‫خب، چرا خودتو معرفی نمی‌کنی؟
‫آه راستی، یادم رفت.
‫آه، ببخشید!
‫واقعاً ببخشید.
‫خیلی درد گرفت؟
‫ببخشید، ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫می‌تونی پاشی؟
‫پاشو دیگه.
‫هـــــه.
‫پس قیافه‌ت این‌شکلیه، ناکاتومی-سان.
‫شیزورو-چان، با ادب باش.
‫سلام، من ریمی‌ام.
‫می‌تونی ریمی صدام بزنی.
‫آه، همونه که.
‫اسم کاملت، ریمی مردودی ـه.
‫نه‌خیرم!
‫ببخشید که ترسوندیمت، ناکاتومی-سان.
‫لازم نیست از چیزی بترسی.
‫گاز نمی‌گیریم.
‫شما همه اهالی هیگاشی-آگانوئید؟
‫بله.
‫این یه قطاره؟
‫بله، درسته.
‫خیلی‌وقت بود که یه قطار ندیده بودم.
‫می‌شه بگین اهل کجائین؟
‫آگانو، فاصله‌ی زیادی از اینجا نداره.
‫آگانو؟
‫می‌گه، آگانو.
‫آگانو...
‫آگانو، ها؟
‫خدای من.
‫این‌روزا دیگه مسافت زیادیه.
‫گمونم خیلی بهتون سخت گذشته.
‫آره، خب...
‫اهالی آگانو اوضاع‌واحوال‌شون روبه‌راهه؟
‫یه‌جورایی می‌شه گفت آره.
‫فعلاً می‌تونین اینجا زراعت- ‫منظور، خستگی در کنین.
‫خوشبختانه، جمعیت روبه‌کاهشِ هیگاشی-آگانو،
‫به منزله‌ی اینه که اینجا تا دلتون بخواد خونه‌ی اضافی داریم.
‫وای، دستتون درد نکنه!
‫نفرمایید.
‫آره.
‫فکر خوبیه.
‫متأسفانه پول چندان زیادی نداریم.
‫اوه، مشکلی نیست.
‫آخ‌ جون!
‫خیلی ممنونیم.
‫سلام.
‫همه‌ی ساکنین اینجا خیلی گرم و صمیمی‌ان.
‫زمین تا آسمون با آگانو فرق داره.
‫توی آگانو، گوشت‌خوارها با گیاه‌خوارها اختلاف دارن،
‫و حتی مجبور شدن جشنواره‌ی تابستونه رو لغو کنن.
‫آره، سر اینکه پیشکش‌های معبد چی باید باشه.
‫آخه اصلاً چه فرقی داره؟
‫بهتر بود غذاهای محلی آگانو رو انتخاب کنن: ‫برنج، خربزه‌ی تلخ، گندم و جو.
‫خربزه‌ی تلخ؟
‫ها؟
‫ماتسوتا-سان، شما از خربزه‌ی تلخ بدتون میاد؟
‫آه، نه!
‫نه در اون حد.
‫اصلاً قشنگ نیست.
‫خربزه‌ی تلخ صرفاً خیلی روستایی‌تر از کدو سبز یا فلفل دلمه‌ای به‌نظر می‌رسه.
‫به‌نظر من خوبه.
‫آکیرای همیشگی.
‫واقعاً طوریمون نمی‌شه؟
‫منظورم توی شهر بزرگی مثل ایکه‌بوکوروـه.
‫الان اصلاً نمی‌دونیم هنوز اون‌شکلیه یا نه.
‫ماتسوتا-سان، تاحالا به ایکه‌بوکورو رفتین؟
‫قبلاً ساکن اون‌جا بودم، ولی برگشتم به هیگاشی-آگانو.
‫چه عالی!
‫چه شکلی بود؟
‫شهری‌تر از اینجاست، مگه نه؟
‫فکر کنم،
‫آره همین‌طوره.
‫فکر می‌کنید؟
‫معذرت می‌خوام.
‫دیگه اهمیتی برام نداره.
‫قبلاً این دختره رو دیدین؟
‫نزدیک ایکه‌بوکورو.
‫مطمئن نیستم.
‫گمونم طبیعیه ندیده باشینش.
‫خیلی‌خب، تموم شد.
‫چتری‌هات قشنگ شدن؟
‫آره، آره.
‫عه، نگاه بهتری بنداز.
‫اگه تو راضی باشی، منم راضی‌ام.
‫بیا یه عکس بگیریم!
‫که چتری‌های جدیدم رو جشن بگیریم.
‫شیزورو-چان.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫یالا بیا.
‫هــــه! اونقدرام قدیمی نیست!
‫ریمی-چان!
‫بله، همین‌طوره.
‫توی هیگاشی-آگانو، ما اهمیت ویژه‌ای برای مهمان‌نوازی قائلیم.
‫به‌خصوص سونای مه‌مون رو پیشنهاد می‌کنم.
‫البته، منظورم از «پیشنهاد»،
‫باید ـه.
‫حتماً هرطور شده ازش استفاده کنین.
‫آه، چشم.
‫پس، فعلاً تنهاتون می‌ذارم.
‫بو گند می‌دیم؟
‫اصلاً این سونا کجاست؟
‫اونه؟
‫هــــه، به‌نظر باکلاس میاد!
‫وای! این مه رو نگاه!
‫به به! بیاین بریم داخل.
‫اینجا قشنگ می‌تونی بدنت رو سم‌زدایی کنی.
‫من نیستم.
‫چرا؟
‫آکیرا-چان، بیا از این فرصت برای شستن و ‫خشک کردن لباس‌هامون استفاده کنیم.
‫نه، نمی‌خواد.
‫شاید اگه تنها بودم می‌اومدم، ولی با شماها عمراً.
‫گرفتم.
‫روت نمی‌شه لباس‌هاتو جلوی ما دربیاری.
‫لازم نیست از چیزی خجالت بکشی.
‫به‌هرحال، نمی‌خوام.
‫یعنی واقعاً...
‫رفتن از آگانو تصمیم درستی بود؟
‫البته، اصلاً دلم نمی‌خواد اونجا تنها بمونم.
‫ببخشید مزاحم می‌شم.
‫گفتم شاید بعد از سونا گشنه‌تون بشه.
‫اوه، خیلی ممنونم.
‫قارچ...
‫خوشتون نمیاد؟
‫هــــه؟
‫آه، نه، این‌طور نیست.
‫خداروشکر.
‫این قارچ مخلوط خیلی خوش‌مزه‌ست.
‫با ماتسوتاکه درست شده.
‫شما هم به سونای مه رفتین؟
‫آه، بله، فقط تا جلوی در.
‫بقیه رفتن.
‫از شنیدنش خوشحالم.
‫لطفاً، شب رو خوب استراحت کنید.
‫راحت و آسوده باشین.
‫ممنون.
‫آکیرا، این‌همه غذا رو از کجا آوردی؟
‫چه خبره؟
‫ماتسوتا-سان کمی قبل این‌ها رو آوردن.
‫سنگ تموم گذاشتن!
‫سونا خیلی گشنه‌م کرد.
‫بیاین بزنیم به بدن.
‫من این اِنوکی گوشت‌ خوک رو می‌خوام بخورم!
‫وایسید!
‫چیه؟
‫به‌نظرتون عجیب نیست؟
‫چی؟
‫اهالیِ اینجا!
‫هـــه؟ این‌طور فکر می‌کنی؟
‫به‌نظر من که مهربونن.
‫صرف نظر از قارچ‌های روی سرشون.
‫خودشه!
‫اون‌ها دیگه چه کوفتی‌ان؟!
‫می‌خوای بپرسی؟
‫نباید همچین کاری بکنی.
‫هـــه؟ برای چی؟
‫اوه، می‌دونم.
‫مثل اینه از یه آدم کچل درمورد کلاه‌گیس روی سرش سؤال کنی.
‫ادب. نزاکت.
‫که اینطور؟
‫مسئله این نیست!
‫بیخودی بزرگش نکن.
‫محض اطلاع، تمام اهالی آگانو حیوونن.
‫اهالی اینجا هی نمی‌گن گوشت.
‫رفتارشون دوستانه‌ست.
‫هیگاشی-آگانو جای خوبیه.
‫خیلی بی‌خیالین...
‫ریمی.
‫هی، ریمی.
‫ریمی مردودی!
‫باشه! می‌تونم تنهایی برم دستشویی!
‫چرا باید یه سونای گنده درست همین‌جا باشه، ‫ولی دستشویی انقدر راهش دوره؟
‫کدوم نابغه‌ای اینجا رو طراحی کرده؟
‫بالأخره...
‫کمی خون جدید.
‫عجب مسافرهای احمقی‌ان.
‫به هیچی مشکوک نشدن.
‫به هرچی می‌گیم، عمل می‌کنن.
‫باهم گیرشون می‌ندازیم.
‫هرچی زودتر، بهتر.
‫به‌زودی بهمون ملحق می‌شن.
‫به نفع خودشونه.
‫داریم در حقشون لطف می‌کنیم.
‫کی اونجاست؟!
‫چی شده؟
‫شیزورو-چان...
‫الان دیگه بیدارم.
‫چی شده؟
‫ماتسوتا-سان؟
‫حتماً محیط ناشناخته باعث شده خواب بدی بشه.
‫دیگه این‌طوری نترسون‌مون.
‫آکیرا، از ماتسوتا-سان معذرت بخواه.
‫بگو ببخشید که جیغ زدی و سروصدا راه انداختی.
‫فدای سرتون.
‫خواب‌های خوب ببینید.
‫بیاین بگیریم بخوابیم.
‫اینجا خیلی ترسناکه.
‫باید فوراً از اینجا بریم!
‫حالیت هست چی داری می‌گی.
‫عجب آدم ترسویی هستی.
‫نه‌خیر!
‫من اصلاً هم نترسیدم!
‫موقع خواب بغلش کن، ریمی.
‫عمراً.
‫آکیرا توی خواب وول می‌خوره.
‫آکیرا-چان، بیا بریم دستشویی.
‫هنوز باید بری، مگه نه؟
‫آره.
‫اونجایی؟
‫همین‌جام.
‫از جات جم نخوریا، نادکو-چان!
‫چشم.
‫یه ستاره هم توی آسمون نیست.
‫فردا هم قراره هوا ابری باشه؟
‫دارن گول‌تون می‌زنن!
‫عشق توطئه داری؟
‫آکیرا واقعاً دیوونه‌ی فرامانسون و ایناست.
‫ماسون!
‫اشکالی نداره.
‫به‌زودی می‌ریم.
‫ای وای.
‫درعرض یه شب انقدر رشد کرده؟
‫زیاد بهش آفتاب نخورده؟
‫امکان نداره.
‫تمام مدت ابری بود.
‫به‌علاوه، اینجا برخلاف آگانو خیلی مرطوبه.
‫این پیچک‌ها همه‌جا پخش شدن.
‫آه، به این زودی میوه دادن.
‫به گفته‌ی مردم، بخش تلخش سرشار از مواد مغذیه.
‫برای چی انقدر ترسیدین؟
‫هـــه؟ چرا؟
‫آفتاب مستقیم، جز آسیب زدن به تمامِ ‫موجودات زنده، هیچ خیر دیگه‌ای برامون نداره!
‫گرما! خشکی!
‫قوانین جهان مشخص کردن که ‫می‌پوسی و جزغاله می‌شی!
‫هــــا...
‫رشد جانانه، گل دادن و میوه به عمل آوردن ‫توی همچین شرایطی غیرعادیه!
‫دنیا به‌لطف موجوداتی که آب‌وهوای ‫گرم و آفتاب رو ترجیح می‌دن، به فنا رفت!
‫چیزه...
‫به‌هرحال، هرطورشده همه‌ی خربـ- همه‌شو بِکَنین!
‫آه، چشم.
‫درهرصورت قصدمون همین-
‫چه منزجرکننده.
‫واقعاً انقدر ازش بدش میاد.
‫خب، گمونم باید همه‌شونو الان بچینیم.
‫نکنه همه‌ی این‌ها بخشی از نقشه‌شونه؟
‫نقشه؟ کدوم نقشه؟
‫برای اینکه نذارن از اینجا بریم.
‫از این توهمات عجیبت دست برنمی‌داری.
‫من توهم نزدم!
‫آکیرا.
‫کار ما، هرس کردن خربزه‌ی تلخه.
‫ریمی و نادکو-چان، شما هم برین خرید کنین.
‫هــــه؟!
‫به غذاهایی نیاز داریم که فاسد نشن، درسته؟
‫خطرناکه!
‫حق با توـه.
‫یه‌خرده نگران چیزهایی‌ام که داریم.
‫نادکو-چان!
‫هیگاشی-آگانو هیچ فروشگاهی داره؟
‫دل تو دلم نیست!
‫ریمی!
‫دستتون طلا.
‫شیـ... ریـ... نا...
‫چه فکری با خودت کردی؟!
‫نباید! نباید این‌کارو بکنیم!
‫برای چی؟
‫اون‌طرفم دست تو رو می‌بوسه، آکیرا.
‫فکر می‌کردم قراره بریم ایکه‌بوکورو!
‫البته که می‌ریم.
‫اشتیاقت کجا رفته؟!
‫نمی‌فهمم چطوری انقدر خونسردی!
‫می‌رم یه سر بهشون بزنم!
‫چه خبره؟!
‫یا خدا!
‫ریمی! نادکو-چان!
‫گفت می‌تونیم این‌ها رو مفتی برداریم.
‫مطمئنید اشکالی نداره؟
‫ما دیگه نیازی بهشون نداریم.
‫دیگه؟
‫شـ‌ ـ شما دخترها بیشتر از ما بهشون نیاز دارین.
‫چقدر دست‌ودل‌بازین!
‫این حالا حالاها سیرمون نگه می‌داره.
‫می‌دونین که نمی‌تونیم محبت‌هاتونو جبران کنیم.
‫به‌زودی قراره بریم.
‫اهالی هیگاشی-آگانو برخلاف آگانو مهربونن.
‫و البته متین.
‫اون‌ها از ته دل خیرخواهن.
‫اصلاً این‌طور نیست.
‫توی هیگاشی-آگانو آدم‌های ناراضی و مضطرب زیادی بوده.
‫اما، خب، ما بعد از حادثه‌ی 7G کم کم متوجه شدیم.
‫که به‌جای یه زندگی مصیبت‌بار پر از رنج‌وعذاب،
‫بهتره از یه زندگی کوتاه و مطلوب نهایت لذت رو ببریم.
‫بعد از اینکه با این مسئله کنار اومدم، ‫خشمم به‌کل فروکش کرد.
‫چه تأثیرگذار، ماتسوتا-سان.
‫به‌نظرتون ما هم می‌تونیم این طرز فکرو یاد بگیریم؟
‫البته، مطمئنم می‌تونید.
‫خیلی طول نمی‌کشه، که همه‌تون یاد بگیرین.
‫هی!
‫بیاین دیگه بریم!
‫شیزورو-چان نگران‌تون بود.
‫نگران؟ برای چی؟
‫ای کاش می‌تونستم مثل ماتسوتا-سان بشم.
‫نه! ما قراره بریم ایکه‌بوکورو!
‫هــــه؟ ایکه‌بوکورو؟
‫نمی‌شه توی هیگاشی-آگانو بمونیم؟
‫ایده‌ی خوبیه.
‫نمی‌تونیم!
‫باید بریم یوکا-چان رو پیدا کنیم!
‫شیزورو-چان؟
‫خربزه‌ی تلخ رو هرس نکردی.
‫خربزه‌ی تلخ؟
‫آه، خربزه‌ی تلخ.
‫کم کم حس کردم همه‌ی این ‌کار‌ها بی‌فایده‌ان.
‫چی؟!
‫واقعاً می‌تونیم به ایکه‌بوکورو برسیم؟
‫فکر نکنم بتونیم.
‫چی داری می‌گی!
‫ما که همین دیروز راه افتادیم!
‫حتی اگه به اونجا برسیم، هیچ فرقی به حالمون نمی‌کنه.
‫فکر می‌کردم می‌خوای یوکا-چان رو پیدا کنی!
‫حتی اگه پیداش کنیم، شاید هیچ فرقی نکنه.
‫شاید اصلاً نخواد ما رو ببینه.
‫تاوقتی پیداش نکردی که نمی‌فهمی!
‫هی!
‫ریمی، نادکو-چان، بگین که حق با منه!
‫خوابم میاد.
‫آکیرا، ببر صداتو.
‫وقتی زندگی مصیبت‌بار و وحشتناکه، چرا باید زنده موند؟
‫رو دست یه زندگی شاد و راحت و کوتاه نیست.
‫لعنتی! امیدی بهشون نیست!
‫ساعت پنج!
‫آکیرا هستم. الان توی هیگاشی-آگانوئیم.
‫آگانو هستم. موقعیت‌تون رو گزارش بدین.
‫یه‌عالمه قارچ.
‫بیش‌از اندازه قارچ.
‫میزان خطر قارچ‌ها رو بهم بگو.
‫چی؟ قارچ؟
‫بسپارش به من!
‫«ماتسوتاکه برای بو، شیمِجی برای طعم»؟
‫«از خوک‌ها نه، بلکه از سگ‌ها برای قارچ‌های دنبلان استفاده کنین؟»
‫«سیاه از سفید بهتره»؟
‫قارچ‌ها گه‌گاهی به یه شکل حلقه‌مانندِ دایره‌ای رشد می‌کنن.
‫باور بر این بوده که این کار پری‌ها یا جادوگران در روزگاران کهن بوده.
‫درواقع، علت این پدیده، رشدونمو قارچی و چرخه‌های مرگ بوده.
‫همین‌طور گفته می‌شه قارچ‌ها ‫جایی‌که آذرخش اصابت کرده رشد می‌کنه، ولی...
‫آذرخش به چه کارم میاد!
‫چطوری از قارچ‌ها دوری و فرار کنیم؟!
‫«قارچ‌های شبیه به مرطوب و سیاه بو-بو...»
‫«بو بو-بو، بو بو-بو...»
‫پنج‌دقیقه‌ی باارزش‌مون رو سر اطلاعات احمقانه‌ی قارچ‌ها هدر دادیم!
‫خربزه‌ی تلخ!
‫نزدیک نشین!
‫چرا مقاومت می‌کنی؟
‫کافیه بهمون ملحق شی.
‫دهنتونو ببندین!
‫این‌شکلی زندگی کردن چه فایده‌ای برات داره؟
‫فایده‌ی قارچ شدن از اینم کمتره!
‫اشکالی نداره.
‫قارچ‌ها نگرانی ندارن.
‫قارچ‌ها عذاب نمی‌کشن.
‫قارچ‌ها فکر نمی‌کنن.
‫بیاید همه‌مون قارچ بشیم.
‫اصلاً و ابداً!
‫باحاله.
‫قارچ‌ها!
‫ارتش قارچ‌ها!
‫آکیراف ساکت باش.
‫یه زندگی آسوده می‌خوام.
‫بدون دغدغه، فقط با جریان پیش بریم.
‫به خودتون بیاین!
‫مگه کلی راجع‌به اینکه می‌ریم ایکه‌بوکورو حرف نزدیم؟!
‫ایکه‌بوکورو...
‫نمی‌خواستی بری ایکه‌بوکورو و مد روز باشی؟!
‫مد روز؟
‫قرار نبود یوکا رو پیدا کنی؟!
‫یوکا...
‫واقعاً می‌خوای اینجا بمونی و قارچ روی سرت رشد کنه؟!
‫یوکا.
‫یوکا بی‌خبر غیبش زد و گذاشت از آگانو رفت.
‫چه اهمیتی داره؟
‫این‌طور نیست!
‫اون دوست ماست!
‫دوست...
‫واقعاً دوست‌مون بود؟
‫اگه دوست‌مون بود، ترک‌مون نمی‌کرد.
‫و البته منم احساس یوکا رو درک نمی‌کردم.
‫شیزورو، با درس خوندن خیلی چیزها می‌تونی به‌دست بیاری.
‫هـــه؟ ترجیح می‌دم از دستشون بدم.
‫برگه‌ی شغل آینده‌ت رو هنوز تحویل ندادی،‌ نه؟
‫شغل، ها؟
‫می‌دونی می‌خوای چی بشی؟
‫البته.
‫می‌خوام خیلی باهوش بشم!
‫پس، باید درس بخونی.
‫بازم درس خوندن؟
‫تو می‌دونی، یوکا؟
‫می‌دونم.
‫چی؟ چی می‌خوای بشی؟
‫می‌خوام برم ایکه‌بوکورو.
‫اسکل‌بازی درنیار!
‫با یه قطار هم می‌تونی بری اونجا!
‫شاید بهتر باشه با آگانو جوجیتسوم، یه مبارز اِم‌اِم‌اِی بشم.
‫می‌خوام با یه مورچه‌خوار مبارزه کنم.
‫به‌نظرم خوبه.
‫داریم جدی صحبت می‌کنیم!
‫من جدی‌ام.
‫یوکا...
‫درسته!
‫می‌ریم ایکه‌بوکورو تا یوکا-چان رو ببینیم!
‫توی ایکه‌بوکورو یوکا رو ببینیم.
‫آره!
‫این‌کارو نکن!
‫از اون آرامش و آسودگی دست می‌کشی؟!
‫شورش نکن!
‫تصمیمِ اینکه یه زندگی راحت داشته باشم یا نه، با خودمه!
‫شیزورو-چان!
‫شما؟
‫شوخی کردم!
‫یه شوخی کوچولوی جالب بود.
‫ایـــــش!
‫ببخشید، ببخشید.
‫بیا اون قارچ‌ها رو از سر نادکو-چان و ریمی بِکَنیم.
‫باشه.
‫حالیتون نیست که چقدر خوشبختین؟!
‫از خواهران جدیدمون محافظت کنید!
‫اون‌ها هیچ صنمی با شما ندارن!
‫هان؟
‫چیکار داشتم می‌کردم؟
‫قارچ! قارچ!
‫قارچ‌ها کنترل ذهن‌شون رو به‌دست گرفتن!
‫چیکار باید بکنیم؟
‫تاوقتی این‌طوری محاصره شدیم، نمی‌تونیم جایی بریم.
‫خربزه‌ی تلخ...
‫شاید اگه...
‫بقیه‌شو می‌سپارم به شما.
‫هـــــه؟!
‫وایسا!
‫خربزه‌ی تلخ!
‫بسه! لطفاً بس کن!
‫از تغذیه کردن قارچ‌‌ها و کنترل‌شدن توسط‌شون راضی هستی؟
‫گفتم بسـ ــ گم‌شو دیگه!
‫چیزه...
‫ماتسوتا-سان؟
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫ای بابا!
‫برو کشک خودتو بساب!
‫ما رو باش که می‌خواستیم یه لطفی در حقتون کنیم!
‫لطف؟
‫ما خودمون قارچ بودن رو انتخاب کردیم!
‫گور بابای یه‌ عمر زندگی کردن توی این خراب‌شده‌ی بدون آینده!
‫قارچ پروروندن، تبدیل شدن به ‫میزبان‌های شاد و شنگول،
‫و درعرض یکی دو سال به زیر خاک رفتن گزینه‌ی خیلی بهتریه!
‫درعرض یکی دو سال به زیر خاک رفتن؟
‫برین به ایکه‌بوکورو که چی بشه؟
‫وقت تلف کردنه!
‫یه دوست دارم که می‌خوام دوباره ببینمش!
‫آخرش که چی؟
‫رگ می‌ذارم اصلاً پیداش نمی‌کنی.
‫درهرصورت می‌رم.
‫تاوقتی نرفتم و با چشم‌های خودم ندیدم، دلم راضی نمی‌شه!
‫عجب زبون‌نفهمی هستی!
‫ایشالا توی خون خودت بغلطی و ‫دست آخر بدبخت و نیمه‌جون بشی.
‫اون‌موقع زار زار گریه‌کنان نیا سراغم.
‫بریم.
‫هر غلطی دلت می‌خواد بکن!
‫چیزه...
‫ممنون بابت غذا.
‫تشکر نخواستیم.
‫قارچ‌، ها؟
‫موندم چه حسی داره.
‫ریمی-چان، روی تو سر هم یه‌کوچولو رشد کرده بود.
‫تو هم همین‌طور،‌ نادکو-چان.
‫اگه بزرگ‌تر می‌شدن، شاید برامون بد نمی‌شد اون‌طوری بمیریم.
‫ممکنه درنوع خودش حس خوبی داشته باشی.
‫که با جریان پیش بری.
‫حس مرموز... یا اینکه، صرفاً عجیب بود.
‫چی دارین بلغور می‌کنین!
‫همه‌تون باید ازم ممنون باشین!
‫برای چی؟
‫که به دادتون رسیدم!
‫بله، بله، ممنون از زحمات‌تون.
‫جدی بگو!
‫هی!
‫حتی پوچی-سان هم ذره‌ای احترام برام قائل نیست!
‫چی شده؟
‫هیچی!