‫نگاه کنید!
‫توی مجله پلی‌بوییم!
‫تازه، گه گداری هم ازمون می‌خوان ‌توی شوی آیدلی کانال یو هم شرکت کنیم.
‫بالاخره تونستم خودمو تو این کلاس جا بدم.
‫دیگه شدم یه هنرمند درست حسابی، مگه نه؟!
‫هنوزم نگران اون بودی؟
‫آره پس چی!
‫وقتی بقیه درمورد کاراشون تو صنعت سرگرمی صحبت می‌کردن،‌ حس غریبی می‌کردم.
‫سختم بود که بیام توی بحثا.
‫برای من که حرف زدن با افرادی که حوزه کاری مشترکی داریم یه‌کم معذب کننده‌ست.
‫آه، می‌فهمم چی می‌گی.
‫واقعا؟!
‫اگه سر غر زدن بحث کارو وسط بکشی، بقیه که همین شغل رو دارن ممکنه فکر کنن داری کلاس می‌ذاری.
‫مثلاً،‌ دیروز یه بازیگر به اسم دویاما-کون بهم دایرکت داد و منو به شام دعوت کرد.
‫این دیگه کلاس گذاشتنه.
‫دستم رو شد؟
‫فریل-چان، داستانای تو یه لول دیگه‌ان!
‫خب،‌ حالا می‌ری؟
‫نمی‌دونم، تازه، از چند نفر هم شنیدم که طرف خانوم بازه.
‫آه، یادم افتاد...
‫نانامی که توی اون درامای صبحگاهی بود هم گفت که دویاما-کون بهش پیام داده.
‫پس سرش شلوغه بوده حسابی.
‫میائه‌مــــــــون! توروخدا چهار تا کار دیگه برامون پیدا کن!
‫می‌خوام انقدر کار کنم که بتونم پیش هنرمندای دیگه غر بزنم!
‫خیلی متوجه حرفت نمی‌شم...
‫پس چطوره ببینیم پیه‌یون-سان می‌خواد باهامون همکاری داشته باشه یا نه؟
‫همکاری و این حرفاهم خوبه، ولی دوباره می‌خوام اجرای زنده داشته باشیم.
‫تا وقتی نمایش آریما-سان تموم نشه، نمی‌تونید اجرای زنده داشته باشید.
‫به‌نظر قراره حسابی طول بکشه...
‫چـــی؟!
‫تمرینت به همین زودی تموم شد؟
‫درواقع، به حالت تعلیق دراومده. نویسنده اثر اصلی با پرسنل دعواش شد.
‫اگه اوضاع خوب پیش نره، ممکنه تمرین برای چند هفته تعطیل بشه.
‫جدی؟
‫ها؟ اونی-چان کو؟
‫اون...
‫چقدر شلوغه.
‫خداروشکر بلیط گیرمون اومد! این نمایش خیلی پرطرفداره.
‫پس این...
‫صبر کن و تماشا کن فقط.
‫ها...؟
‫این... باده؟
‫4DX...؟
‫نه، اون نیست.
‫این واقعیه؟!
‫چطور بود؟
‫خب،‌ راستش...
‫از چیزی که فکرش رو می‌کردم، ۵۰ برابر سرگرم کننده‌تر بود.
‫مگه نه؟!
‫اولا، اینکه پرده‌ها مانیتور بودن شوکه‌ام کرد.
‫که امکان استفاده گسترده از کارگردانی فیلم رو در نمایش می‌ده.
‫ولی چیزی که از همه بیشتر باعث تعجبم شد، چرخش ۳۶۰ درجه صندلی‌های نمایش بود.
‫که امکان آماده سازی جلو جلوی استیج‌های زیادی رو می‌ده و قابلیت تغییر سریع و یکپارچه صحنه‌ها رو می‌ده.
‫اوهوم! از یه راهکار فیزیکی استفاده کردن تا محدودیت‌های تئاتر رو رفع کنن.
‫فقط به‌خاطر سالنش دوستش نداشتم.
‫خود نمایش هم عالی بود.
‫کارگردانیش پر از ایده‌هایی بود که به ذهن افرادی که در صنعت فیلم فعالن نمی‌رسه.
‫و این من رو تحت تأثیر قرار داد، که به طرز عجیبی، باعث شد از بازی بازیگرام خوشم بیاد.
‫داستان هم خوب اجرا شده بود.
‫حقیقتش، خوب بود. خیلی خوب بود.
‫حالا منظورت از اینکه خیره‌کننده بود رو فهمیدم.
‫درسته، تجربه‌ایه که توی فیلم نمی‌تونی داشته باشیش.
‫خونسردیت رفت که رفت. چرا انقدر هیجان‌زده‌ای؟
‫آخه، نگران بودم که نکنه یوقت از نمایش خوشت نیاد...
‫ولی فکر می‌کردم که بتونی جذابیتش رو درک کنی.
‫البته، این یکی از گرون‌ترین تئاترهای ژاپنه،
‫و بیشتر نمایش‌های دیگه، از نوع نمایش‌های سنتی هستش که فکرش رو می‌کردی.
‫ولی همینکه تونستن یه چالش فیزیکی رو با ابتکار و نبوغ حل کنن خودش خیلی جذابه!
‫اگه این تجربه باعث بشه یادبگیری چطور از تئاتر لذت ببری، خوشحال می‌شم.
‫راستش، یه‌کم دیدم بهش مثبت‌تر شد.
‫اونم خوبه.
‫تو از اولشم بازیگر فیلم بودی بالاخره.
‫وای، ببین کیا اینجان!
‫رایدا-سان...
‫شما اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چیکار؟ تهیه‌کنندگی این نمایشم با منه.
‫وقتی خیلی حالم رو به راه نیست، قیافه تماشاچی‌ها وقتی دارن می‌رن رو تماشا می‌کنم.
‫باحال بود!
‫قیافه‌شون حقیقت رو آشکار می‌کنه.
‫خیلی خفن بود!
‫وقتی ازش لذت ببرن، لبخند می‌زنن.
‫و وقتی مورد قبولشون نبوده، قیافه‌شون بی‌تفاوته.
‫دیدنشون باعث می‌شه انگیزه بگیرم.
‫قیافه‌ تو خیلی خوب بود آکوا-کون!
‫این پیرمردو خیلی خوشحال کردی.
‫عه؟ منم دوست داشتم ببینم! قیافه‌ات چطوری بود؟ دوباره همون قیافه رو بگیر.
‫عمراً.
‫شما رو دیدم و اومدم یه سلامی بکنم. مزاحم که نیستم؟
‫نه، اختیار دارید.
‫رایدا-سان، اوضاع نمایش‌نامه خوب پیش می‌ره؟
‫همم، امروزم دوباره بحث خیلی داغی با ناشر داشتم، ولی انگار نویسنده از خر شیطون نمیاد پایین.
‫اصرار داره که نمایش نویس، یعنی گوا-کون، استعفا بده.
‫می‌گه خودش نمایش‌نامه رو دوباره از اول می‌نویسه.
‫نمی‌تونه انجامش بده. این حسیه که بعد از دیدن نمایش امروز دارم.
‫نمایش‌نامه توکیو بلید جوری نوشته شده بود که بتونه از تمامی ویژگی‌های سالن نمایش استفاده کنه.
‫حتی اون دیالوگ‌های طولانی و مصنوعی هم اینجا خوب در میان.
‫گمونم نویسنده اصلی هیچ ایده‌ای درمورد صحنه و تجهیزاتش نداره.
‫نوعی نمایش‌نامه تحویل می‌ده که انگار قراره تو سالن ورزش یه دبیرستان اجرا بشه.
‫نمایش امروز کار فردی حرفه‌ای بوده که نمایش‌نامه و صحنه‌ رو در سطح بالایی ترکیب کرده.
‫هرچقدرم که مانگاکای پرطرفداری باشه،
‫امکان نداره که کسی که در نمایش‌نامه نویسی مبتدی باشه بتونه نمایش‌نامه‌ای در این سطح بنویسه.
‫حالا ما هم سعی می‌کنیم تا جای ممکن مشکلات رو حل کنیم.
‫متوجه شدی؟
‫نمایش‌نامه نویس نمایش امروز هم گوا-کون بود.
‫اون فوق‌العاده‌ست. از دهن من بشنو.
‫اون از اعماق قلبش به تئاتر علاقه داره.
‫اهل مطالعه‌ست، و پروسه بازنویسی رو هم می‌تونه تحمل کنه.
‫هروقت نمایشی که اون نوشته باشه اجرا می‌شه، تماشاچیا با لبخند از سالن خارج می‌شن.
‫حقیقتش...
‫نمی‌خواستم از کار برش دارم.
‫هیچکاری نمی‌شه کرد؟
‫وضعیت سختیه. قدرتمون به اندازه‌ای نیست که بتونیم با یه ناشر بزرگ در بیفتیم.
‫ولی، فقط شما هستی که می‌تونه یه کاریش بکنه، رایدا-سان.
‫گمونم حق با تو باشه.
‫فکر می‌کنی واقعاً گوآ-سان رو از پروژه اخراج می‌کنن؟
‫اگه باتوجه به منبع اصلی بهش نگاه کنم،
‫حقیقتاً‌ نمی‌تونم بگم با نمایش‌نامه گوآ-سان مشکلی نداشتم.
‫ولی در کل، به‌نظرم خوب بود، برای همین باهاش کنار اومدم.
‫چی بگم؟
‫نویسنده اصلی و نمایش‌نامه‌نویس هرکدوم نظرات خودشون رو دارن.
‫مشکل ارتباط ارتباط ضعیف و بد بین او‌ن‌هاست.
‫اگه می‌شد این رو به تنهایی برطرف کرد، شاید کل نمایش بهتر می‌شد.
‫ولی، به‌خاطر اون تونستم یه امروز یه نمایش خوب ببینم.
‫به عنوان قدردانی، یه زور کوچولویی می‌زنم.
‫ببخشید که مزاحم شدیم!
‫آه! خوش اومدید!
‫ببخشید. با اینکه من توی امروز شیرین نبودم...
‫نه بابا، اختیار داری. خوشحالم که اومدی.
‫وای، دفعه اولیه که رفتم خونه یه مانگاکا!
‫منم دفعه اولمـ...
‫وقتی فیلم‌برداری می‌کردیم، من چند باری اومدم.
‫عه؟ چه جالب.
‫چطور نقاشی می‌کنید؟
‫به این می‌گن یه تبلت گرافیکی، می‌تونم مستقیم روی مانیتور بکشم.
‫همه‌ش دیجیتالیه؟
‫این روزا اکثر مانگاها این‌طورین.
‫مانگاکاها فوق‌العاده‌ان، آخه هم نویسندگی می‌کنید هم نقاشی.
‫هم، آره همین‌طوره.
‫می‌دونستم، سنسی به من کم محلی می‌کنه.
‫خب، شاید پیش خودش فکر می‌کنه که عجب رویی داری که اومدی.
‫نظرم این بود که با یه پیک شروع کنیم... ‫ولی شما چند سالتونه؟
۱۶.
۱۷.
۱۶.
‫چه جوون.
‫می‌خوام بمیرم.
‫ببخشید، پس فقط خودم می‌خوردم.
‫پس عرق‌خور قهاریه.
‫یه جا می‌شناسم که ساکه‌‌هاش فوق‌العاده‌ست.
‫ماهیاشون هم عالیه.
‫عاشق ماهیم.
‫می‌گم، مگه نگفتی می‌خوای به گوآ-سان کمک کنی؟
‫پس هروقت ۲۰ سالتون شد بیاین بریم! بیاین سریع مست کنیم!
‫قول دادینا. حتی اگه مست کردید هم یادتون نره!
‫اومدن به خونه سنسی کجای نقشه قرار می‌گیره؟
‫نگران من نباش. برای من این مستی حساب نمی‌شه.
‫یه نفر که بهش خیلی مدیونم قبلاً یه چیزی به من گفت.
‫نه فقط مانگاکاها، هر خالقی که به جایی رسیده بر این باوره که رو دستش کسی نیست.
‫به حرف ویراستارشون گوش نمی‌دن دیگه.
‫دور و اطرافشون رو مشتی پاچه‌خوار می‌گیره، و دیگه گوششون به راهنمایی‌های بقیه بدهکار نیست.
‫تنها کسایی که حرفشون براشون برو داره،‌ مانگاکاهای دیگه‌ست.
‫خصوصاً‌ اگه سنپای یا استادشون باشن.
‫«اگه می‌خوای به ژنرال تیر بزنی، اول به اسبش بزن.»
‫تنها شخصی که قادره سامه‌جیما آبیکو رو راضی کنه، این زنه.
‫که این‌طور...
‫سنسی، ممنون که با اینکه سرتون شلوغه ما رو پذیرفتید.
‫نه بابا، مانگای من ماهانه‌ست، پس وقتی بیکارم، خیلی وقتم آزاده.
‫واقعاً انگار آبیکو-سنسی نمی‌تونه انجامش بده؟
‫خب، مانگای اون هفتگیه بالاخره...
‫حتی برای اومدن سر تمرین، خیلی اذیت شد تا تونست وقت آزاد بین چپتر‌ها پیدا کنه.
‫اساساً، انتشار هفتگی مانگا، کاری نیست که برای انسان‌ها مناسب باشه!
‫باید سربازی باشی که مغزت برای انتشار هفتگی تنظیم شده باشه!
‫چه ترسناک...
‫فقط کسایی برای اینکار مناسبن که حتی سر دیت هم به استوری برد فکر می‌کنن.
‫چه افتضاح...
‫آبیکو-سنسی احتمالاً الان خیلی اساسی سرش شلوغه.
‫سر اقتباس انیمه و چیزای دیگه.
‫حتماً کلی کار مثل طراحی‌های رنگی و نظارت بر محصولات داره.
‫شما خیلی وقته که با آبیکو-سنسی دوست هستید؟
‫همم... سر امروز شیرین اون دستیار من بود.
‫همیشه عجیب غریب بوده.
‫خیلی توی دوست پیدا کردن خوب نبود،‌ و حتی خیلی با دستیارای دیگه هم گرم نمی‌گرفت.
‫ولی اگه بحث مانگا بشه، نمی‌شه دهنشو بست.
‫وقتی یه مانگاکا کار یه مانگاکای دیگه رو می‌خونه،
‫می‌تونه تا حد خیلی خوبی بفهمه که اون طرف چجور آدمیه.
‫از چی متوجه می‌شید؟
‫بیشترش از نقاشی‌ها.
‫مثلا،‌ سر چی بیشتر از همه وسواس به خرج دادن، و چه جاهایی رو راحت‌تر گرفتن.
‫فوراً بعد از خوندن مانگای آبیکو-سنسی متوجه شدم.
‫اون دختر دوست داره با بقیه ارتباط برقرار کنه،‌ ولی نمی‌تونه، و این اذیتش می‌کنه.
‫برای همین وقتی بیشتر باهاش گشتم، خیلی بهم وابسته شد، درست مثل یه بچه.
‫خب، بعد از اون، خیلی زود کارش توی مجله هفتگی شونن جامپ منتشر شد و پرطرفدار شد.
‫تو یه چشم بهم زدن از من زد جلو.
‫اون بدون اینکه چیزی سر راهش قرار بگیره، به شهرت رسید، برای همین فکر می‌کنه نظراتش همیشه درسته.
‫ویراستارش و بقیه بهش هشدار نمی‌دن؟
‫درمورد ویراستارا، اونا دو تا وظیفه دارن.
‫به‌نظرتون چیه؟
‫مانگاکاها رو به سمت ساخت مانگاهای پرفروش ببرن.
‫صحیح. اولیش اینه.
‫دومیش چی می‌تونه باشه؟
‫اضافه‌کردن دیالوگ و این چیزا؟
‫انجام تبلیغات؟
‫جواب درست اینه که...
‫نذارن یه مانگای محبوب به آخر خط برسه!
‫پشمام.
‫اگه بذارن یه اثر پول‌ساز تموم شه، روی سنجششون تأثیر می‌ذاره.
‫عمراً بذارن مانگایی که سری فعال و محبوبی داره، به آخر خط برسه.
‫و واسه این هدف، اینکه مراقب سلامت روانی نویسنده باشن یکی از وظایفشونه.
‫ویراستارها گاهی می‌بینن شدن عین پرستار بچه واسه نویسنده‌های لوس و ننر.
‫و نتیجه‌ش اینه که...
‫من سرم شلوغه، می‌دونی که!
‫این کارو نمی‌کنم!
‫مانگاکاهای محبوب به مرور زمان به خودشون غره می‌شن.
‫ولی اگه با مجله‌ی بانوان یه مصاحبه داشته باشی، اثرت ‫بین افرادی شناخته می‌شه که معمولاً مانگا نمی‌خونن.
‫بهونه‌شون این می‌شه که سرشون شلوغه،
‫در نتیجه تهش خودسرانه رفتار می‌کنن.
‫به علاوه، فرصت خوبیه.
‫چی شده آریما؟
‫خوب می‌دونم داره در مورد چی حرف می‌زنه ‫واسه همین الان دلم می‌خواد بمیرم.
‫این که بله‌قربان‌گوها اطرافت باشن داغونت می‌کنه.
‫اینکه الکی گنده‌ت کنن باعث اعتمادبه‌نفست می‌شه و بعدش جو می‌گیرتت.
‫کم مونده نمایش‌نامه‌نویس ما رو از پروژه کنار بذارن.
‫سنسی، نمی‌تونین آبیکو-سنسی رو راضی کنین که نظرشو عوض کنه؟
‫خودم احساسات ضدونقیضی نسبت به آبیکو-سنسی دارم.
‫بچه‌های تئاتر توی مضیقه بودن.
‫نمی‌شه یه‌کم بیشتر شرایط اونا رو هم درک کنی.
‫سنسی تو یه‌کم زیادی مراعات نمی‌کنی؟
‫هه؟
‫بهشون اعتماد کردی و همه چی رو بهشون سپردی...
‫و ببین امروز شیرین به چه وضعی افتاد.
‫به نظرم ۹۰ درصد کارهای خلاقانه‌ی این دنیا آشغالن.
‫که یعنی ۹۰ درصد خالق‌های دنیا درجه سه‌ان.
‫تنها چیزی که می‌تونی بهش باور داشته باشی، ذکاوت خودته.
‫سنسی تو زیادی به بقیه تکیه می‌کنی.
‫چطوره دفعه‌ی بعدی یه‌کم جسور باشی؟
‫خب...
‫دلیل این حرفت اینه که...
‫تو نابغه‌ای.
‫سنسی!
‫مانگام قراره انیمه بگیره!
‫چقدر زود، مبارکه.
‫بالای ۱۰ میلیون کپی هم ازش فروش رفته و بهم گفتن قراره یه جایزه‌ی نفیس بگیرم.
‫با چشمای خودم دیدم که محبوبیتش توی یه چشم به هم زدن ازم بیشتر شد و دروغه اگه بگم به عنوان یه مانگاکا چیزی حس نکردم.
‫ولی...
‫سنسی... شما همیشه توی ذهن من استادمین و بس.
‫من باید متحدش باشم.
‫ببخشید... ولی آبیکو-سنسی خوشش نمیاد توی کارش دخالت کنن و منم کاملاً حسشو درک می‌کنم.
‫من خیلی توی انتقادکردن از کار بقیه خوب نیستم،
‫با وجود اینکه سیاستم اینه که بذارم هر کاری که می‌خوان رو با اقتباسم بکنن
‫خودمم از درون حسم عین آبیکو-سنسی هست..
‫تا جای ممکن دوست دارم که بقیه با عشق و علاقه نقش شخصیت‌هام رو بازی کنن.
‫آخه شخصیت‌ها عین بچه‌های خودم می‌مونن.
‫واقعاً شرمنده. می‌دونم که شما هم به خاطر برنامه‌ریزی تئاتر تحت فشارین؛
‫و واقعاً فکر نمی‌کنم قدرت اینو داشته باشم که توی این قضیه بهتون کمک کنم.
‫نه، ما شرمنده‌ایم که ازتون یه درخواست غیرمنطقی داشتیم.
‫درک می‌کنم.
‫ولی می‌شه حداقل...
‫اینو به آبیکو-سنسی بدین؟
‫آبیکو-سنسی دارم میام داخل.
‫شرمنده که نیومدم دم در ولی دارم روی یه چپتر کار می‌کنم.
‫ها؟ مگه مهلت تحویلش دیروز نبود؟
‫بهش نرسیدی؟
‫نه.
‫شرمنده که اتاقم شلوغه.
‫البته از شلوغ یه‌چیزی اون‌طرف‌تره.
‫می‌خوای زنگ بزنی یه دستیار بیاد کمکت؟
‫فعلاً دستیاری ندارم.
‫هه؟
‫هر جوری بهشون یاد می‌دادم آرت استایلشون به مال من نمی‌خورد.
‫به علاوه، نمی‌تونستن احساسات توی پس‌زمینه رو بیان کنن.
‫جای اینکه کار اونا رو تصحیح کنم سریع‌تر بود که خودم انجامش بدم؛ واسه همین اخراجشون کردم.
‫از کی؟
‫ماه پیش؟
‫نه، مال چپتر ۱۶۳ بود، واسه همین فکر کنم می‌شه حوالی دو ماه پیش.
‫اصلاً خوابیدی؟
‫خب، روزی دو ساعت می‌خوابم...
‫پس آره، بگی نگی.
‫ولی رسیدم به مهلت تحویل واسه همین امروز نخوابیدم.
‫این می‌کشتت ها.
‫بخوام واقع‌گراتر باشم، افسرده می‌شی و دیگه نمی‌تونی کار کنی.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی با همین سرعت طراحی کنی.
‫همین الانش هم احساس مرگ دارم.
‫تازه هفته‌ی دیگه صفحه‌رنگی‌ها رو دارم. تازه باید طراحی‌های اصلی واسه‌ی انتشار جلد رو هم انجام بدم.
‫نمایشنامه‌ی تئاتر چی؟
‫آه، آره اونم هست.
‫بعد از تموم‌کردن چپتر باید برم سراغش.
‫کمکت می‌کنم.
‫من پس‌زمینه‌ها رو برات پر می‌کنم.
‫نه، نیازی نیست.
‫لطفاً فقط بشین.
‫توی جایگاهی هستی که دست رد به کمک بزنی؟
‫آه، چرا انقدر جزئیات داره...؟
‫این حجم از جزئیات واسه یه سریال هفتگی زیادیه مخصوصاً که تک و تنهایی.
‫زودباش یه دستیار استخدام کن.
‫درخواستش رو به ویراستارم داده‌م ولی هنوز فرد مناسبی بهم معرفی نکرده.
‫مطمئنم همه‌ی آدمای بااستعداد رو می‌فرسته سمت اثرهای شاخ.
‫اون یارو به‌درد نمی‌خوره.
‫مطمئنی زیاد از حد حساس نشدی؟
‫دستیارها باید آموزش ببینن دیگه؟
‫وقت همچین چیزی رو ندارم.
‫حتی اگه حس کنم بهشون امیدی هست و سعی کنم بهشون یاد بدم، تا بهشون یه‌ذره سخت بگیرم کارو ول می‌کنن.
‫مطمئنم این سخت‌گیریت از یه‌ذره بیشتره.
‫می‌دونم وقتی بحث در مورد کارته خیلی سخت‌پسندی ولی نمی‌تونی این‌طوری زندگی کنیا.
‫حتی اگه لازم باشه یه‌ذره باهاشون سازش کنی باید عین آدما زندگی کنی.
‫اگه باهاشون سازش کنم کارم تمومه.
‫خواننده‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن کارمو تموم می‌کنن.
‫همچین چیزی نیست. داری کارتو اشتباه انجام می‌دی.
‫سنسی تو چی می‌دونی؟
‫حداقلش می‌دونم داری اشتباه می‌کنی.
‫مگه صرفاً کیفیت کارتو بهونه نکردی تا از ارتباط با دیگران دوری کنی؟
‫واضحه که داری بقیه رو سر پیش‌نرفتن کارهات مقصر می‌کنی.
‫می‌دونی، توی طولانی‌مدت قبر خودت رو می‌کنی.
‫وقتی ۵۰ میلیون نسخه فروختی واسه من از این حرفا بزن!
‫من باید خودمو جر بدم توی همین سطح بمونم!
‫توقعای زیادی بقیه به کنار، من هر هفته داره کونم پاره می‌شه!
‫دلم نمی‌خواد این حرفو کسی بهم بزنه که خیلی ریلکس روی یه اثر ماهانه کار می‌کنه.
‫خوب روت باز شده...
‫تقریباً هیچ مانگاکایی توی این صنعت، جوابی واسه این حرفم نداشت.
‫تشر محکمی بهم زدی.
‫درسته که کار من به اندازه‌ی مال شماها نمی‌فروشه.
‫ولی شرمندتم، مانگای من از مال تو خیلی جالب‌تره!
‫مانگای تو که صرفاً از روی غرایزت نوشته می‌شه حس نویی می‌ده و مطمئنم که واسه خواننده‌ها هم احساس تازگی داره!
‫ولی فقط همین!
‫اساسی بهش نگاه کنی سرگرم‌کننده نیست!
‫هــــــــــــا؟!
‫حرف دلتو زدی!
‫نویسنده‌‌ی حرفه‌ای خودخوانده‌ی ما رو باش که فکر می‌کنه تن‌دادن به خواسته‌ی خواننده، یعنی نویسندگی!
‫روش قدیمی‌ای نوشتن کاری که پر از حفره و پیچش داستانیه، آزمونش رو واسه همه پس داده.
‫چپترهای اخیر توکیو بلید هم به‌نظرم همین‌طورین!
‫از وقتی که توی جلد ۱۲ واسه خواننده‌هات عوضی‌بازی درآوردی، معلومه که عالی نمی‌شه!
‫این چی بود که زدی توکی و تسوروگی رو باهم زوج کردی؟!
‫تو هم یه بله به محبوبیتش گفتی و با بی‌میلی چپوندیش توی داستان؟
‫یه مانگای درهم برهم ننویس.
‫بـ ـ بدجنس.
‫من می‌خواستم هر جوریه به روش خودم توقع خواننده‌ها رو به جا بیارم...
‫حق با من بود پس؟! خانم مانگاکای خفنمون نظر خواننده‌ها روش تأثیر می‌ذاره؟!
‫یادت رفته کی اصول جذابیت‌های کار رو بهت یاد داد؟!
‫قشنگ می‌بینم توت چه خبره، خب؟!
‫سنسی خودت هم مثل قبل نیستیا.
‫سریال امروز شیرین رو دیدم.
‫بدجوری ریده بود!
‫گذاشتی همچون کاری بکنن؟ ‫غرورت کجا رفته؟!
‫حرف‌زدن کسی که توی پروژه نقشی نداشته، بیشتر از همه عصبیم می‌کنه.
‫همه دارن تلاششون رو می‌کنن! البته اگه همه کاملاً موفق بشن که دیگه خیلی رؤیایی می‌شه...
‫شاید چون روت اسم نابغه یا جادوگر یا هر چیز دیگه‌ای گذاشتن، این چیزا رو یادت رفته...
‫ولی اگه من و تو سه تا مانگا بنویسیم، دوتاش آشغاله!
‫تویی که میانگین سرعت قلم‌زنیت حوالی ۰.۳۰۰ هست ولی همیشه از بقیه توقع شاهکار داری،
‫زیادی حرف می‌زنی!
‫ولی سنسی، سریالتو زیاد از حد سپردی به بقیه.
‫آره، تا اینجاش درسته!
‫منم خیلی از کارا رو نمی‌تونم درست انجام بدم.
‫آخه منم درون‌‌گرام!
‫اگه تو درون‌گرایی پس من دیگه چه کوفتی‌ام؟
‫.بدون این مانگام، می‌شدم از اون منزوی‌هایی که جایی توی اجتماع نداشتم
‫شنیدم کل بازیگرها رو واسه شام دعوت کردی خونه‌ت!
‫والا ظلمه، سرکار خانم درون‌گرا!
‫خودتم در این حدو می‌تونی انجام بدی دیگه!
‫عمراً بتونم!
‫من نمی‌تونم اونجوری که تو از پسش برمیای با آدما ارتباط بگیرم.
‫راستش، دلم می‌خواست...
‫آه، دیگه غر نزن! پاشو جوهرکاریتو کن!
‫سنسی، مگه چقدر از وقتی که نشستی پای پس‌زمینه‌ها گذشته؟
‫اگه پرسپکتیوش خوب نباشه ازشون استفاده نمی‌کنم ها!
‫منو دست ننذاز! فکر کردی چند ساله که توی این کارم؟
‫همیشه شک و تردید دارم...
‫همیشه فکر می‌کنم «این همون هفته‌ایه که نمی‌رسونم» ولی همیشه سروقت می‌رسونمش. خودمم موندم چرا...
‫چون حتی اگه توی گل گیر کرده باشیم، هنوزم مانگاکاهای تجاری‌ایم. غرور خودمونو داریم.
‫سنسی، تو هم که نزدیک مهلت تحویلت می‌شد اوضاعت قاراشمیش می‌شد.
‫همیشه حوالی ۹ صبح شروع می‌کردیم و تا ۴ صبح جمع نمی‌شد.
‫شرمنده‌تم که سر امروز شیرین اذیت شدی.
‫این‌روزا اوضاع بهتر شده.
‫منم شرمنده‌ام.
‫خواب‌آلود و گیر چندتا کار بودم و ذهنمم خیلی درگیر بود.
‫حرفای خیلی بدی بهت زدم...
‫عیبی نداره. منم زیاده‌روی کردم.
‫ولی اگه این حرفا رو به کس دیگه‌ای می‌زدی، بلافاصله ارتباطشو باهات قطع می‌کرد واسه همین مراقب باش.
‫چه‌جوری با بقیه خوب کنار میای؟
‫گه‌گاهی می‌بینمشون.
‫کارهایی که توی رسانه‌ان، فعالیت‌های گروهی‌ان.
‫مجموعه‌ای از کارهان که تنهایی نمی‌تونی انجام بدی.
‫مهم نیست نتیجه‌ش چی شد، حتماَ به این معنی نیست که مانگای من یهویی حوصله‌سربر شده.
‫اگه خوب دربیاد باید خودتو خوش‌شانس بدونی.
‫ولی...
‫من حالم از سریال امروز شیرین به‌هم خورد.
‫سنسی، مانگات خیلی‌خیلی از اون سریال بهتره.
‫از امروز در کنار شما کار می‌کنم.
‫کارم توی پس‌زمینه خوب نیست ولی همه‌ی تلاشمو می‌کنم.
‫من طرفدار بزرگ شمام سنسی، و رؤیامم اینه که عین شما مانگاکا شم.
‫امروز شیرین، جالب‌ترین مانگای دنیاست.
‫تحمل اینکه ببینی کار موردعلاقه‌ت گه شده توش، خیلی سخته.
‫خودم اینو بهتر از همه می‌فهمم.
‫ای خدا...
‫خوب نیست هرچیزی که میاد توی ذهنت رو سریع بگی...
‫دختره‌ی عتیقه.
‫درمورد اون سریال...
‫خوشحالم که انجامش دادم.
‫بازیگر نقش توکی، آکوا-کون می‌خواست اینو بدم بهت.
‫اگه می‌خوای نمایش‌نامه‌ی تئاتر رو بنویسی، این می‌تونه مرجع خوبی باشه.
قســـــــــمت
۱۴
سریال تلویزیونی