‫هـــــــــــــان؟!
‫بفرمائید.
‫هان، می‌خواستم این رو ببینم!
‫بیاید باهم ببینیمش.
‫هــــه؟
‫میرا.
‫شوین؟
‫آه...
‫شما کی باشین؟
‫دلم برات تنگ شده بود، میرا.
‫منم، خوشحالم که می‌بینمت.
‫اوه، گستاخی من رو ببخشید. شوین جینجر هستم.
‫نامزد میرا.
‫هـــــــــــــان؟!
‫بی‌خیال، شوین. یعنی چی، «نامزد»؟
‫یادته وقتی بچه بودیم، یه‌ریز می‌گفتی زنم می‌شی.
‫اون برای خیلی‌وقت پیشه.
‫هان، پس فقط خاطرات بچگیه؟
‫شوین و من باهم بزرگ شدیم.
‫از آشنایی‌‌ باهاتون خوش‌وقتم.
‫و ممنون که مراقب میرا هستین.
‫بهتره بگیم، اون مراقب منه.
‫شما...؟
‫میاساکا تاکومی هستم. من مسئول صبحانه‌ی اینجام.
‫آه، پس یه آشپزید.
‫و شغل شما چیه؟
‫من بیکارم!
‫هــــه؟
‫هـــــــه؟
‫نائوسوکه؟ چرا اون‌طوری وایسادی؟
‫اوه!
‫شوین!
‫واقعاً خیلی وقته گذشته!
‫خیلی چیزها هست که باید بهت بگم! بیا بریم حرف بزنیم!
‫بریم دم ورودی!
‫قضیه بوداره.
‫آره، بوی «فراتر از صرفاً دوست‌های بچگی» می‌ده.
‫دقیقاً.
‫هـــه؟ اصل‌ونسب سیاره‌ی ویدی‌ت رو ازشون مخفی کردی؟!
‫هیش!
‫آه، ببخشید.
‫نمی‌خوایم محلی‌ها رو بترسونیم.
‫محض اصلاح،‌ من از روی علاقه خودم رو یه سگ جا نزدم.
‫پس، اون افراد...؟
‫ساکنین مهمان‌سرای آسترو هستن.
‫خیال کردم خدمتکارهات هستن.
‫خب، چرا این‌همه راه از سیاره‌ی وید کوبیدی اومدی اینجا؟
‫قطعاً برای گشت‌وگذار که نبوده؟
‫سیاره‌های هاب بو برده که ملکه‌ی بعدی ‫وید داره اینجا دنبال یه کلید می‌گرده.
‫دیروز یه جاسوس اومده بود.
‫مطمئنم بیشترشونم توی راهن.
‫کلید رو پیدا کردین؟
‫نه هنوز.
‫نگران نباش، میرا. من ازت محافظت می‌کنم.
‫برای همینه که اینجام.
‫بیا باهم دنبال کلید بگردیم.
‫همراهت میام.
‫نیازی نیست.
‫می‌بینمت.
‫اوهوم.
‫اونی که گفتی چی بود؟ دورا...
‫دورایاکی.
‫آره، دورایاکی.
‫شما دوتا مدت طولانی تنها توی اتاقت موندین.
‫نائوسوکه هم پیشمون بود.
‫چیکار کردین؟
‫چیکار کردیم؟
‫آه، کردین.
‫اون‌کارو کردین.
‫منظورتون چیه؟
‫«آره، دورایاکی.» دیگه چه کوفتی بود؟
‫هـــه؟ ازم پرسید توی این شهر چه غذای خوش‌مزه‌ای هست،
‫منم گفتم دورایاکیِ توی بازار خیلی لذیذه.
‫اهل جاییه که دورایاکی نیست؟ ‫نکنه، خارجی‌ـه؟
‫هـــه؟ آه، گمونم.
‫گفتی دوتاتون باهم بزرگ شدین. ‫پس یعنی خودتم خارجی هستی؟
‫کجا؟
‫U...K؟
‫UK؟ بریتانیا؟!
‫اهل انگلستان ـه؟
‫شغلش چیه؟ چیکار می‌کنه؟
‫آه، توی زادگاه‌مون، یه کسب‌وکار انرژی طبیعی داره.
‫کارآفرینه؟!
‫درآمدش چقدره؟
‫برای چی اومده اینجا؟
‫دارایی‌ش چقدره؟
‫برای چی سین جیمم می‌کنین؟!
‫دست از سرم بردارین دیگه!
‫یه مرد انگلیسی و کارآفرین. ‫جذاب و مایه‌دار.
‫هان؟ چه خبره؟
‫تسلیت عرض می‌کنم.
‫«ازت محافظت می‌کنم»، آره جون عمه‌ت.
‫مرتیکه به‌طرز باورنکردنی جلفه.
‫نائوسوکه، تو همیشه از شوین ایرادهای بنی‌اسرائیلی می‌گیری.
‫من صرفاً مردی‌ام که حالش از مردهای جذاب، پولدار، و صدالبته مهربون به‌هم می‌خوره.
‫سرت به چی گرمه؟
‫یه دوربین امنیتی.
‫متوجه شدی صبحونه‌ها تازگی‌ها دائم گم می‌شن؟
‫مگه کار تو نیست؟
‫من هیچ‌وقت اون‌قدری ذلیل نمی‌شم که ‫غذای کسی رو از میزش کش برم!
‫همه‌ش دروغ و افتراست!
‫پس، کار کیه؟
‫کسی رو که پشت‌پرده‌ی دزدی‌هاست ‫پیدا می‌کنم و درحین ارتکاب جرم دستگیرش می‌کنم.
‫نکنه... یه روحه؟
‫هان؟
‫ظاهراً بعضی ارواح از روی حسرت شدید، توی دنیای فانی می‌مونن.
‫مردم دنیا بهشون می‌گن، «ارواح.»
‫اون کتاب رو از کجا گیر آوردی؟
‫رن-کون بهش قرضش داد.
‫حس می‌کنم زندگی روی کره‌ی زمین داره عقلت رو پوچ می‌کنه.
‫باید کلید رو پیدا کنیم و فوراً برگردیم وید.
‫شاید روح تاسوکه-سان ـه.
‫چرند نگو.
‫ارواح واقعیت ندارن!
‫ولی اگه داشته باشن، چی؟
‫اگه خودش باشه، می‌تونیم ازش بپرسیم ‫کلید کجاست. به کارمون میاد.
‫این دور و بر مناسبه.
‫تو واقعاً یه سگ نیستی،‌ نه؟
‫رازتو می‌دونم.
‫وایسا!
‫هان؟
‫نائوسوکه؟
‫عجیبه.
‫نائوسوکه؟
‫ایتاداکیماس!
‫سس کچاپ؟
‫سس کچاپ برای سفیده‌ی تخم‌مرغ. نمک برای زرده.
‫هـــــه؟
‫من سس سویا رو ترجیح می‌دم.
‫به به!
‫خوش‌مزه‌س.
‫عه‌وا، ببین ساعت چند شده.
‫شوکیچی-سان، ظهر خونه‌این؟
‫آره.
‫اگه بسته‌ای اومد، می‌تونین به‌جای من تحویلش بگیرین؟
‫حتماً.
‫بازم می‌ری بیرون؟
‫آره.
‫قرار داری؟!
‫این‌طور نیست.
‫آخه، از وقتی سروکله‌ی نامزدت پیدا شده، ‫دیروقت میای خونه.
‫اون نامزدم نیست.
‫شوکیچی-سان، می‌سپارمش به شما.
‫چشم.
‫ممنون بابت غذا.
‫اگه آرزوها می‌تونستن برآورده شن،
‫آرزو می‌کردم اون دونه‌ی برنج روی گونه‌ش باشم.
‫درسته، میرا-سان از وقتی اون پسره ‫پیداش شده، اغلب اوقات می‌ره بیرون.
‫میرا-سان...
‫با اون قرار داری؟
‫منتظرت گذاشتم؟
‫اصلاً.
‫خداروشکر.
‫میرا-سان.
‫میرا-سان!
‫شاید می‌ره سرکار؟
‫بهم گفته بود که توی یه شرکت استثمارگر هم کار می‌کنه.
‫آره، خودشه. باید همین باشه.
‫عصر بخیر.
‫آه، تازه برگشتین؟
‫آه، بله.
‫خوش اومدین.
‫برگشتم. شما چی، میاساکا-سان؟
‫اون چیه؟
‫آه...
‫خب... یهو به سرم زد بیرون توی هوای تازه چای جو بخورم.
‫که اینطور؟
‫آه، اگه بخواین شما هم می‌تونین...
‫از کت‌وکول افتادم.
‫چطور پیش رفت؟ چیزی فهمیدی؟
‫که اینطور.
‫اطلاعات به‌قدری زیاد بودن که نمی‌شد همه رو بررسی کرد.
‫کلید رو کجا گذاشتین، تاسوکه-سان؟
‫تو خیلی خوش‌شانسی ها.
‫می‌تونی صرفاً با جا زدن خودت به‌عنوان یه سگ، ‫بی‌دردسر زندگی کنی.
‫میرا-سان.
‫آه، چرا این لباس رو پوشیدم؟
‫امروز یه مصاحبه دارم. عجیب به‌نظر می‌رسم؟
‫نه. اتفاقاً بهتون میاد.
‫شما چی؟ از سرکار برمی‌گردین؟
‫هــــــه؟
‫آه، وقتی اون اومشو رو خوردیم، ‫بهم گفتین که یه شغل دیگه هم دارین.
‫اخیراً خیلی بیرون می‌رین. گفتم شاید به کارتون مربوط می‌شه.
‫آه، بله.
‫هوی! «اخیراً خیلی بیرون می‌رین»؟
‫قشنگ طوری به‌نظر اومد که شب تا صبح می‌پائمش.
‫شرط می‌بندم پیش خودش فکر می‌کنه، «ایش، این یارو عجب خل‌وچلیه»!
‫ای وای! واقعاً وقتی مست کرده بودم، این حرف رو زدم؟
‫هیچی یادم نمیاد.
‫الکل خیلی ترسناکه.
‫ما برگشتیم.
‫رن-کون، چی شده؟
‫هـ ـ‌ هیچی.
‫آه!
‫اطلاعیه اردوی علمی؟
‫می‌ری اِنوشیما؟
‫آره...
‫دلت نمی‌خواد بری؟
‫آخه، باید ناهار ببرم.
‫ناهار؟
‫مامان و بابای همه‌ی دوست‌هام براشون ناهار درست می‌کنن.
‫ولی شما بابای من رو می‌شناسین. ‫عمراً همچین کاری برام بکنه.
‫دفعه‌ی قبل که رفته بودیم اردوی علمی، ‫مجبور شدم از مغازه کوفته‌ی برنجی بگیرم.
‫و دفعه‌ی قبلشم، از مغازه نون گرفتم.
‫چی، به‌خاطر همین لب‌ولوچه‌ت آویزونه؟
‫خیالت راحت. من برات یه ظرف ناهار فوق لذیذ درست می‌کنم.
‫جدی؟
‫جدی.
‫جدیِ جدیِ جدی؟
‫جدیِ جدیِ جدی می‌گم.
‫یه ناهار معمولی دیگه؟
‫آره. یه ناهار کاملاً‌ معمولی می‌شه.
‫با املت؟
‫به روی چشم.
‫و سوسیس!
‫خیلی‌خب. شکل اختاپوس درستش می‌کنم.
‫جانمی جان!
‫سرت گیج نره.
‫به زحمت افتادی، میاساکا-کون.
‫تا عمر دارم، این لطفتو فراموش نمی‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫همین باید کافی باشه.
‫دستمال جیبی و دستمال کاغذی برداشتی؟
‫برداشتم!
‫ظرف ناهارم کو؟
‫همون‌جاست.
‫کجا؟
‫همون‌... هان؟
‫عجیبه. همون‌جا گذاشتمش.
‫چی شده؟
‫خب، ظرف ناهاری که گذاشتم اینجا پیداش-
‫هان، نکنه...
‫نائوسوکه، بازم کار خودتو کردی.
‫پول می‌دی، لطفاً. از مغازه کوفته برنجی می‌خرم.
‫طوری نیست. قول می‌دم تا ظهر، ظرف ناهارتو برات بیارم.
‫جدی؟
‫جدیِ جدیِ جدیِ جدی.
‫پس کیف اردوی علمی‌ت رو ببر.
‫هوم.
‫من رفتم.
‫به سلامت!
‫میاساکا-سان!
‫لطفاً یه ظرف ناهار دیگه درست کن!
‫چشم!
‫اینجا نوشته، توی ساحل کاتاسه ناهار می‌خورن.
‫اونجا کجاست؟
‫بیاین راهو نشونم بدین، واکابایاشی-سان.
‫من تاحالا نرفتم اِنوشیما.
‫شرمنده ولی نمی‌تونم.
‫دوست دارم این کارو برای فرزند دلبندم بکنم،
‫ولی بعدازظهر کار دارم.
‫می‌شه تو به‌جای من بری، میاساکا-کون؟
‫حالا دیگه برای ظرف ناهار، بی‌حساب شدیم.
‫تو راه برگشت، از قرارت توی اِنوشیما لذت ببر.
‫هان؟!
‫خب، بیاین بریم، میاساکا-سان.
‫چـ ـ چـ ـ چشم.
‫ما رفتیم!
‫ظاهراً، ساحل کاتاسه این دور و بره.
‫خیلی نزدیکه.
‫به‌موقع می‌رسیم؟
‫اگه با متروی سریع‌السیر بریم، آره.
‫داره با خودش چیزی می‌بره؟
‫کلیده؟ برین دنبالش!
‫انتظار می‌رود خدمات‌رسانی کمی پس از عصر از سر گرفته شود.
‫چیکار کنیم؟
‫از چه راه دیگه‌ای می‌تونیم بریم اونجا؟!
‫میرا!
‫شوین؟
‫هـــــه؟
‫هابی‌ها وارد عمل شدن. بیا توی خونه‌ی من پناه-
‫شوین، ما رو ببر اِنوشیما!
‫«اِنوشیما»؟
‫سریع!
‫باشه.
‫سوار شین.
‫شما عقب بشینین، میرا-سان.
‫لطفاً عجله کنین. وقت نداریم.
‫من مسیرو می‌گم.
‫خب... الان اینجائیم...
‫لطفاً ما رو ببر اِنوشیما.
‫اِنوشیما؟ مفهوم شد.
‫می‌تونی تا ساعت 12 ما رو ببری ساحل کاتاسه؟
‫امکان‌پذیره. درحال حاضر، زمان تخمینی رسیدن 11:56:40 ـه.
‫دقیقه‌ی نودـه. نمی‌شه یکم زودتر برسیم؟
‫می‌تونی تا 11:30 ما رو برسونی؟
‫مفهوم شد. تغییر سرعت.
‫به دادمون رسیدی. ممنون، شوین.
‫خواهش می‌کنم.
‫آه! ظرف ناهار!
‫هان؟
‫ظرف ناهار؟!
‫کورکور؟!
‫حمله‌ی دشمن! نذارین در بره!
‫لغو رانندگی خودکار! تغییر به رانندگی دستی!
‫مفهوم شد.
‫آه. دارم بالا میارم...
‫میرا-سان!
‫تو روحت، مغزفندقی!
‫گورتو گم کن!
‫میاساکا-سان!
‫آخ!
‫وایسا، تایم اوت!
‫خوبی؟
‫میاساکا-سان! حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫اصلاً هم خوب نیستم.
‫یه انگلیسی کارآفرین جذاب و پولدار و همچنین قوی؟
‫نمی‌شه که یهو این‌طوری دنیا رو روی سرم آوار کنی، لعنتی.
‫خیلی‌خب، وقت ناهاره.
‫می‌خوای کجا ناهار بخوری؟
‫اونجا چطوره؟
‫رن، می‌خوای کجا بخوری؟
‫اگه نجنبیم، جاهای خوب از کف‌مون می‌ره.
‫آ ـ آره...
‫رن-کون!
‫بفرما، ظرف ناهارت.
‫ممنون.
‫رن-کون، اون کیه؟
‫مامان و بابات؟
‫نه‌خیرم!
‫این یارو کیه؟
‫آشپزمون.
‫بچه جون...
‫این‌طوری نگو.
‫رن-کون گل از گلش شکفته.
‫خداروشکر.
‫بازم اون پرنده!
‫بچه‌ها، مراقب باشین! ‫اون پرنده داره میاد ناهارتونو بدزده!
‫از ناهارهایی که مامان و باباتون ‫صبح زود بیدار شدن تا براتون درست کنن، محافظت کنین!
‫برو ببینم!
‫نظرم عوض شد، بیا پایین! ‫باهات حرف دارم!
‫آشپزتون مرد سرگرم‌کننده‌ایه، میرا. ‫از دیدنش لذت می‌برم.
‫آره. وقتی اون کنارت باشه، حتی یه‌لحظه هم حوصله‌ت سر نمی‌ره.
‫وایسا، وایسا!
‫رن-کون، ما دیگه می‌ریم.
‫رن-کون؟
‫خوشگله. ازش خوشت میاد؟
‫این‌طور نیست!
‫حتماً اولین‌باره که از کسی خوشش میاد.
‫ها؟
‫عشق بچگانه خیلی قشنگه.
‫شوخیت گرفته؟!
‫آه!
مجموعه داستان‌های ترسناک واقعی حوادث ماوراءالطبیعه
‫صبحانه‌دزد مهمان‌سرای آسترو رو تسخیر کرده. روح یک
‫تاکومی و بروبچ سعی دارن رازشو کشف کنن.
‫و بعد، رابطه‌ی تاکوکی و میرا پیش‌رفت بزرگی می‌کنه؟
‫وای، این قسمت‌مون، کمدی رمانتیک ـه!