‫این چیزه الان روشنه؟
‫اوهوم داره ضبط می‌کنه. بشین.
‫سال دومی، کلاس ای. تسوچیا مائو.
‫سال‌دومی، کلاس سی. اوتومو هیساشی.
‫بدین ترتیب 3تا قول می‌دم.
‫ اینجانب، تسوچیا مائو، قول می‌دم راز هم‌اقامیم اوتومو-کون رو برملا نکنم.
‫هیچوقت به کسی نمی‌گم دوست‌پسر داره و گی‌ـه.
‫منم قول می‌دادم...
‫هیچوقت به دید عاطفی به تسوچیا-کون نگاه نمی‌کنم.
‫به درگاه خدا قسم می‌خورم که هیچوقت دستم بهش نخوره.
‫اگه هرکدوم از ما بزنه زیر قولش، باید فوراً اتاقش رو ‌ــ
‫مائو، سومی رو یادت رفت.
‫اوه.
‫موقع خودراضایی به حریم شخصی همدیگه احترام می‌ذاریم.
‫این صدا می‌شه علامتمون.
‫نخند مرتیکه، ایده‌ی جنابعالی بود.
‫آخه، فکرش رو بکن.
‫عجیبه، نه، مائو؟ بعدم خیلی رسمی هستی.
‫«اینجانب من...» اوه «اینجانب می‌گم که...»
‫اینکه عجیب‌تر شد. الان جدی هستی؟
‫مسخره‌بازی رو تموم کنیم و راه بیفتیم. ‫دوست ندارم روز اولی دیر برم.
‫مائو؟
‫هومم؟
‫ممنون. هرکس دیگه‌ای هم‌اتاقیم بود، نمی‌تونستم سال اول رو رد کنم.
‫بیا سال دوم هم با هم کنار بیایم.
‫اوهوم. اوکیه.
‫منم خوشحالم که تو هم‌اتاقیم بودی.
‫هیساشی، کلیداتو برداشتی؟
‫فعالیت کلوب من از امروز شروع می‌شه.
‫خوابیدن و بیدار شدن توی یه اتاق، یه فضا.
‫اوه، از امروزه؟
‫گاهی‌وقتا حرف می‌زنیم، گاهی‌اوقاتم چیزی نمی‌گیم.
‫آره. مسابقه داریم، باید قبل از جشنواره تمومش کنیم.
‫«صبح‌ بخیر» و «شب‌بخیر» گفتن.
‫ها.
‫«من برگشتم» و «خوش‌ اومدی» گفتن.
‫اما جشنواره‌ی که جولایه. هنوز کلی وقت داری.
‫نمی‌دونستم می‌تونم این چیزا رو به یه نفر دیگه بگم.
‫فقط سه ماه مونده. شاید حتی کافی هم نباشه.
‫اما الان که یه ساله با همیم، می‌تونم.
‫انقدر طول می‌کشه؟
‫وای، کارای کلوب فیلمم سخته‌ ها، جان من؟
‫جان تو.
Anime List Translation Team
SayaKa
Anime List Translat ionTeam
SayaKa
‫خب اولین جلسه‌ی امسال رو شروع می‌کنیم!
‫من کارگردان، ایچیکاوا، دنبال جایزه‌ام.
‫امیدوارم همه‌ی شماها آماده‌ باشین تا سال‌سومی‌ها رو حسابی آچمز کنیم.
‫اینطوری که می‌گی اونقدرا جالب نیست.
‫وظایفتون رو توی کاغذایی که دستتو نوشتم.
‫من فقط لیدرا رو می‌خونم.
‫بخش عکاسی، تسوچیا مائو.
‫دستیار کارگردان، کاگاری رونا. سرپرست فیلم‌نامه، کاگاری ترو.
‫نورپردازی، یامادا نوبورو. صدا، تودوروکی شینجیرو.
‫اوی مائو، تو نمایشنامه رو خوندی؟
‫یکی از اوناست.
‫الان دارم می‌خونمش.
‫فیلم‌نامه‌ نویس ویراستار هم خودمم.
‫یه داستان عاشقانه‌ی مدرسه‌ای؟ عجیبه.
‫آره، ولی هر داستان عاشقانه‌ای نیست‌ـــ
‫و الان تم فیلم رو اعلام می‌کنم.
‫اینه!
‫بی...؟
‫بی‌ال؟ همون بویز لاو؟
‫ها؟ وای خدایی؟
چی هست؟
‫از اونا دیگه. اونا.
‫تا حالا در موردش نشنیدم.
‫یه داستان عاشقانه بین دوتا پسر؟
‫از اون چیزا که تا بوده قفل بوده.
‫حتماً یه دلیلی پشتشه.
‫اوی ایچیکاوا، یه چیزی بگو.
‫راستش رو بگم، یکیشو خوندم و عین چی جذبش شدم.
‫قلبم جدی جدی به تالاپ تولوپ افتاد.
‫شخصیت‌هاش هم خیلی ساده و بی‌غل‌وغش بودن.
‫اینطوری بودم که «عشق واقعی همینه!»
‫بسیار تحسین‌برانگیز.
‫بی‌خیال تالاپ‌تولوپ رو مخ ایچیکاوا.
‫قبل از هرچیزی باید فیلم‌نامه رو بررسی کنیم.
‫راست می‌گی.
‫بعداً می‌تونیم این بابا رو جایگزین کنیم.
‫نــــــــــــــــــه!
‫تف تو روت نابغه!
‫رو مخمه که انقدر خوبه! الان اشکام سرریز می‌شن.
‫با قلب من اینطور نکن، مرد.
‫جادوگر عشقی چیزی هستی مگه؟
‫هار هار هار.
‫دوست دارم هرچه زودتر بریم تو کار فیلم‌برداری.
‫آره.
‫محض اطلاعاتون، شوخی به کنار من همجنسگرا نیستم.
‫تا به حال هم عاشق کسی نشدم.
‫تا حالا حتی نشده از کسی خوشم بیاد.
‫تو چی مائو؟
‫ها؟ خب، من... گمونم منم همینطور.
‫هرچند قبلاً‌ها یه نفرو دوست داشتم.
‫جان من؟ مگه بچه دبستانی هستین؟
‫مایه‌ی عار بشریتین، واسه همینه خوره‌ی فیلمین.
‫گِل بگیر باو.
‫اصلاً، خدایی هیچ‌کدوم از ماها می‌دونه عشق واقعی چیه؟ من که شک دارم.
‫پس این آینده‌ی ماست.
‫وقتی همه‌مون بزرگ شدیم و ازدواج کردیم...
‫خب، درسته. احتمالاً ازدواج همجنسگراها تا اونموقع دیگه عادی شده باشه.
‫شاید کسی رو پیدا کنی که بهش اهمیت بدی، شایدم نه.
‫اما بعدها هر اتفاقی هم که بیفته، می‌خوام کاری که اینجا کردیم رو یادتون بمونه.
‫توی سال دوم دبیرستانمون، در مورد عشق و رابطه‌ی عاطفه به‌طور جدی فکر کردیم،
‫خجالت‌هامون رو زدیم کنار تا همه‌چیزمون رو وقف این فیلم بکنیم.
‫بیاید خوب پیش ببریمش. شماها فقط منو دنبال کنید.
‫آره!
‫خیلی‌خب!
‫بریم تو کارش.
‫گمونم تیم ایچیکاوا-کون شروع به کار کرده.
‫آره. روت حساب می‌کنم همکار.
‫می‌خوام فوراً تست بازیگری رو شروع کنم. ‫ کارگردان، نظرت به کسی هست؟
‫راستش، می‌خوام اولش با مائو در این مورد صحبت کنم.
‫ها؟ من؟
‫حموم خوابگاه خالی خالی بود.
‫ها؟
‫چیه؟ منحرف.
‫من کاری نمی‌کنم. یالا برو لباس بپوش.
‫حس و حال یه گرگ تنها رو می‌ده، آدمی که به کسی نزدیک نمی‌شه.
‫از لحاظی به‌نظر گوشه‌گیر میاد، انگار که هر آن ممکنه ناپدید بشه.
‫الحق.
‫اون کاملاً با تصویری که نقش اول داره همخونی داره.
‫هیساشی؟
‫اوهوم. با هم‌ هم‌اتاقی هستین، درسته؟ با اوتومو هیساشی.
‫ازش بخواه لطفاً.
‫برای کرکتر نقش‌اول لات؟ مشکلی پیش نمیاد؟
‫خب، فکر نمی‌کنم بتونه بازی کنه. شاید سخت بشه.
‫مشکل توانایی بازی‌کردن نیست راستش.
‫ظاهره. باید شبیه یه سرکش تمام‌عیار باشه.
‫مدرسه‌مون پر از کساییه که شبیه ‫ورزشکارا و مدلای روشنفکرن.
‫هیچکس انقدر خوب باهاش جور در نمیاد.
‫به‌نظر من که تو بیشتر از اون گرگ تنهایی، ایچیکاوا.
‫نه نمی‌شه نمی‌شه.
‫باید خوشگل موشگل باشه! ‫ناسلامتی بی‌اله.
‫دختری مگه تو؟
‫یه‌طوری خامش کن و با خودت بیارش.
‫ها؟!
‫عزت زیاد.
‫گاهی وقتا واقعاً مرغش یه‌پا داره. ‫فقط به خودش فکر می‌کنه.
‫می‌خوای من ازش بخوام؟ از اون‌جایی که هم‌اتاقی هستین شاید درست نباشه.
‫یه داستان عاشقونه بین پسراست، ‫پس حتماً صحنه‌ی بوسه هم داره.
‫باید حواسمونو جمع کنیم سوءِتفاهمی نباشه.
‫اگه من ازش بخوام، چه فکری می‌کنه؟
‫«نقشش پسریه که عاشق یه پسر دیگه می‌شه.
‫همه‌ می‌گن تو کاملاً براش مناسبی.»
‫فکر می‌کنه من قولمو شکوندم و به همه رازش رو گفتم.
‫از یه نفر دیگه می‌خوام.
‫با کاگاری بگردم یکی رو می‌شه پیدا کرد.
‫گمونم اون مدل سرکشای تمام‌عیار اطراف شهر پیدا شه.
‫ولی با تصویر هم‌خونی خوبی داره. ‫علاوه بر اون یه‌حالی بودنش هم هست.
‫خیلی شبیه هیساشیه. مثلاً اون مدل چشم‌غره رفتنش به آدما.
‫جایی که خیلی دوستش دارم صحنه‌ی 8 ـه. ‫قشنگ می‌تونم توی ذهنم تصورش کنم.
‫بعد از مدرسه توی یه کتابخونه‌ی ساکته. ‫وارد می‌شه و داره دنبال یه نفر می‌گرده.
‫می‌بینه کنار پنجره‌ست و قایمکی می‌ره پیشش، جوری که سعی می‌کنه توجهی جلب نکنه.
‫تنها توی کتابخونه‌ان، نور از پنجره می‌تابه داخل.
‫قهرمان داستان یه چیزی بهش می‌گه، ولی جوابی نمی‌شنوه.
‫برای همی دوباره تکرار می‌کنه، اما این‌دفعه... خیلی نزدیک‌تر.
‫نماینده که ترسیده سرشو بلند می‌کنه.
‫تقریباً می‌خورن به‌هم.
‫لباشون کنار همدیگه‌ست، کم‌مونده تا با هم برخورد کنن، مثل یه بازی.
‫نماینده‌ی کلاس تعلل می‌کنه، ‫قهرمان داستان بهش می‌گه؛
‫«چیه، فکر کردی می‌خوام ببوسمت؟»
‫مائو... مائو...
‫مائو؟ مائو؟
‫حالت خوبه؟
‫خوابت برد؟ الان حمومو می‌بندن ها.
‫هوی، کسی خونه نیست؟ چت شده تو؟
‫مـ ـ من می‌رم دوش بگیرم.
‫ها؟
‫ممنون که بیدارم کردی.
‫چه مرگمه من؟
‫انگاری که یه کلیدی رو توم روشن کردن.
‫نه، حتماً به‌خاطر اینه که خیلی واسه نقش مناسبه.
‫توی تصوراتم خیلی واضح بود.
‫آره، خیلی خفن به‌نظر میومد. ناجور رفتم تو نخش.
‫دلم خواست... ببوسمش.
‫کاگاری؟
‫هومم؟
‫در مورد تست بازیگریه.
‫اوه، اوتومو رو می‌گی؟ باش حرف می‌زنی؟
‫فایده نداره. بیا بریم سراغ یه نفر دیگه.
‫اوضاع اینطوری خیلی ناجور می‌شه.
‫باشه. به کارگردان می‌گم.
‫اوه.
‫وایسا ببینم. بهش گفتی... در مورد نقش؟
‫آره. دیدم داره تماشا می‌کنه، گفتم بیاد داخل.
‫اما مائو گفت...
‫کار کردن با اوتومو سخت می‌شه؟! ‫بهتره این کارو بیشتر جدی بگیرین.
‫پس اون‌همه اشتیاقتون برای سینما کجا رفت؟
‫چطور جرئت می‌کنی؟!
‫من چطور جرئت می‌کنم؟
‫چون اینطوری فکر می‌کنه قولم رو شکوندم.
‫چون اینطوری احساسات هیساشی آسیب می‌بینن.
‫بعدم، من...
من؟
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫ها؟
‫هیساشی...
‫اولین روز کلاس. یه روز بهاری سرد بود.
‫وقتی گفتم، «سلام، از آشناییت خوشوقتم.» ‫حتی باهام دست نداد.
‫قربانت.
‫اگه قراره اینطوری پیش بره، حتی لازم نیست بشناسمش.
‫می‌تونستم همینطوری زندگیمو بکنم، تظاهر کنم وجود خارجی نداره.
‫ولی بازم جفتمون تو همون اتاق کوچیک بودیم.
‫هر روز از گوشه‌ی چشمم می‌دیدمش.
‫حالت غمگینش نگرانم می‌کرد.
‫الان می‌تونم بیام پیشت؟
‫حتماً کسی که پشت تلفنه حسابی عصبانیش کرده.
‫کسی اونجاست؟ کیه؟
‫به‌نظر میومد خیلی استرس داره، و این نگرانم می‌کرد.
‫روزا گذشتن، و روز دهم بود که...
‫ها؟
‫به نظر خیلی مریض میومد. دیشب موش آبکشیده زیر بارون برگشت.
‫هی، اوتومو. من یکم داروی سرماخوردگی دارـــ
‫هی!
‫اوتومو، نیمه‌خوابی احیاناً؟
‫آه!... اصـ ـ اصلاً شوخی خوبی نیست.
‫هی، اوتومو!
‫تـ ـ تمومش کن! دستتو بکش! هی!
‫منو با کی اشتباه گرفتی؟
‫یالا به خودت بیا.
‫ازم فرار نکن، سنسه.
‫زیر لب گفت.
‫انگار که داشت گریه می‌کرد. خیلی بیچاره به‌نظر می‌رسید.
‫نگران نباش.
‫من جایی نمی‌رم. نگران نباش.
‫اتومو، این دارو‌ها رو بخور.
‫بعد خودتو گرم کن و یکم بخواب. ‫یه جوراب هم بپوش.
‫چیزه، ببخشید. واقعاً کار اشتباهی کردم.
‫زودی اتاقمو عوض می‌کنم.
‫چرا؟ یه اتفاق بود دیگه، نه؟
‫من اونموقع که خواب بودی نباید میومدم نزدیکت.
‫جفتمون پسریم، پس یکم همدیگه رو لمس کردن مشکلی نداره.
‫اینطوری در حقت انصاف نیست، پس بهت می‌گم.
‫من... گی‌ام.
‫پس، اون «جفتمون پسریم» در مورد من صدق نمی‌کنه.
‫آهــا.
‫اوهوم متوجه شدم.
نترسیدی؟
‫چرا باید بترسم؟ یکم آب بخور.
‫ممنونم.
‫آخه خب، اکثر پسرا نمی‌ترسن؟
‫مثلاً «هم‌اتاقیم گیه، حتماً یه روز می‌پره روم!»
‫چی؟ واقعاً؟
‫همینطوری یهویی می‌پرین روی کسی مگه؟ مثل زامبی‌ها؟
‫نه، من که نه. من الان به کسی قرار می‌ذارم.
‫ولی خب از این حرفا می‌زنن.
‫همینطوری پشت سرت مزخرف می‌گن و بهت می‌خندن.
‫ها. خب، من که نترسیدم.
‫فقط به‌نظر خیلی تنها میومد.
‫اینطور نیست. من نمی‌خندم و نمی‌ترسم.
‫به کسی هم نمی‌گم. قول.
‫آدم عجیبی هستی. پس منم قول می‌دم.
‫کاری نمی‌کنم که حس ناامنی یا ناراحتی کنی.
‫پس بیا از اول شروع کنیم.
‫خوبه.
‫هیساشی همش می‌گفت باید یه‌طور قرارداد ببندیم، ولی خیلی چندش به‌نظر میومد،
‫واسه همین خودم پیشنهاد دادم فیلم بگیریم.
‫حالا که مشغولش بودیم، در مورد موضوعی که همه‌ی هم‌اتاقی‌ها ‫باش روبه‌رو می‌شن هم به توافق نظر رسیدیم.
‫راستی، به اون اوضاع چطور رسیدگی می‌کنی؟
‫حالا که هم‌اتاقی هستیم، یه‌طوری نیست؟
اون اوضاع؟
‫همون تک‌نفره...
‫بیا یه‌طور علامت بذاریم تا برای هم حریم خصوصی بدیم.
‫اینطوری توی اون بهار سرد سال اولمون، بالأخره هم‌اتاقی‌های واقعی شدیم.
‫این قولمون برای با هم کنار اومدن بود...
‫ولی من حس می‌کنم این شرطها یه‌طورایی مقیدم کردن، کم و بیش.
‫نگرانم که «اگه به احساساتش آسیب بزنم، چی؟ ‫اگه ناامیدش کنم، چی؟»
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫به ایشون گفتم که انجامش می‌دم.
‫شنیدی که. دیگه عمراً بی‌خیالش نمی‌شم.
‫قیافه‌ی ایچیکاوا رو مخمه.
‫اینجا بودن من واسه‌ت مشکل‌سازه؟
‫نـ ـ نه، موضوع اون نیست.
‫خب، بی‌خیال پس. بیا وقتی برگشتیم در موردش حرف بزنیم؟
‫شاید بتونیم یه فیلمی چیزی با هم ببینیم.
‫می‌خوای حالا که دستیار کارگردان هم اینجاست در مورد جزئیاتش بشنوی؟
‫چیه بابا. شما که با هم خوب کنار میاین.
‫نه، الان باید برم. باشه برای یه وقت دیگه.
‫باشه. رواله.
‫هیچوقت نظر شخصیت رو قاطی کار نمی‌کنی مائو.
‫برای همین گفتم یا از هم متنفرین. یا اینکه یارو واقعاً ‫از اون عوضیاست. یکی از این دوتا.
‫نه، با هم کنار میایم. برخلاف ظاهرش، اتفاقاً آدم خیلی مهربونیه.
‫پس چرا مخالف بودی؟ باش حرف می‌زدی که درک می‌کرد.
‫شاید در مورد یه چیزایی مضطرب باشه، ولی ما هم هواشو داریم.
‫درسته... اگه باهاش حرف می‌زدم درک می‌کرد.
‫پس چرا... حس می‌کنم یه چیزی اینجا گیر کرده؟
‫آوردنش توی بازی از چیزی که انتظارش رو داشتم راحت‌تر بود.
‫دستاتو اونطوری به‌هم نمال.
‫ولی جدی هستی؟
‫مطمئنی مجبورش نکردی قبول کنه؟
‫نه اصلاً. اتفاقاً به نظر خودشم دوست داشت.
‫شاید اشتیاقم گریبانشو گرفت.
‫خب چطوری خریدیش؟ بازم گفتی یه هفته خرج ناهارشو می‌دی؟
‫یکم بهم ایمان داشته باش.
‫اون از اون آدما نیست که به این راحتیا بشه خریدش.
‫ولی خب این حرکت ویژه‌ی توـه. آدما رو با غذای مدرسه می‌خری.
‫ولی خیلی عجیبه که هیساشی قبول کرد.
‫ها؟ بابا من چیزای بیشتری برای پیشنهاد دادن دارما.
‫از بیرون خیلی خشن به‌نظر میاد، ‫اما همیشه شسته‌رفته و آرومه.
‫آره، اشتیاق؟
‫هیساشی می‌خوای یه دست بزنی؟
‫طعم جدیده، یکم می‌خوری؟
‫سنپای‌های کلوب فیلمم دارن یاکینیکو مهمونم می‌کنن. می‌خوای باهامون بیای؟
‫ولی هروقت دعوتش کردم،
‫صرفاً یه لبخند آروم زد و گفت، «نه مرسی.»
‫اما، عجیبه‌ـــ راستش، از کجا بدونم؟
‫من فقط می‌دونم توی اتاقمون چطوریه. ‫هیچ ایده‌ای ندارم چی تو سرش می‌گذره.
‫اصلاً. معلومه که چیزی نمی‌دونم.
‫این چطوره؟
‫همه می‌میرن.
‫این یکی؟
‫همه می‌میرن.
‫آه، این یکی؟
‫اکثرشون می‌میرن.
‫همین باعث می‌شه فیلم خوبی باشن.
‫یعنی چی بابا! مائو تو انتخاب کن.
‫می‌خواستم بات حرف بزنم ولی نمی‌تونم نبینم. واقعاً جالبه.
‫گفتم که.
‫ای بابا.
‫لعنتی. دارم دستپاچه می‌شم.
‫مائو.
‫ها؟
‫من.. شاید تو اون فیلم کلوب فیلم بازی کنم.
‫یعنی، می‌خوام بازی کنم.
‫تا حالا نشنیده بودم هیساشی در مورد چیزی مصمم باشه.
‫هیساشی، چی باعث شد بخوای انجامش بدی؟
‫می‌خواستم بیشتر در مورد تو بدونم مائو.
‫مـ ـ من؟ چرا؟
‫چرا؟ چون تو خیلی خفنی.
‫من هیچ سرگرمی‌ای ندارم. هیچوقت عضو هیچ کلوبی نشدم.
‫چیزی نیست که بخوام امتحانش کنم.
‫برای همین به‌نظرم تو آدم خفنی هستی. بگم خوش به‌حالش.
‫یادته پارسال اون ویدیوی قول دادنو گرفتیم؟ یادته چی بهم گفتی؟
‫برام مهم نیست باورم کنی یا نه، ولی من وقتی جلوی دوربینم دروغ نمی‌گم.
‫اونموقع اصلاً نفهمیدم منظورت چیه.
‫واقعاً همچین چیزی گفتم؟ چه خجالت‌آور.
‫با خودم گفتم «این یارو دیوونه‌ست.»
‫ها؟ وایسا، جدی اینطوری فکر کردی؟
‫خب، همین الانش هم جریان دوربین رو درک نمی‌کنم،
‫ولی یه‌طورایی دارم منظورتو می‌فهمم.
‫و می‌خوام بیشتر بدونم.
‫ها پس بگو. هیساشی دنبال یه چیزیه.
‫می‌خواد یه کاری رو... با هم انجام بدیم.
‫من خیلی احمقم.
‫نمی‌خوام به احساساتش آسیب بزنم؟ ‫نمی‌خوام ناامیدش کنم؟
‫کل این مدت فقط داشتم به خودم فکر می‌کردم.
‫هیساشی، بیا با هم یه فیلم خوب بسازیم.
‫راستش به‌نظر منم تو خیلی به درد اون نقش می‌خوری. ‫واسه همین خیلی خوشحالم.
‫ولی خیلی استرس دارم. ‫واقعاً فکر می‌کنی از پسش برمیام؟
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که دیالوگات یادت بمونه. چیزیت نمی‌شه.
‫یه‌طوری می‌گی انگار آسونه. ولی کار سختیه.
‫من اصلاً شبیه این پسره حرف نمی‌زنم. ‫واقعاً شبیه اون لاتای مدرسه‌های قدیمه.
‫ایچیکاوا می‌تونه یه‌طوری بازنویسیشون کنه که بهت بخوره.
‫منظورت اینه اون پسر عینیکه اینا رو نوشته؟
چیه؟
‫امتحانی یکی از دیالوگا رو بخون.
‫واقعاً؟ دارم یه‌طوری می‌شم.
‫همینطوری امتحان کن. فقط کافیه از روش بخونی.
‫به این که چطوری می‌خوام فیلم‌برداری کنم فکر می‌کنم.
‫«نمی‌دونستم هنوز اینجایی، نماینده.»
‫فکر کردن به اینکه من...
‫چه دیدی به هیساشی دارم؟
‫«فکر می‌کنی ممکنه منو دوست داشته باشی؟»
‫من... جدی؟
‫مائو؟
‫دیروز هم حواست پرت بود. مطمئنی حالت خوبه؟
‫عین لبو سرخ شدی. تب داری؟
‫پس این بود. چیزی که انقدر درگیرش بودم.
‫من... واقعاً هیساشی رو... دوست دارم؟
‫از کی؟ از ظاهرش؟ شخصیتش؟ از کی شروع شد؟
‫چیشو دوست دارم؟ چی جرقه‌شو زد؟
‫دستای من سردن نمیشه فهمید.
‫بعد چرا الان؟ نمی‌دونم.
‫تنها چیزی که می‌دونم...
‫یه لحظه وایسا.
‫ای کاش هیچوقت نمی‌فهمیدم.
‫مائو... چشمات خیس شدن، انگار الانه که بزنی زیر گریه.
‫چیزی نیست.
‫ببخشید، دوست‌پسرمه. ‫یکم دارو بخور و بخواب.
‫چرا... باید می‌فهمیدم؟
‫اگه قراره این علاقه قبل از شروع شدن تموم بشه...
‫ترجیح می‌دادم هیچوقت نفهمم.
مــــنو انتخــــا ب کن