‫از این دیوارا... راه فراری نیست.
‫جمله‌ی محبوب مربیم این بود:
‫«تو زندگی، دیوارای زیادی هستن که راهتونو سد می‌کنن.»
‫«ممکنه بتونین از اونا طفره برین،
‫ولی یه هفته بعد، یه ماه بعد، یه سال بعد یا شایدم 10 سال بعد...
‫همون دیوارا، دوباره راهتونو سد می‌کنن.»
چه دیوارایی راه منو سد می‌کنن؟
‫مربیم... اینو بهم نگفت.
بتـــّری فراموشی
SayaKa and Captain Paran
AnimeList Translation Team
Su
gi
te
yu
kun
da
kyo
u
mo
امروزم دوباره در حال گذره
Ko
no
ju
myou
no
to
u
ri
ni
درست مثل زمانی که زندگیت پیش می‌ره
Ka
gi
ri
a
ru
suu
ji
ga
he
ru
درست مثل اعداد محدودی که بازم منها می‌شن
you
ni
Ut
su
ku
shii
suu
ji
ga
fu
e
ru
درست مثل اعداد خوشگلی که جمع می‌شن
you
ni
O
mo
i
de
no
hou
ko
درست مثل گنجینه ای از خاطرات
Fu
rui
mo
no
wa
ta
na
no
o
ku
ni
که قدیمیاش کنج قفسه خاک می‌خورن
Ho
ko
ri
o
ka
but
te
i
ru
no
اما با اینکه خاک وجودشونو گرفته
ni
Ho
ko
ri
ga
hi
kat
te
mi
e
ru
انگار همون خاک برق غرور بهشون انداخته
you
ni
Sa
re
do
ولی بازم
By
my
side
کنار من
Fu
an
kas
sai
ren
tai
اضطراب تنهاییو تشویق میکنه
Ni
got
ta
ri
no
an
zen
chi
tai
تو یه منطقه‌ی امن ابری‌ام
Gu
wan
gu
wan
ni
na
ru
انگار سرم به لرزه افتاده
A
sa
ga
ta
no
ken
tai
kan
یعنی خستگی دم صبحه؟
San
ban
hou
mu
jun
kyuu
den
sha
سکوی سه، قطار نیمه اکسپرس
A
o
ni
ta
شبیه آسمون آبی
Sup
pai
ha
ru
to
rai
rak
ku
تو بهار تلخ زندگی
Ki
mi
o
mat
su
yo
ko
de
ne
همینجا منتظرت میمونم
I
ta
mi
da
su
jin
sei
tan
ni
no
ki
زخمای زندگی که شروع کردن بسوزن
zu
mo
I
to
shi
ku
o
mo
i
ta
i
به نظرم باید عزیز شمرده شن
Sa
ga
su
a
te
mo
nai
no
ni
اگرچه سرنخی برای پیداکردنشون نیست
Wa
su
re
te
shi
ma
u
bo
ku
ra
wa
ماییم و میلمون برای فراموشی
Na
ni
o
he
te
na
ni
o
e
te
سدی که میشکنیم و قلعه‌ای که فتح می‌کنیم
O
to
na
ni
nat
te
yu
kun
da
rou
همه برای بزرگتر شدن هستن
A
me
ga
fu
ru
so
no
a
to
ni
درست مثل بعدِ بارون
Mi
do
ri
ga
so
dat
su
yo
u
ni
همونطور که علفا میشکفن
I
mi
no
na
i
ko
to
wa
na
هیچ چیزی نیست که بی معناباشه
i
to
Shin
ji
te
su
mo
u
ka
بیا باور کنیم و پیش بریم
کوته ساشی
هیکاوا
من یه دروغگوام
‫نمی‌شه، ناموساً نمی‌شه!
‫یهو بیدار شدم و دیدم وسط بازیم! ‫مگه مسخره‌بازیه؟
‫خفه شو، گاگول. ‫پرتابامو بگیر، پشکل‌مغز.
‫کیومینه-کون از همین الان فاز بد برداشته.
‫ماکیتا استرایک‌اوتش کرده... اونم با سه تا فستبال.
‫این چه رفتاریه که با من داری؟!
‫خیلیم خوبه. پرتابامو درست بگیرو.
‫ای وای... کیومینه-کون دیگه به حرفاش گوش نمی‌ده.
‫خوب گرفتم!
‫صداش که فرق داره.
‫فرق نداره! همونه!
‫داره! درست بگیر، پشکل‌مغز.
‫به من نگو پشکل‌مغز! پشکل‌مغز!
‫وقتی حافظه‌ی کانامه-کون برگشت، ‫اونی که از همه خوشحال‌تر بود، کیومینه-کون بود.
‫پس... اونی که از همه سرخورده‌تر شده هم...
‫وایسا! اینکه آسون بود!
‫روحیه‌ی همه پکیده...
‫ای بابا...
‫یو...
کیومینه، همچینم مالی نیست، نه؟
شاید از پرتابایی که براش انداختم گرخیده باشه، نه؟
شما؟
‫عوضی، بازم اونو گفتی؟ ‫گفتم که ماکیتام!
عه؟ ماکیا؟
‫ما-کی-تا!
‫دوباره شروع شد.
‫من تو زور و قدرت نمی‌بازم!
‫سنتر!
‫دارمش!
عه؟ رد می‌شه؟
یارو آماتوره؟
‫ماکیتا! وقت داری! بدو بدو!
‫ای ول!
‫جلو افتادیم!
‫غمت نباشه.
‫چیکار کنم... تقصیر من بود.
8
کوته ساشی
هیکاوا
1
2
3
4
5
6
7
‫داریم قافیه رو می‌بازیم... ‫باید یه کاری بکنیم.
‫درسته که جلو افتادن، ولی طوری نیست!
‫هنوز اینینگ سومیم... ‫خیلی فرصت داریم!
‫فایده نداشت... ‫گواردیولا شدن، راست کار من نیست.
‫اگه ژنرال بود، احتمالاً با یه حرف قشنگ، روحیه‌ رو برمی‌گردوند!
‫هنوز اینینگ سومه؟ ‫یعنی هنوز 10 تای دیگه داریم؟
هر بازی 9 اینینگه که اگه مساوی بشه می کشه به اینینگ اضافه
‫هورا!
چطوری حساب کردی؟
‫هی! اینقدر هله‌هوله نخور!
‫هی، کیومینه... تمومش کن دیگه!
‫ایس تیم که نباید بره تو لک!
‫فقط یه ران دادی!
گوش نمی‌دی، الاغ؟
‫به درک سیاه.
‫آه... ببخشید...
‫وای! برنده شدم که!
‫شانسو ببین! یکی دیگه گیرم اومد!
ضربه
‫چی می‌گی؟ خفه بمیر!
اشتباهم یه ذره شبیه شانسه، مگه نه؟
ها؟
‫آخه... سوچی-سنپای خیلی سخت تلاش می‌کنه و اینا...
‫اگه سخت کار کنی و گند بزنی، ‫یا شانسی بوده یا تصادف، مگه نه؟
‫این چیزا که تصادفی پیش میان دیگه.
اشتباه؟ داستان چیه؟
عه؟ به خاطر اشتباهی که من کردم، ناراحت نیستی؟
‫نه والا...
‫از خودم ناراحتم که چرا ضربه بهشون دادم.
‫هارو-چان، ببین... باید از کلمات استفاده کنی ‫وگرنه سوءتفاهم می‌شه... اصلاح کن خودتو.
‫اصلاً فضا رو نمی‌سنجی.
‫رفتارت شخماتیکه.
‫الکی الکی، خودتو اذیت می‌کنی.
‫ولی می‌دونی...
تو بازی با تیتوکو، مگه به خاطر من نبود که کلی امتیاز دادیم؟
‫اون موقع چیزی نگفتی، هارو-چان... ولی مهربون بودی.
‫تو با رفتارت خیلی ارتباط برقرار می‌کنی. ‫هم از طریق خوب هم از طریق بد.
پس ممکنه که بتونی راه خوبو انتخاب کنی، درسته؟
‫عه؟ وایسا ببینم!
‫بعد از اون بازی کلی سرم داد زدین!
‫اصلاً مهربون نیستی!
‫ببخشید که رفتارم جالب نبود.
‫عه؟ نه نه نه نه... همچنین!
‫سری بعد حتماً می‌گیرمش. ‫پس با خیال راحت پرت کن!
‫اوس.
پس نگران بودی؟
‫عوضی... چرا منو ایگنور کردی؟!
‫صداتو نشنیدم.
‫از گوشات استفاده کن، تخم سگ!
‫آروم آروم...
‫بذار دوباره بگم... خوش برگشتی... کانامه-کون.
‫ای بابا، این هارو-چانم چه دردسریه‌ها...
‫بازم تحت تأثیر قرار گرفتم، ژنرال سابق.
‫روحیه‌دادن به تیم برای تو عین آب‌خوردنه.
ها؟ چیزی شده؟
‫نه، چیزی نیست.
‫از وقتی رسیدیم، خیلی تو لکیا...
‫نه... همچین‌چیزی نیست.
با اون پیچره، مشکلی-چیزی داری؟
‫این یه مسئله‌ی شخصیه و به خودم مربوطه، جای نگرانی نیست.
‫ضربه با پرتاب!
‫به لباست مالید.
‫آه... بله!
‫گوریلِ بی‌کنترل!
‫ای‌ول!
‫فرصت داریم!
‫تازه، بترمونم چیهایا-کونه!
‫اینینگ هفتیم... 2-1 عقبیم.
کوته ساشی
هیکاوا
کوته‌ساشی
هیکاوا
کوته‌ساشی
هیکاوا
کوته‌ساشی
هیکاوا
8
9
10
امتیاز
‫یه اوت دادیم، دو تا رانر هم رو بیسای یک و دو داریم.
‫حداقل باید یه ضربه بزنم و یه رانر بفرستم جلو.
‫ولی... اگه بخوام کشش بدم... بتر بعدیمون...
‫رانری که رو بیس دومه، سوچیا-سانه که سریعه...
‫سینگل زمانی اتفاق می‌افته که بتر به توپ ضربه میزنه و بدون کمک خطای ‫مداخله‌ای یا تلاش برای خراب کردن کارِ یه رانر دیگه به بیس اول می‌رسه.
‫شاید بتونه با یه سینگل یه تک امتیاز بگیره.
‫فقط باید توپو از فیلدرای داخلی (اینفیلدرا) رد کنم.
‫تو که مال این حرفا نیستی.
‫کند بودم.
‫باید سریع‌تر باشم.
‫یس!
‫یه فینگیلِ سوسول مثل تو که نمی‌تونه پرتاب منو چوب بزنه!
بــــــتّری
فراموشی
SayaKa and Captain Paran
AnimeList Translation Team
‫کوچیکترین بازیکن حرفه‌ای بیسبالی که ‫تو تلویزیون دیدم، 174 سانت قدش بود.
آساگی
‫همونم 7 سانت از من بلندتر بود.
‫بخوایم کلی بگیم، 167 سانت خیلی هم کوتاه نیست.
‫ولی تو دنیای حرفه‌ای، معمولاً باید بالای 180 باشی.
در زوم
بیسبال دبیرستانی
‫حتی تو بیسبال دبیرستانی هم، میانگینِ قدی تیمای قوی بالاست.
‫فیزیک بدنیم به طرز ناامیدکننده‌ای برای بیسبال ناجوره.
‫شبی که اینو فهمیدم، از درون نابود شدم.
‫هرشب قبل از خواب، بستنی ذوب‌شده می‌خوردم.
‫به خاطر ژن خانوادگیمون از افزایش قد ‫ناامید شدم و رفتم سراغ افزایش وزن.
‫اینقدر می‌خوردم تا شکمم فولِ فول می‌شد.
‫ولی... وزنم ثابت بود.
‫حس اینو داشتم که انگار همه‌ش تو دستشوییم.
‫ولی خیلی بهم سخت نمی‌گذشت.
‫محض احتیاط به خوردن ادامه دادم.
‫کاری نبود که نکرده باشم. ‫فقط تلاش می‌کردم.
‫حتی اگه شانسم 0.01 درصد بود.
شیر
‫یه هوم‌ران بدرقه‌ی معروف!
‫ماساهیده فوجیتا (28)
‫خیلی خوب چوبزنی کردم چون به خودم ایمان داشتم. ‫همه‌ی تلاشمو می‌کنم تا توی بازی بعدی هم تا می‌تونم چوب بزنم
‫یه ابرقهرمان که همه میشناسن ‫به موفقیت ادامه می‌ده...
‫اونم با سبک بازی غیر قابل بحث، پر از غرور و قدرتمندش.
‫منم شروع به بازی‌کردن کردم، چون همون بازیکنا رو تحسین می‌کردم.
‫فقط تو دویدن پیشرفت می‌کردم.
‫برای همین سعی کردم اطلاعات و دانشمو افزایش بدم ‫تا قدرت ذهنیم به بالاترین حد برسه.
‫آماده؟!
‫از نظر ذهنی، مچ حریفا رو می‌خوابوندم...
‫جوری بازی می‌کردم که حال حریفم بهم می‌خورد.
هی، بچه... واقعاً از اینجور بازی‌کردن لذت می‌بری؟
‫راستشو بخواین، خیلی هم حال می‌داد.
‫شاید سبک بازیم خیلی به حق و آدم‌وار نبود...
‫ولی وقتی می‌دیدم که حریفای گولاخم بیچاره می‌شن، حال می‌داد.
‫خیلی حال می‌داد که با ذهنم، تیم و بازی رو کنترل می‌کردم.
فوجیمی
چیهایا
هیورا
کاوهارا
کوگوره
اوتوبه
یوشیمی
یامادا
کوریتا
‫خیلی رفیق نداشتم، ولی برام مهم نبود.
‫برخلاف ظاهرش، بیسبال یه ورزش انفرادیه.
‫میانگین چوبزنی، بیس‌ربایی، توپگیری و دفاع...
‫تو همه‌شون بهترین بازیکن تیم بودم.
‫«از سرمم زیاد بود»
‫با مهارت و فرضیاتی که داشتم، می‌تونستم بهترین باشم...
‫استرایک! اوت!
‫برای اولین بار...
‫یه ابرقهرمان دیدم با یه سبک بازی ‫غیر قابل بحث، پر از غرور و قدرتمند،
‫که جلوش قدرت ذهنی و فرضیات کارگر نبودن.
‫با اینکه نوع پرتاباش ساده بود، ‫ترکیب نوع پرتاباش منو اوت کرد.
‫سعی کردم بیس‌دزدی کنم...
‫گونه‌هام می‌سوخت، با اینکه ذهنم خالی بود.
‫من مغرور شده بودم.
‫زیادی متکبر شده بودم. اینقدر که باورم ‫شده بود از تمام دنیا بیشتر تلاش می‌کنم.
پس باید چیکار می‌کردم؟
‫جواب خیلی ساده بود.
‫تلاش خیلی بیشتر.
‫تلاشام یه عدد منفی رو به صفر رسوند.
‫از اونجا، باید صفر رو مثبت می‌کردم.
این چیه؟
‫انگار یه چیزی تو ذهنم، سو سو می‌زنه.
‫انگار راه نفسم تنگ شده.
‫هی، چیهایا...!
‫می‌دونی؟ پرتابام دارن سریع و سریع‌تر می‌شن.
‫چند روز پیش یه فستبال 140 کیلومتری پرت کردم.
کیلومتر بر ساعت
عه؟
‫دو سانتم رفته رو قدم.
عه؟
‫چیهایا... فکر می‌کردم از این حرف خوشت نمیاد.
عه؟
‫گفتم که!
‫البته که همیشه تو دلت می‌گی «خوش به حالت»!
‫ناموساً بد نابغه‌ایم من!
خوش به حالت؟
شیر
من اینو گفتم؟
‫حتی اینو متوجه نشدم.
‫دیگه دست از پرخوری برداشتم.
‫دیگه برای تمرین هم نرفتم.
‫خیلی مسخره‌ست!
‫وقتمو به چخ دادم!
‫همیشه می‌دونستم!
‫خیلی خرم!
‫فایده نداشت... کلّش!
وای... این همه‌جا بود، چرا اومدم ساحل؟
‫واقعاً خجالت‌آوره... کارام.
‫بالاخره آزاد می‌شم.
‫مرسی از همراهیت!
خدا چرا تخم حسادتو تو دل آدما کاشته؟
‫لعنتی! لعنتی!
‫گه توش!
‫اصلاً دلم نمی‌خواست دوباره به کسی بگم «خوش به حالت».
‫باید با وجود هیکل کوچیکم به خودم افتخار می‌کردم.
عه؟ چیهایا... چشمات ضعیف شدن؟
‫نه... شیشه‌ی معمولیه... ‫می‌خواستم یه تنوعی بشه.
‫اوه... باریکلا!
بیسبالو بیخیال شدی؟
‫بدنم، صورتم، روحم...
‫آره... از بیسبال زده شدم.
‫از همه‌چی زده شدم.
‫تمام استعدادیابا رو رد کردم، ‫چون بیسبال، وقت‌هدردادن بود.
‫آه... عمرم هدر شد و وقت نکرده بودم یکم به خودم برسم!
‫حالا هرکاری که دوست دارم می‌کنم!
‫ ریاضی چه درس شیرینیه، به به!
‫فهمیدم! مد و فشن از کفش آدم شروع می‌شه!
شاید باید بزنم تو کارِ تستِ چایی؟
‫مردیم و دو تا آهنگ گوش ندادیم واسه خودمون!
روزا چرا اینقدر بلندن؟
شبا چرا تموم نمی‌شن؟
‫چقدر خوشم من!
‫«درست می‌شه!»
‫فقط باید یه سرگرمی پیدا می‌کردم، ‫برم مدرسه‌ی دولتی و اینا...
‫باید می‌تونستم که فراموشش کنم.
کوته‌ساشی
هیکاوا
پس چی شد که دوباره دارم بیسبال بازی می‌کنم؟
‫یس!
‫چیهایا!
‫نیمه‌ی بالای اینینگ نهم.
‫آخرِ آخرشم، همونی شد که از اول بود.
‫دو تا اوت، یه رانر رو بیس اول.
‫بعد از من، کانامه-کونه.
‫نمیشه رو وضعیت الانش حساب کرد.
‫باید حداقل یه دابل بزنم وگرنه باختیم.
‫ماکیتا تا اینجا منو تحت فشار داشته.
‫نمی‌شه از دیوار فرار کرد.
‫پس فقط یه جواب وجود داره.
‫برو تو دلش!
چیهایا-کون و تابِ وحشی؟
‫خیلی عجیبه!
‫به اون کانامه‌ی گاگول که امیدی نیست...
پس باید ناجور بکوبی... مگه نه؟
‫خوشم اومد!
‫تازه داره جالب میشه!
‫باید ریلکس باشم.
‫اگه برای هر توپی تاب بدم که به جایی نمی‌رسم.
‫آروم، توپی رو هدف بگیر که تو استرایک‌زونه.
‫هوم‌ران و ضربه‌ی بلند، داستاناشون فرق داره.
‫اگه بتونم از فیلدرای بیرونی ردش کنم، ‫اون‌وقت میشه یه ضربه‌ی بلند.
‫بعدش، دیوار فرو می‌ریزه!
‫بال.
‫درست بنداز، الاغ!
‫کنترل نداره این گولاخ بی‌مغز!
‫پرتاباشو ببین ناموساً!
‫جلوی اون پسره‌ی عینکی حسابی کفری شده.
اونا قبلاً تو یه تیم بودن، می‌دونی؟
‫اگه من جای عینکیه بودم، کاری می‌کردم که ‫بهم واک بده و کارو میسپردم به کانامه کی.
‫با بازی‌ای که اون داره، باید براش آب خوردن باشه.
‫فکر نکنم چیهایا همچین کاری بکنه.
‫اون بهترین بازیکن تیممون بود.
‫همگی چشممون به اون بود، ولی از اون آدمای اجتماعی نبود.
‫بیا بریم مسابقه‌ی چوبزنی!
‫انگار فاصله‌شو حفظ می‌کرد کلاً...
‫تو بازیش هم این مورد محسوس بود.
‫اگه به مشکل بخوره، فقط به خودش تکیه می‌کنه.
‫لعنتی!
‫شون-چان، آروم باش! ‫خودم حسابشو می‌رسم!
‫خیلی آماتوره این...
اصلاً می‌دونه دو نفر اوت دادن یعنی چی؟
عه؟ باهام قهری؟
‫دست بردار دیگه! وایسا، هی، شون-چان!
‫اگه تو با این وضعیتت بیای، درجا اوتی.
‫تو واقعاً عوض شدی...
عوض؟
‫بال.
‫شمارش کامل...؟ آتیشیم کردی!
فول کاونت یا شمارش کامل یعنی سه تا بال، دو تا استرایک
‫با هرچی تو چنته دارم میام سراغت!
‫انگار به ماکیتا داره خوش می‌گذره.
‫انگار این اون بیسبالیه که همیشه ‫دوست داشته با چیهایا بازی کنه.
‫چیهایا همیشه ایگنورش می‌کرد، اونم اعصابش خرد می‌شد.
‫خب آخه گوریل و آدم که بهم نمی‌سازن.
موندم اون عینکیه چه تصمیمی تو باکس می‌گیره...؟
‫درسته که کانامه کی عوض شده.
‫ولی عوض‌شدن که... در مورد منم صدق می‌کنه.
‫خوش به حالت.
‫من از اون اصطلاح متنفر بودم.
‫چون «خوش به حالت» یعنی تو استعداد و شانسی داری که من ندارم.
‫جوری که انگار این چیزا اصلاً به تلاش آدم بستگی نداره.
‫هیچ بازیکنی با شانس خالی به اوج نرسیده.
‫وقتی بهش گفتم خوش به حالت، یعنی تلاششو دست کم گرفتم.
‫نمی‌تونم تو چشم ماکیتا نگاه کنم.
‫تو چشم اون دوتا هم همینطور.
‫من باید اینو بهتر از هرکسی می‌دونستم...
‫فول!
چی باعث میشه که فیزیک بدنی رو بشه جبران کرد؟
‫من دروغگوام.
‫از اون روز، مدام به خودم دروغ گفتم.
‫گفتم بیسبال وقت‌هدردادنه.
‫فول!
‫ولی راستش، فقط ترسیده بودم.
‫ترسیده بودم، چون فکر می‌کردم که تلاشام قرار نیست ثمر بدن!
‫از این اخلاقم متنفرم.
‫فول.
فول نه استرایکه و نه بال و می تونه چندبار تکرار شه
‫به یه بهونه‌ی مسخره دلخوش کردم و فرار کردم. به خودم دروغ گفتم.
‫فول!
‫ولی هیچ‌وقت آرامش پیدا نکردم.
‫راستش...
‫فول!
‫من... می‌خواستم بیسبال بازی کنم!
‫فول!
‫وای... خوابم گرفت.
‫عه! کیریشیما-سان!
بابا، بگو کارو بسپاره به کانامه کی... چرا کشش می‌ده؟
‫مربی قبلیمون همیشه در مورد عبور از دیوار حرف می‌زد.
‫چیهایا رو فیزیک بدنیش وسواس داشت...
‫ولی شاید دیوار اون، دیوارِ اعتماد به دیگران بوده باشه.
‫طوری نیست! من که می‌دونم که می‌تونی، شون-چان!
‫یه بار دیگه، می‌خوام ورژنی از خودمو کشف کنم که بهش افتخار کنم.
‫در ضمن...
‫اگه سرنوشت اجازه بده، می‌خوام ‫به عنوان یه یار از تیم بازی رو ببرم.
میای باهم بازی کنیم؟
‫میام!
‫بال چهارم!
‫شاید الان بتونم اون حرفو بزنم.
‫دیدی؟ واک گرفت.
برای اون پرتاب... تاب نداد؟
حالا... نوبت منه؟
‫همون‌طوری که خودت خواستی، ‫روت حساب کردم، کانامه-کون.
‫لطفاً... جوری بزن که برنده شیم.
پس آخرشم... اعتمادو به غرورش ترجیح داد؟
‫این بازیو به دستای تو سپردم.
‫چـ ــ چـ ــ چیکار کنم حالا؟!
‫بابا مثل همیشه بزن، خیالی نیست!
‫جوری بکوب که آسمونو سوراخ کنه!
‫تـ ــ تو می‌تونی!
‫اگه به کی باشه... می‌کوبه!
‫ا-ا-ا-اینقدر استرس ندیدن ببینم!
ازش بدت اومد؟
‫قسمت بعدی: «ازش بدت اومد؟»