‌کنم که دستاش دارن نزدیک می‌شن... ‫پس واقعاً می‌خواد چشمامو بگیره...!
‫من کی‌ام...؟ آه.
قدش به اندازه‌ی کافی بلند نیست
‫دستاش نمی‌رسه...!
‫جایزه‌ی نازترین و باهوش‌ترین متعلق به خودشه.
‫تویی...
‫یادم رفت! یه دیالوگی بود که باید می‌گفتم.
‫دیالوگ؟
‫گویا مهمه که موقع ورود دختر جادویی گفته شه.
‫نمی‌دونم مهمه یا نه، اما حتماً یه نکته‌ی برجسته از کاریه که ازش بر میاد.
‫این دفعه دیگه از دستم در رفت، از فردا می‌گم.
‫نکته‌ی برجسته.
نه، ‫همین الان باید بگی.
ها؟
‫خب بیا دختر جادویی! من دشمنتم و سر راهت قرار گرفتم!
‫باید ببینمش! با همین چشمای خودم!
‫عه خب... می‌گم...
‫بفرما.
‫شاد شاد شادی.
‫با قدرت ناشادم، با شادی فراموشی ناشادمو روانه‌ت می‌کنم.
‫ببخشید، نازترین ولی مسخره‌ترین چیز ممکن بود! ‫فوق‌العاده بود! دلم می‌خواد خوشحالش کنم...!
‫هوف، چیز جالبی بود.
‫بازم در مورد دختر جادویی اطلاعات به‌دست آوردم.
‫نمی‌دونم کجا به کارم میاد.
‫ولی بازم، نمی‌تونم حتی از کوچکترین چیزها چشم‌پوشی کنم.
‫پس...
‫خب... یه بار دیگه.
‫شا... شادی...
‫هوم؟ چی شده؟ صداتو نمی‌شنوم.
‫مجبورش کردم سه بار انجامش بده.
‫آقای ستوان... گاهی وقتا خیلی بدجنس می‌شین.
‫تازه الان فهمیدی؟ من ستوان شیطانی و بی‌رحمم.
‫غیرممکنه.
‫حتی وقتی اذیتم می‌کنین هم باز مهربونین.
‫دلم می‌خواد بازم مجبورش کنم کارای خجالت‌آور کنه...!
‫این صرفاً برای تحقیقاتمه، اما تو از چطور جادویی استفاده می‌کنی؟
‫خب... «شادی شادی».
‫اگه از اون استفاده کنم، فقط چیزای خوب اتفاق می‌افته.
‫این باعث نمی‌شه شکست‌ناپذیر بشی؟
‫ولی فقط نه ثانیه دووم میاره.
‫آهــــا.
‫و من می‌تونم از «تبدیل شادی» برای تبدیل کردن بدبختی به شادی استفاده کنم...
‫اوه...
‫تبدیل شادی!
‫خب، باید یه کاری کنین که خوشم نیاد.
‫مثلاً؟
‫خب...
‫مثلاً می‌شه منو بزنین؟
‫نمی‌تونم همچین کاری بکنم.
‫نمی‌تونین؟
‫این خارج از حیطه‌ی تخصص منه.
‫چطوره یه نیشگون کوچیک ازم بگیرین؟
‫باشه پس...
‫خیلی نرمه... لپاش مثل مارشمالوـه.
‫سفید و پفی هم هستن...
‫ببخشید...
‫به‌نظرم زیاد جوابگو نیست.
‫بفرمایید...
‫با اجازه...
‫انگار جادوش داره یه چیزی رو توی من زنده می‌کنه.
‫بیا نکنیم.
‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫ببخشید که نتونستم جادویی بهتون نشون بدم.
‫از دشمنت عذرخواهی می‌کنی چون نتونستی مهارتتو نشونش بدی، چقدر بی‌پروایی.
‫سخته که جادوم رو به شما نشون بدم آقای ستوان...
‫اینکه شما با دستای بزرگتون بهم دست بزنین رو دوست ‫دارم، برای همین سخته که بابتش اذیت بشم.
‫حرفت هم خیلی خوبه هم خیلی بد!
‫اصلاً دیگه نمی‌شه برداشت دیگه‌ای کرد.
‫آقای ستوان؟ چی شده؟
‫ای کاش برای آقای ستوان... یه کاری کرده بودم...
‫خب... فردا می‌بینمتون، آقای ستوان.
‫اوهوم.
‫شیرینی‌ها. خنده‌ی آقای ستوان. دستای آقای ستوان.
‫واقعاً چیکار کنم...
‫از وقتی با همدیگه آشنا شدیم بخاطرت دارم عقلمو از دست میدم.
‫ناسلامتی من ستوان شیطانی سنگلدم.
‫با اینکه من دختر جادویی بدبختیم.
‫امروزم موقع جدا شدن باز می‌گیم «فردا می‌بینمت.».
‫وقتی با آقای ستوانم با همه‌ی وجودم احساس شادی می‌کنم.
‫شب بخیر، دختر جادویی...
‫شب بخیر، آقای ستوان.
‫روزایی که داریم...
‫در برابر شادی‌ای که حس می‌کنم...
‫کاری ازم بر نمیاد.
‫من رفتم.
‫هیبانا، این چیه؟
به آشنای عزیزم
‫هیبانا!
‫فاک!
‫رک و پرشور بودن بیشتر از اینکه سود داشته باشه ضرر داره!
‫عه جدی؟
‫بازم تست شخصیت‌شناسی؟
‫زیاد این چیزا رو دوست داره.
‫من؟ پرودگار شور و اشتیاقم.
‫کسی میرا رو دیده؟
‫میرا رفته مأموریت.
‫خیلی خب.
‫آقای ستوان!
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتم!
SayaKa
Anime List