‫می‌خوای یکم بری خونه؟
‫باهام میای؟
‫معلومه.
‫بیا همگی با همدیگه بریم.
Anime List T.T
SayaKa
‫دوتایی به بابایی بگین به سلامت.
‫بابایی، زود بلگلد خونه.
‫خب من دیگه برم.
‫اوهوم. به سلامت.
‫به سمالت.
‫هیکاری، گریه کردن نداره که.
‫یادت رفته؟ امروز کلی کار داریم.
دیدار از خونه
‫یه سفر دور؟
‫واسه ماه آینده برنامه‌ای ندارم، ‫فکر نکنم مشکلی باشه.
‫پس باهامون بیا.
‫یوکی-کون هم گفت میاد.
‫پس کل خونواده میان.
‫حالا چرا یه شهر توی حومه؟
‫به چیز خاصی معروفه؟
‫خب جریان داره.
‫جریان داره؟
‫چرا داری ما رو می‌کشونی جایی که خودتم داد ‫می‌زنه تمایلی به رفتن نداری؟
‫معلومه؟
‫می‌دونستم اینو می‌گی.
‫زادگاه ماساکیه.
‫می‌ره یکی از آشناهاش رو ببینه.
‫اما جریان اصلی اینه که می‌خواد بره سر خاک مادر و پدرش.
‫زادگاهش؟
‫یه‌طورایی داشت پشت گوش مینداختش، نه؟
‫فکر نمی‌کنم تو هم تا حالا رفته باشی اونجا.
‫درسته.
‫حتی اون موقع...
‫مادر و پدرت؟
‫خیلی ببخشید. حتماً واسه‌ت سخت بوده.
‫راستش، من هنوز باورش نکردم.
‫بگذریم، فکر کنم یه‌مدت توی رفت آمد باشم تا اوضاع درست بشه،
‫پس ممکنه همدیگه رو نبینیم.
‫چاره‌ای که نداریم...
‫ولی تو سعی داشتی از اونجا فاصله‌تو حفظ کنی، درسته؟
‫اگه برات سخت می‌شه، منم همراهت میام.
‫نه، خوبم.
‫من از خونه رفتم چون از اینکه بابت امگا بودنم ‫همیشه دست‌وپام بسته بود، خسته شده بودم.
‫اونا اینطوری بودن.
‫هرچند می‌دونم قصدشون خیر بود...
‫اما اگه تو هم بیای، احتمالاً تو رو هم حسابی سرزنش کنن.
‫نمی‌تونم تحمل کنم ردت کنن.
‫ولی ممنونم.
‫پس جریان فقط یه‌طور طبقه‌ی مرفه که توی سنت‌های جامعه گیر کردن، نیست، ها؟
‫زندگی کردن توی شهر کوچیک هم سخته ها.
‫رابطه‌تون هیچوقت دست از دردسر درست کردن بر نمی‌داره، ها؟
‫این الان تعریف بود؟
‫ماساکی فکر می‌کنه برنگشتن به خونه همون فرار کردنه.
‫همینطور رفتن بدون من و خانواده.
‫فکر کنم سعی داره بره تو دلش.
‫اون همچین آدمیه.
‫به‌جای اینکه بقیه رو سرزنش کنه، ‫ترجیح می‌ده روی قوی‌تر کردن خودش تمرکز کنه.
‫با اینکه می‌تونه صرفاً رهاشون کنه،
‫همین که این کارو نمی‌کنه، ‫باعث می‌شه قوی‌ترین کسی بشه که می‌شناسم.
‫رئیس و ماتسو-سان.
‫الان نه.
‫آی...
‫احتمالاً چون اخیراً بیشتر با خانواده‌ی من ‫در ارتباط بودیم، اونم یکم بیشتر بهش فکر کرده.
‫تو مخالف ملاقاتشونی؟
‫نمی‌دونم.
‫خب، من نمی‌تونم توصیه‌ی خوبی بهت بکنم،
‫ولی اینکه می‌بینم نگران کسی دیگه‌ای کیف خودشو داره.
‫رویی از توـه که تا حالا ندیدم!
‫آره والا.
‫تعریف کردم.
‫مطمئنی؟
‫جدی می‌گم.
‫تو و ماساکی خیلی آروم‌تر شدین.
‫احتمالاً اثر بچه‌ها بوده.
‫خب، اگه ماساکی اصرار داره این‌دفعه بره،
‫تو باید از همون نزدیکی‌ها هواشو داشته باشی.
‫از همون نزدیکی‌ها؟
‫راستی، اونموقع...
‫باشه. مجبورت نمی‌کنم.
‫کاری هست که بتونم برای کمک بهت بکنم؟
‫خب...
‫ماساکی اون‌موقع چی گفت؟
‫رئیس!
‫نظرتون چیه امروز با هم مشروب بزنیم؟ فقط یه دور.
‫آدم نمی‌شی، نه؟
‫وقتی باهام دعوا می‌کنین رو دوست دارم.
‫پس فقط یه دور.
‫ها؟!
‫نه، امشب نه.
‫چرا نه؟
‫خوش اومدی!
‫بابایی، تولدت مبارک!
‫یادم رفته بود...
‫ممنونم. عاشقتونم.
‫ما هم.
‫هی-کون هم.
‫قیافه‌ی بابایی رو دیدین؟
‫کلاً یادش رفته.
‫ما با تو چیکار کنیم؟
‫هی بابایی.
‫هی-کون واسه‌ت هدیه دُست کرده.
‫تو اینو درست کردی؟
‫اولین هدیه‌ی تولدت.
‫بابایی و ما-چا و هی-کون و هینا-چان‌ـه.
‫این یه شتاره‌.
‫خودم با قِچی بریدمش.
‫هیکاری، دیگه می‌تونی از قیچی استفاده کنی‌؟
‫عالیه!
‫بابایی!
‫تولدت ممنون.
‫تو از من تشکر می‌کنی؟
‫آخه، امروز...
‫ما-چا کل روز خنده داشت.
‫و هی-کون و هینا-چان خنده خنده داشتن.
‫و داشتیم می‌گفتیم تولد بابایی چقدر خوشحالمون می‌کنه.
‫وقتی یکی خوشحالت می‌کنه، باید ازش تشکر کنی.
‫بگل!
‫آه... درسته.
‫تو واقعاً هر روز بزرگتر می‌شیا.
‫تو هم کسی هستی که هر روز بهم شجاعت می‌دی.
‫نه، هیکاری؟
‫چطوره غذا بخوریم؟
‫برو لباساتو عوض کن، هیرو-سان.
‫ما منتظرت می‌مونیم.
‫الان یادم اومد.
‫اونموقع ماساکی گفت...
‫یکم اذیتت کرد، نه؟
‫اینکه می‌خوام برم خونه رو می‌گم.
‫فهمیدی؟
‫فکر کردم ممکنه دوست نداشته باشی.
‫یکم غافلگیر شدم که بدون اینکه ‫چیز بیشتری بپرسی موافقت کردی.
‫واقعاً؟
‫گوش کن، هیرو-سان...
‫منم اعتماد به‌نفس چندانی ندارم.
‫حس می‌کنم منِ قدیمیِ ضعیفم ‫ممکنه هر لحظه سر بیرون بیاره.
‫ولی منم می‌خوام باهاش صلح کنم.
‫نمی‌خوام تا ابد یه‌جا گیر کنم.
‫برای همین...
‫می‌دونستم.
‫مشکلی نیست.
‫من منتظر می‌مونم.
‫مثل اونموقع.
‫کاری هست که بتونم برای کمک بهت بکنم؟
‫خب...
‫می‌شه فقط اینجا منتظرم بمونی؟
‫منتظر؟
‫آره.
‫فکر کنم این تنها چیزیه که بهش نیاز دارم.
‫اگه ببینم باز داری می‌زنی توی سر خودت،
‫مثل همیشه به اینکه چقدر احمقی می‌خندم.
‫حالا که تصمیم گرفتی براش بجنگی، منم هواتو دارم.
‫هرچند ته دلم، دوست دارم کاری کنم ‫هرکسی بهت آسیب می‌زنه، تقاصش رو پس بده.
‫اینو یادت باشه.
‫و اگه برات غیرقابل تحمل بود، برت می‌گردونم خونه.
‫بسه دیگه!
‫چقدر نازی تو.
‫راستی. این اقوامتون چطور آدمیه؟
‫مرد آرومیه.
‫ولی یه پسر همسن من داره... پسرعموم.
‫یه پسر عمو همسن خودت؟
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫اتاق خالی توی مسافرخونه‌مون؟
‫احتمالاً تا هفته‌ی دیگه یه خالی داریم.
‫چی؟ داری میای پیش ما، بابا؟
‫من نه.
‫قراره ماساکی-کون رو ببینم.
‫ماساکی؟ بالأخره داره برمی‌گرده خونه؟
‫چرا خونه نمی‌مونه؟
‫منم شاید بتونم بیام.
‫گفت خانواده‌ش رو با خودش میاره.
‫خانواده‌ش؟
‫الان دوتا بچه داره.
‫چی... ازدواج کرده؟
‫تو پسر ضعیفی هستی.
‫اون بچه گناه داره.
‫توی زندگی هوای همدیگه رو داشته باشید، باشه؟
‫چه خوبه.
‫هیکاری داره حسابی بهش خوش می‌گذره.
‫هیکاری، هینا رو نترسون.
‫هینا-چان.
‫چه حموم خوبیه.
‫بزرگتر از چیزیه که انتظار داشتم.
‫هیچوقت آبگرم خصوصی نرفته بودم.
‫آرامشبخشه، نه؟
‫می‌دونم این سفر برات مهمه.
‫ممنونم که ما رو هم دعوت کردی.
‫من خوشحال‌ترم که اومدین.
‫بچه‌ها هم خوشحالن.
‫مثل تو!
‫فردا می‌ری دیدن عموت، بعد سر خاک مادر و پدرت؟
‫آره. قبرشون توی جای خوش منظره‌ایه.
‫هرچند هنوز یه‌طوریه ما هم بیایم وقتی بار اول شوهرتم هست.
‫هیرومو-سان، تو هم بار اولته؟
‫آره.
‫واقعاً؟
‫هرچند شک داشتم که ماساکی به یه دلیلی دعوتتون کرده.
‫ولی باز خوبه یه مسافرخونه‌ی خوب می‌شناختی.
‫راستش منم بار اولمه.
‫ایده‌ی عموم بود. پسرعموم اینجا کار می‌کنه.
‫پس باید به پسرعموت سلام کنیم.
‫خب... بهش گفتم دوست دارم همو ببینیم،
‫ولی گفت نیازی به زحمت نیست.
‫چرا باید همچین چیزی بگه؟
‫قابل درکه.
‫ما هیچوقت زیاد با هم کنار نمیومدیم.
‫خب، گمونم جایی برای نگرانی نیست.
‫کازو-کون؟
‫خیلی وقته ندیدمت، ماساکی؟
‫ماساکی.
‫بله. ایشون کازوهیکو-کون‌ـه، ‫پسر عموم که گفتم.
‫کازو-کون، شوهرم...
‫فوجیوشی هستم.
‫ممنون که امروز پذیرامون بودیم.
‫تو شوهرشی؟
‫من پسرعموی ماساکی، اوگیوارا کازوهیکو هستم.
‫ممنون که این همه راه اومدین.
‫امیدوارم از اقامتتون لذت ببرید.
‫یارو یه حالیه.
زل
‫ما دوستاشیم.
‫دم شما گرم.
‫غافلگیر شدم.
‫فکر کردن برای دیدنم نمیای.
‫کلاً که بنظرم لازم نبود کسی به خودش زحمت بده،
‫اما وقت خالی داشتم.
‫می‌خواستم خودمم باهات صحبت کنم.
‫ولی من خوشحالم که دیدمت.
‫دنبال فرصت بودم تشکر کنم.
‫ممنون بابت همه‌چیز.
‫عــه. چه موهای فری.
‫درست شبیه بچگی‌های ماساکی هستی.
‫مثل اینکه واقعاً بچه‌ته.
‫ای کاش یه زنگی می‌زدی.
‫ناسلامتی با همدیگه نامزد بودیم.
‫نـ ـ نامزد؟
‫احیاناً در موردش چیزی نگفته؟
‫گمونم منم نباید بحثشو پیش می‌کشیدم.
‫مشکلی نیست.
‫صرفاً یه توافق کلامی احمقانه‌ی قدیمی بود.
‫همونطور که می‌بینی، من الان خانواده دارم.
‫لازم نیست نگران باشی.
‫دیگه برات دردسری درست نمی‌کنم.
‫خب، می‌خواستی درمورد چی صحبت کنی؟
‫اون چیزی که بابا قرار بود فردا بهت بده دست منه.
‫چی؟ به من چیزی نگفت...
‫گفتم من بهت می‌دمش.
‫این. یه نامه از طرف زن عمو... مادرت.
‫نامه؟
‫واسه تو نیست، برای بابامه.
‫ولی بابا گفت می‌خواد بده‌ش به تو.
‫که اینطور. ممنون.
‫هرچند...
‫من می‌دونم چی توش نوشته، و تو دیگه الان بهش نیازی نداری.
‫من قصد ندارم این نامه رو بهت بدم.
‫ولی بازم امگا؟
‫بچه‌ی طفلکی.
‫زندگی براش سخت می‌شه.
‫عموماً می‌گیم با گونه‌ی خودش ازدواج کنه، اما...
‫اونوقت هیچوقت نمی‌تونیم گونه‌ی امگا رو از خاندانمون بیرون کنیم.
‫تنهایی زندگی کردن کار آسونی نیست.
‫درسته.
‫پس باید حواسمون باشه کاری کنیم ‫خانواده همیشه مراقبش باشن.
‫اینطوری نامزد کردین؟ عجب.
‫نمی‌دونستم آدما هنوزم از این کارا می‌کنن.
‫واقعاً که نامزد نبودیم.
‫فقط یه توافق کلامی بزرگترا موقع ساکه‌خوری بود.
‫چیز رسمی‌ای نبود.
‫و مثل همیشه با احمقانه‌ترین انگیزه‌ها.
‫والدینم خیلی روش حساب باز کرده بودن، ‫برای همین به عنوان یه بچه منم گاهی جدیش می‌گرفتم.
‫ولی وقتی یکم بزرگتر شدم، فهمیدم بی‌معنیه،
‫و این اواخر دیگه واقعاً فراموشش کرده بودم.
‫ببخشید که مجبور شدی اینطوری بفهمی.
‫مشکلی نیست.
‫هرچند اون بچه خیلی روی مخمه.
‫به‌نظرت پسر عموت جریان رو جدی گرفته،
‫و همه‌ی این مدت منتظرت بوده؟
‫دیگه چه دلیلی داره اون حرفو جلوی هیرومو-سان بگه؟
‫به‌نظرم برعکسه.
‫اون بیشتر از هرکسی بابتش اذیت بود.
‫من واقعاً براش دردسر زیادی درست کردم.
‫عادت دارم باهام با بدجنسی رفتار کنه.
‫به‌نظرم حرفای امروزش بیشتر یه‌طور تلافی بود.
‫خیلی رومخه.
‫ولی من شک دارم.
‫پس بهتر نبود نامه رو زوری ازش می‌گرفتی؟
‫نمی‌خواستم جلوی بچه‌ها کار به دعوا بکشه.
‫برنامه گذاشتیم بعد از شام در موردش صحبت کنیم.
‫همین کافیه.
‫ما-چا، خولاکی برای تو.
‫ممنونم هیکاری.
‫ولی الان دیگه وقت شامه.
‫هی-کون خیلی سیره.
‫پس من شام تو رو هم بخورم!
‫راستی، ماساکی، حست به نامه‌هه چیه؟
‫به هر حال که گفت مال تو نیست.
‫اگه واقعاً نمی‌خوایش، چرا بی‌خیالش نمی‌شی؟
‫من...
‫دوست دارم اگه می‌شه بخونمش.
‫اگه اون خونده و فکر می‌کنه من بهش نیاز ندارم، ‫احتمالاً حق با اون باشه،
‫ولی هنوز یه‌کم کنجکاوم.
‫بیا بگیریمش و برگردیم خونه.
‫ما-چا! نازی نازی!
‫چقدر مهربونی هیکاری.
‫ممنونم.
‫ها؟ هیکاری خوابش برده؟
‫یه‌طوری رفتار می‌کرد انگار می‌خواد بیشتر بازی کنه.
‫سفر طولانی‌ای بود.
‫احتمالاً خسته شده.
‫آها.
‫اون دوتا... از اون موقع دارن در مورد معماری اتاق حرف می‌زنن.
‫دیگه نمی‌تونن بی‌خیال کارشون بشن.
‫اون پسره... الاناست که بیاد، نه؟
‫آره.
‫امیدوارم بتونی نامه رو بگیری.
‫آره.
‫هیرومو-سان گفت یه دلیلی داشتی که ما رو هم دعوت کردی.
‫می‌شه بپرسم چی بود؟
‫پدر و مادر من امگا نبودن.
‫اوه، فکر کنم من...
‫خبر داشتی؟
‫حالا که به اون روزا فکر می‌کنم، ‫به‌نظرم این موضوع باعث شد محافظه‌کارتر بشن.
‫همه‌ی تلاششون رو کردن ازم مراقبت کنن.
‫ولی برای من خفه‌کننده بود.
‫با وجود مخالفت شدیدشون از خونه رفتم.
‫می‌خواستم آزاد باشم، ‫و می‌خواستم اونا هم آزاد باشن.
‫اون‌موقع، فکر کردم این بهترین کار برای هر دو طرفه.
‫ولی وقتی بچه‌دار شدم نوع فکرم تغییر کرد.
‫الان می‌خوام منو همونی که هستم ببینن.
‫پس فردا که می‌ری سر خاک مامان و بابات، ‫در اصل می‌خوای در جریان این مدت بذاریشون؟
‫و بهشون نشون بدی چه زندگی شادی داری؟
‫آره.
‫برای همین می‌خواستم شما هم باشین.
‫می‌خواستم بهشون دوستای عزیزمو معرفی کنم.
‫ببخشید که ازت خواستم بعد از کارت بیای.
‫مشکلی نیست.
‫شوهرت هم باهات اومد؟
‫اگه مزاحمم برم.
‫برام فرقی نداره.
‫به هر حال که نمی‌دمش.
‫باید آماده باشیم هر لحظه بریم تو.
‫فعلاً آروم باش.
‫بیا این خوراکی‌های محلی رو که خریدم امتحان کنیم.
‫بخوریم.
‫شما دوتا... «جفت» شدین؟
‫رک بودم؟
‫اون چیزو روی گردنت دیدم.
‫چه خفن.
‫چه دراماتیک. یه داستان سیندرلای واقعیه پس؟
‫باید خیلی عاشق باشین.
‫هیچوقت همچین چیزی رو برای ماساکی نمی‌دیدم، ‫برای همین یکم غافلگیر شدم.
‫اون همیشه گوشه‌گیر بود و می‌خواست تنها باشه.
‫بارها و بارها بهش گفتم درست نیست اینطوری باشه،
‫ولی تا تهش لجباز موند.
‫طبیعت گونه‌تون واقعاً چیز خفنیه.
‫هرچند منی که بِتام سر در نمیارم.
‫چی داری می‌گی؟
‫خب خب.
‫داستانای قدیمی کسل‌کننده بمونه برای بعد.
‫هنوزم نمی‌خواین نامه رو بدین؟ اوگیوارا-سان؟
‫خانواده‌‌ی شما بود که ما رو دعوت کردن اینجا، ‫پس حتماً درک می‌کنین که چرا باید ناراحت باشه؟
‫اگه برامون دلیل منطقی بیارید شاید قبول کنه، پس اگه می‌شه لطفا‌ـ
‫خیال می‌کنی دلیلش چیه؟
‫به‌خاطر اینه که تو اینجایی.
‫که اینطور.
‫کازو-کون؟
‫صبر کن!
‫تو... چرا یهویی خیال خونه اومدن به خونه به سرت زد؟
‫از بعد از جریان والدینت دیگه سروکله‌ت پیدا نشد.
‫وقتی بابا دعوتت می‌کرد بیای، یه‌بهونه‌ای ‫سر هم می‌کردی تا ردش کنی.
‫انگار که کلاً با ما قطع رابطه کرده بودی.
‫من فقط...
‫اونموقع، واقعاً می‌خواستم باهاشون ‫قطع رابطه کنم و تنها باشم.
‫یکم پیش... همه‌ی حرفام درست بود، نه؟
‫ما در اصل کسایی بودیم که درکت می‌کردیم.
‫اما تو فرار کردی، و الان با اون زخم روی گردنت برگشتی.
‫چرا؟!
‫واسه خودت یه «جفت» پیدا کردی، ‫یه محیط خطرناک رو برای زندگی انتخاب کردی.
‫اگه پدر و مادرت می‌دونستن چه فکری می‌کردن؟
‫اونا کسایی بودن که بیشتر از هرکسی خوشحالیت رو می‌خواستن.
‫اشتباه می‌کنی!
‫من...
‫ماساکی-سان!
‫هی تو! چرا باید همچین حرفایی بهش بزنی؟
‫چرا خیال می‌کنی حق با توـه؟
‫همیشه همینطوری باهاش حرف زدی؟
‫اون همیشه پیش ما می‌خنده، پس...
‫چرا؟ چرا باید جوری رفتار کنی انگار یه آدم بدبخته؟
‫یه‌طوری حرف می‌زنی انگار خیلی خوب می‌شناسیش.
‫آروم باش.
‫ولی بازم به‌نظر من اگه اوضاع بینتون خوب نبود اونطوری حرف نمی‌زدی.
‫نه؟
‫از اونموقع زبون به کام گرفتی، جناب شوهر.
‫یالا بگو بهم.
‫نظر تو چیه؟
‫یه چیزی بگو، هیرومو-سان؟
‫خب، اونم اوقات سخت خودشو داشته.
‫ازدواج با من باعث شد با بدبختی‌ بیشتری روبه‌رو بشه.
‫وقتی با هم قرار گذاشتیم، ‫انگار که فراری بودیم.
‫هیچکسی با هم بودنمون رو جشن نگرفت.
‫حتی یه مراسم هم نگرفتیم.
‫کلی زمان برد تا خانواده‌م قبولش کنن.
‫فکرش رو می‌کردم.
‫خب که چی؟
‫خب... چه اهمیتی داره؟
‫تو مثل همونایی که ازشون متنفرم حرف می‌زنی.
‫خیال کردی ماساکی انقدر بیچاره و ‫ضعیفه که باید همیشه ازش محافظت کنی؟
‫بگو ببینم.
‫چی باعث شده فکر کنی خوب درکش می‌کنی؟
‫تو می‌دونی چی اونو خوشحال می‌کنه؟
‫چی ناراحتش می‌کنه؟ چی باعث عذابش می‌شه؟
‫منم که این‌همه مدته باهاشم هنوز خیلی چیزا رو نمی‌دونم.
‫ولی شماها دهنتون رو باز می‌کنین و تنها چیزی ‫که در موردش حرف می‌زنین «گونه» و «طبیعت»ـه.
‫به جای اونا از اون دهنت استفاده کن تا باهاش حرف بزنی.
‫از چشمات استفاده کن تا نگاهش کنی و فکر کن.
‫جفت شماها آدمین.
‫من...
‫هیرومو-سان...
‫خب، بیشتر داشت کینه‌های قدیمیش رو تخیله می‌کرد، ولی...
‫اونا حرفای مردی‌ان که داره در برابر غریزه‌ش می‌جنگه.
‫قویه.
‫اون به‌‌خاطر دلایل خودش به اینجا برگشت.
‫بت اجازه نمی‌دم مانعش بشی.
‫ما اون نامه رو با خودمون می‌بریم.
‫لعنتی.
‫اگه پدر و مادرت می‌دونستن چه فکری می‌کردن؟
‫هینا؟ بیدار شدی؟
‫بچه‌ی خوبی باش. وگرنه داداشتو بیدار می‌کنی.
‫چرا نتونستم بگمش؟
‫که با وجود همه‌ی اینا خوشبختم...
‫ببخشید که نتونستم جوابشو بدم.
‫در اصل می‌خوای در جریان این مدت بذاریشون؟
‫ببخشید.