‫«آسترو»...
‫باید همین‌جا باشه.
‫خیلی‌خب!
‫حالتون خوبه؟!
‫مراقب باشین!
‫آخ...
‫حالتون... خوبه؟
‫بله.
‫آخ...
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫آه، اشکالی نداره.
‫داشتم پشت‌بوم رو تمیز می‌کردم که ‫یهو یه حیوون محکم خورد به نردبون.
‫شما چیزی ندیدین؟
‫خیر...
‫چیزی ندیدم.
‫چیزه... اینجا رستوران نیست؟
‫رستوران؟
‫من میاساکا تاکومی‌ اَم، و برای مصاحبه اومدم.
‫ها؟ دنبال سرآشپزید، درسته؟
‫هـــا!
‫اوه، آشپزِ هتلِ پارک گرند بودی، ها؟
‫«دنبال سرآشپزیم»؟
‫چه‌ اعلامیه‌ای پخش کردی؟
‫ایناهاش.
‫«مهمان‌سرای به‌ثبت‌رسیدۀ آسترو.»
‫«به‌دنبالِ سرآشپز.»
‫«استقبال از صبحانه‌ی سلف‌سرویس.
‫شرایط استخدام: آشپزی، طراحی منو،
‫نظارت دقیق بر بهداشت و سلامتی،
‫مدیریت سود و ضرر و مخارج،
‫«بودجه‌بندی سالانه، و سایر موارد.»
‫اینجا کی به ثبت رسید؟
‫این عکس‌هام حتی از اینجا نیست.
‫این دروغ‌های شاخ‌دارو باش.
‫این‌ها از کجا اومدن؟
‫نمی‌دونستم چی باید بنویسم،
‫برای همین از اعلامیه‌های استخدام سرآشپز بقیه الهام گرفتم.
‫بذار ببینم.
‫تو که همه‌شو اسکی رفتی!
‫کار بدیه؟
‫خیلی هم بد.
‫جارو ممکنه بابتش ازت شکایت کنه.
‫ببخشید...
‫پس الان تکلیف من چیه؟
‫خیلی متأسفم!
‫اینجا مهمان‌سرای آستروـه.
‫یه خونه‌ی مشترک که صبحونه تدارک می‌بینه.
‫شامل صبحونه هم می‌شه؟
‫صاحب‌خونه‌ی مرحوم که اون صبحونه‌ها رو ‫درست می‌کردن، همین تازگی‌ها عمرشونو دادن به شما.
‫و میرا-سان که ایشون باشن، صاحب‌خونه‌ی جدید شدن.
‫ولی غذاهایی که درست می‌کنن، در بهترین حالت سرطان‌زا اَن.
‫توروخدا نگاه کنین.
‫این‌ها...
‫همه‌شون...
‫صبحونه‌هایی‌ اَن که...
‫اون درست کرده.
‫اصلاً می‌تونین بفهمین این چیه؟
‫کوفته برنجیِ...
‫تخم ماهی سالمون!
‫من اگه جای سالمون‌ها بودم، می‌اومدم ‫انتقام بی‌حرمتی به تخمم رو ازش می‌گرفتم.
‫آه، بگذریم، لطفاً سرتونو بلند کنین.
‫خیلی متأسفم!
‫پارک گرند، ها؟
‫اونجا اخیراً ورشکسته نشد؟
‫بیکاری در بیست‌وپنج سالگی... حتماً ‫الان که بیکارین، اوقات فراغت زیادی دارین.
‫رن، هیچ‌وقت بیکار بودن یه بیکار رو بهش گوشزد نکن.
‫عــــه؟
‫بیکارها عمدتاً افراد حساس و زودرنجی‌ان. باهاشون مهربون باش.
‫اینجا یه خونه‌ی مشترک فوق‌العاده‌ست.
‫حتماً دست تقدیر ما رو سر راه هم قرار داده. ‫نظرت چیه اینجا مشغول به کار بشی و یه زندگی شاد و خرم داشته باشی؟
‫به‌نفعته هرچه سریعتر دستتو یه‌جایی بند کنی ‫وگرنه آخر و عاقبتت مثل اون می‌شه.
‫بابا یه عاطل و باطل تمام‌عیاره.
‫بچه‌ها، می‌شه لطفاً بیشتر از این به مهمون‌مون توهین نکنین؟!
‫نه، نه، این اعلامیه‌ای که تو پخش کردی، بدترین توهین ممکنه!
‫چیزه...
‫این افراد کی هستن؟
‫آه، اون‌ها ساکنین مهمان‌سرای آسترو هستن.
‫و انجمن قربانیان صبحونه‌های میرا-سان!
‫من به‌شرطی اینجا رو برای زندگی انتخاب کردم و ‫پول اجاره دادم که صبحونه گیرم بیاد!
‫ولی الان، صبحونه‌ها رو سگ هم نمی‌خوره!
‫درنتیجه، تقاضا داریم فوراً یه آشپز استخدام بشه!
‫بهمون صبحونه‌های درست‌وحسابی بدین!
‫صبحونه بدین!
‫نیازهای یه بچه توی سن رشد شوخی‌بردار نیستن!
‫شوخی‌بردار نیستن!
‫نه به غذاهای نیمه‌سوخته!
‫ای بابا، دست بردارین دیگه.
‫نه!
‫میاساکا-سان رو گیج می‌کنین.
‫نه به اسراف غذا!
‫نه!
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫می‌گم...
‫بله؟
‫ماهی‌های کوچیک.
‫جان؟
‫برام سؤال شده بود، اون‌ها ماهی‌های کوچیکن، درسته؟
‫اجازه هست یه نگاه بندازم؟
‫بله.
‫می‌دونستم.
‫آه، یکی از همسایه‌هامون رفته بود ماهی‌گیری و چندتا هم به ما داد.
‫اگه این‌طوری به حال خودشون ولشون کنی، سریع فاسد می‌شن.
‫می‌شه براتون آماده‌شون کنم؟
‫دلم ماهی سوخاری می‌خواد.
‫می‌تونم درست کنم.
‫آخ جون!
‫زشته ازتون چنین چیزی بخوایم!
‫زشت نیست، زشت نیست.
‫اصلاً هم زشت نیست.
‫نمی‌شه این‌ها رو به دست میرا-سان، ملقب به غذاکُش، سپرد.
‫خب، نوش جونتون!
‫ایتاداکیماس!
‫هومم!
‫عالیه!
‫خیلی‌ خوش‌مزه‌س!
‫یه‌ریز به جونم غر می‌زدن که یکی رو استخدام کنم که آشپزی بلده.
‫چندان با این ایده موافق نبودم،
‫ولی هر روزی که با چنین صبحونه‌ی خوش‌مزه‌ای شروع شه،
‫زندگی رو سرشار از شادی و نشاط می‌کنه.
‫میرا-سان دوست‌پسر نداره.
‫اگه برای آشپزی استخدامت کنه، شک ندارم یک دل نه صد دل عاشقت می‌شه.
‫عاشق و شیفته‌ت می‌شه.
‫به‌قطع عاشقت می‌شه.
‫عاشقت می‌شه. ‫شیفته‌ت می‌شه.
‫ممنون باوجود اینکه بعد از اومدن این‌همه ‫راه مجبورین دست خالی برگردین، برام غذا پختین.
‫اشکالی نداره. ممنون که وقت گذاشتین.
‫ماهی سوخاری حرف نداشت.
‫شرط می‌بندم، سه‌سوته یه کار براتون پیدا می‌شه.
‫امیدوارم حق با شما باشه.
‫ممنون بابت همه‌چی.
‫خدانگهدار.
‫چیزی جا گذاشتین؟
‫لطفاً...
‫اجازه بدین هر روز براتون صبحونه درست کنم!
‫این تمام بسته‌هاتونه.
‫خیلی ممنونم.
‫خسته نباشین.
‫میاساکا-سان، همه‌ی وسایل‌تونو آوردن؟
‫آه، بله، تازه الان تموم شد.
‫سرتون درد نمی‌کنه؟
‫هـــه؟ آه، بله.
‫کاملاً خوب شده.
‫واقعاً بابت اون‌دفعه متأسفم.
‫نائوسوکه معمولاً انقدر وحشی‌بازی درنمیاره.
‫شاید روزی که از دنده چپ بلند شده بود، سر رسیدم.
‫بیا باهم دوست باشیم، نائوسوکه.
‫اوه،‌ پس اینجایی.
‫نائوسوکه.
‫بیا بریم پیاده‌روی.
‫ممنون که همیشه می‌برینش پیاده‌روی.
‫قابلی نداره.
‫برای خودم هم بهتره چون باید هر روز برم پیاده‌روی.
‫آه، امروز اسباب‌کشی کردین؟
‫آ ـ آه، بله. به اتاق 5. از آشنایی‌تون خوش-
‫آه، رزومه‌ت رو دیدم، برای همین کمابیش می‌شناسمت.
‫بـ ـ بله.
‫میرا-سان، جشن خوشامدگویی امروزه.
‫جشن خوشامدگویی؟
‫جشنی برای خوش‌آمدگویی به ساکنین جدید.
‫برای شما هم جشن گرفتیم، خاطر ندارین؟
‫اوه، اون رو می‌گین.
‫خب، نائوسوکه، وقت پیاده‌رویه.
‫فعلاً!
‫ایشون یاماشیتا شوکیچی-سان، ساکن اتاق 2 اَن.
‫قدیمی‌ترین ساکن اینجان.
‫گمونم نویسنده‌ی رمان اَن.
‫اوه؟ چه جالب.
‫چی نوشتن؟
‫چی نوشته بودن...
‫«نویسنده یاماشیتا شوکیچی.»
‫هوم، هیچ اطلاعاتی ازشون پیدا نمی‌کنم.
‫شاید اسم مستعار دارن.
‫هــــه... با اون می‌تونید دنبال اطلاعات بگردید؟
‫دیدم همه یکی از این‌ها دارن.
‫شما گوشی هوشمند ندارین؟
‫ندارم.
‫عـــه، پس گوشی هوشمند صداش می‌کنن؟
‫برای آشنایی مجدد...
‫گوتوکوجی میرا هستم.
‫من همین سه‌ماه پیش رئیس این مهمان‌سرا شدم،
‫پس حتماً در رسیدگی به امور مهمان‌سرا، به کمکتون نیاز پیدا می‌کنم.
‫خوشحالم که اینجائید.
‫مـ ـ‌ منم خوشحالم که اینجام.
‫اسم اینجا دراصل مهمان‌سرای آسونارو بود.
‫ولی بخشی از حروف کنده شد و «نا» تبدیل به «تو» شد،
‫برای همین از اون به بعد مردم به‌جاش مهمان‌سرای آسترو صداش می‌زنن،
‫و این اسم موندگار شد.
‫هــــه...
‫خودم هم این قضیه رو از شوکیچی-سان شنیدم.
‫هوا چقدر خوبه.
‫لباس‌هاتونو اینجا آویزون می‌کنین تا خشک بشن.
‫در هر دو طبقه‌ی اول و دوم یه سرویس بهداشتی هست.
‫دوتا ماشین لباس‌شویی داریم.
‫لطفاً حواس‌تون باشه وقتی لباس‌هاتون ‫شسته شد، از لباس‌شویی درشون بیارید.
‫اینجا حمومه.
‫هرچند، بیشتر ساکنین به حمام عمومی کناری می‌رن.
‫وقتی حموم می‌کنین، حتماً این رو از اینجا آویزون کنین.
‫زیرزمین هم دارین؟
‫بله.
‫وای!
‫اینجا انباری‌ـه.
‫این‌ها همه‌شون خونگی‌ان؟ ایول بابا.
‫همه‌شون مواد خوراکی‌ان که صاحب‌خونه‌ی قبلی انبار کرده.
‫این عجب اومِشوی اعلاء و نابیه.
‫پشمام!
‫این خوردنیه؟
‫عه؟ تابه‌حال اومشو نخوردین؟
‫نوشیدنیه؟
‫آه.
‫و اینجا آشپزخونه‌ست.
‫البته اینو از قبل می‌دونستین.
‫هرچیزی که روش برچسب شماره‌ی یه اتاق خورده، متعلق به ساکنینه.
‫ما دوشنبه‌ها تا جمعه‌ها صبحونه آماده می‌کنیم.
‫دو روز آخر هفته تعطیله.
‫اگه تا ساعت 7:30 الی 8:30 صبحونه رو آماده کردید،
‫ساکنین خودشون برمی‌دارن و می‌خورن.
‫ما برای هر نفر، تقریباً 250 ین هزینه می‌کنیم.
‫توی این کیف‌پول، برای شروع بودجه‌ی دو هفته هست.
‫اینم کلید کشوـه.
‫غیر از من و شما، کس دیگه‌ای اینو نداره.
‫گمونم هرچیزی که لازم بود رو گفتم.
‫ولی اگه سؤالی داشتید، بی‌رودربایستی بپرسید.
‫هفت هشت ‌تا؟
‫پلنگ و شیش تا؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫تکلیف ریاضی.
‫اون پایین انجامش می‌دی؟
‫توی یه کتاب تربیت فرزند نوشته بود درس خوندن ‫توی هال استقبال ازی هوش رو افزایش می‌ده.
‫آه...
‫چـ ـ‌ چی بود؟!
‫آه، سلام. من امروز اسباب کشی-
‫همه‌ی این علائم حاکی از یه مردودی دوباره توی آزمونه.
‫آزمون؟
‫اون ترورون ـه.
‫ترورون...؟
‫هوی!
‫هــه؟ آه، نه...
‫می‌تونم توضیح بدم.
‫ها؟
‫هان؟ کجا غیب شد؟
‫هاپّوشوم رو کش بری،
‫باید با یه بطری آبجو تلافی کنی!
‫یک، دو! ترورورورون!
‫ترورورورون!
‫طعم مشت آهنینم رو بچش!
‫یک، دو، مشت راست‌دست دوست‌داشتنی خالصِ خالص!
‫مشت راست‌دست دوست‌داشتنی خالصِ خالص!
‫قلب یه دختر پیچیده‌ست، مگه نمی‌دونی؟
‫یک، دو!
‫مشت راست‌دست دوست‌داشتنی خالصِ خالص!
‫ماتسوبارا-چان، ساکن اتاق 6، یه آیدول مستقل با اسم مستعار ترورون ـه.
‫مشت راست‌دست دوست‌داشتنی خالصِ خالص!
‫با احساساتم روبه‌رو شو.
‫یه آیدول مستقل؟
‫خب حالا، برو بالا.
‫جیگرم برات خونه.
‫مشت راست‌دست! (آره!)
‫میاشیتا-کون، با اینکه جشن توـه، ولی از خودت خواستیم پول ساکه‌ها رو بدی.
‫مشت راست‌دست! (آره!)
‫مشت راست‌دست، راست‌دست، راست‌دست، ‫راست‌دست، راست‌دست!
‫میاساکا هستم!
‫و ضمناً تقصیر شماست که من مجبور شدم پول همه‌ی این‌ها رو بدم!
‫آره! آره! آره! آره!
‫خل‌وچلِ‌ خل و چل!
‫خل‌وچل خل و چلِ تمام‌عیارِ‌ خل‌وچل، خل‌وچل، خل‌وچل، خل‌وچل!
‫اوه، راست می‌گفت.
‫محض اطلاع، اگه توی صفحات مجازی ‫چیزی ازم آپلود کنی، ازت شکایت می‌کنم.
‫من خدای پیدا کردن خودم توی اینترنتم.
‫هرچیز و ناچیزی رو که ازم پست کنی، پیدا می‌کنم. افتاد؟
‫کاملاً.
‫نظرتون راجع‌به آهنگ جدید چی بود؟
‫معرکه بود!
‫ماتسوبارا-سان، واقعاً عالی بودین.
‫من عمراً بتونم از پس کاری که شما دربرابر جمعیت ‫انجام می‌دید، بربیام. خیلی شرم‌آوره.
‫تنت می‌خاره؟!
‫تعریف‌تونو می‌کنم.
‫اهم. خانوم‌ها و آقایون.
‫امروز، مهمان‌سرای آسترو به استقبال از سرآشپز سرخونه‌ی جدیدمون رفت.
‫با این حساب، از شر زندگی صبحونه‌ای عذاب‌آورمون خلاص شدیم.
‫دیگه قرار نیست شب‌ها با ترس از فکر فردا سر روی بالش بذاریم!
‫آخ جــــــون!
‫امشب، پیک می‌زنیم به سلامتی فردا و جشن می‌گیریم!
‫ایـــــول!
‫مصداق بارز پیاز داغ چیزی رو زیاد کردن.
‫حالا، چند کلوم از سرآشپز جدیدمون، میاموتو، بشنویم.
‫میاساکام!
‫بنازم، سرآشپز!
‫آه، خب...
‫میاساکا تاکومی هستم و از این به بعد ‫اینجا می‌مونم و صبحونه درست می‌کنم.
‫بازم دنبال کار می‌گردم،
‫و مطمئنم درخصوص خیلی چیزها به کمکتون نیاز پیدا می‌کنم.
‫امیدوارم هوامو داشته باشین.
‫خب، چطوره منم یه آهنگ مشتی بخونم.
‫نه توروخدا، با اون آهنگ‌های عصر حجریت.
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر.
‫اوهو؟
‫وای، آخ جون، صبحونه‌ی واقعی!
‫ایتاداکیماس!
‫ایتاداکیماس.
‫صبح بخیر...
‫آه، ماتسوبارا-سان.
‫صبح زود بیدار شدین.
‫امروز یه کار فوری دارم-
‫وای، قربون دستت، سرآشپز!
‫ایتاداکیماس!
‫ایتاداکیماس.
‫من رفتم!
‫خب.
‫گمونم باید برنج هم بخرم.
‫هوم؟
‫چیکار داره می‌کنه؟
‫یه رازه.
‫گوتوکوجی میرا، زنی پر رمز و رازه.
‫راز؟
‫گوشی هوشمند نداره، چه برسه به کامپیوتر. ‫انگار که آدم این دوره زمونه نیست.
‫اوه...
‫اولین‌بار که تابلوی «دارای وای‌فای» رو اون بیرون دید...
‫دارای ویفر؟
‫...این‌طوری خوندش.
‫تاحالا توی عمرت کسی رو به سن‌وسال اون دیدی که ندونه وای‌فای چیه؟
‫و اسم هیچ‌ سلبریتی‌ای به گوشش نخورده.
‫اون اوایل، کنترل تلویزیون رو برداشت...
‫این دیگه چیه؟
‫...و این حرفو زد.
‫میرا-چان احتمالاً در گذشته یه چیزهایی رو ‫از سر گذرونده که باید از همه‌ مخفی‌شون کنه.
‫شایعاتی هم هست که ممکنه مدت طولانی رو توی زندان گذرونده باشه.
‫گذشته از این‌ها، واکابایاشی-سان، شما قرار نیست کار کنین؟
‫همون‌طور که شنیدی، من یه «عاطل و باطل تمام‌عیارم.»
‫نوبتی هم باشه، نوبت بهترین بخش بیکار بودنه: برگشتن به رخت‌خواب.
‫معلوم هست زندگیشو با کدوم پول می‌چرخونه؟ ‫این راز بزرگ‌تریه.
‫آه، ای بابا! پس کوش؟!
‫دنبال چیزی می‌گردین؟
‫آه...
‫چیزی رو گم کردین؟ می‌تونیم باهم دنبالش بگردیم.
‫آه، نه، طوری نیست. باهام کاری داشتین؟
‫آه، می‌خواستم برم مواد خوراکی بخرم.
‫گفتم بهتره ازتون بپرسم، شاید فروشگاهی رو پیشنهاد بدید.
‫منم همراه‌تون میام.
‫هــــه؟
‫اطراف مرکز خرید رو نشونتون می‌دم.
‫یه‌لحظه وایسید حاضر شم.
‫نه‌خیر! نائوسوکه، تو مراقب اینجا باش!
‫من رفتم.
‫بیا بریم.
‫بله!
‫اوه، این فیلم خوبیه.
‫فیلیم؟
‫شاهدخت به‌خاطر عشقش، با مشت ‫به جنگ تمام کهکشان می‌ره. خیلی خفن بود!
‫هــــه، جالب به‌نظر می‌رسه.
‫دوست دارم ببینمش.
‫میرا-سان، از چه ژانر فیلم‌هایی خوش‌تون میاد؟
‫هوم، متأسفانه زیاد فیلم و اینجور چیزها ندیدم.
‫نکنه خارج زندگی می‌کردین؟
‫هان؟
‫آخه، نمی‌دونستید اومِشو چیه.
‫برای همین گفتم شاید بیشتر سال‌های عمرتون رو خارج بودید.
‫آه، دورایوکی! خوش‌تون میاد؟
‫بیاید بخریم!
‫بذار ببینم...
‫یافتم!
‫خیلی هم دیروقت نیست،‌ نه؟
‫خیلی‌خب!
‫می‌خوای تا ابد کشش بدی؟
‫خودم می‌دونم!
‫نه یعنی نه.
‫آخه چرا نشه؟
‫چون‌که یه ویدو...؟
‫میرا-سان یه ویدوـه؟
‫چون‌که یه ویدو اَم؟
‫برای همین نمی‌تونم گوشی هوشمند داشته باشم؟
‫میرا، ما برای یللی تللی کردن به کره‌ی زمین نیومدیم.
‫چرا متوجه نیستی که تو یکی از وارثین تاج‌وتخت سیاره‌ی ویدی.
‫شنیدم با یه گوشی هوشمند می‌تونی ‫هر اطلاعاتی که از کره‌ی زمین می‌خوای رو دربیاری.
‫شاید حتی فهمیدیم کلید کجاست.
‫هوم. فناوری قرن‌ها پیشه.
‫نمی‌تونیم به هیچ‌یک از اختراعات این زمینی‌های پست اعتماد کنیم.
‫کلید مطمئناً یه‌جایی توی همین ساختمونه.
‫هی، تابه‌حال فیلم دیدی؟
‫این فیلم دختر فضایی خیلی جالب به‌نظر می‌اومد.
‫میرا!
‫آه...
‫مأموریتمون رو فراموش کردی؟
‫باید هرچه زودتر کلید رو پیدا کنیم و برگردونیمش به سیاره‌ی وید.
‫بعدش تو به تاج‌وتخت می‌رسی و فرمانروای سرتاسر ویندی می‌شی.
‫می‌دونم بابا.
‫دارای وای‌فای ‫شامل صبحانه ‫دارای چندین اتاق ‫ ‫-مدیریت
یادداشت‌های خوراک‌شناس یه ماهی‌تابه تنها چیزیه که نیاز داری 4 غذاهای ساده
‫مالک جدید مهمان‌سرای آسترو، گوتوکوجی میرا،
‫یه ویدو از سیاره‌ی ویدـه.
‫میاساکا تاکومی (بیکار) در اولین نگاه عاشقش شد،
‫ولی الان خیال می‌کنه اون یه زن بیوه‌ست! این عشق‌وعاشقی چطوری پیش می‌ره؟