کین اینا؟
‫ما-چا...
‫برادرمون بهمون گفت که گویا اوضاع آروم شده.
‫عمو فوجیوشی خیلی بدجنسه ها.
‫می‌شه بغلت کنیم؟
‫چرا شما دوتا دستتونو از همسر من نمی‌کشین؟
‫هیرو-سان...
‫درد داشت! خیلی جدی زدی!
‫با همدیگه حرف نزنین! رو مخه.
‫هیرو-سان...
‫می‌شه اول بیای داخل؟
‫هیکاری دیگه تاب نداره.
‫خب، از اول...
‫ماتسوئو یوتو هستم.
‫ماتسوئو شوتو هستم.
‫خوشوقتیم.
‫ماتسوئو. پس یعنی...
‫بله، اونا برادرای دوقلوی کوچکتر منن.
‫ممنون که هوای داداشمونو دارین.
‫وای. آلفاها کلاً مدلشون اینطوریه، نه؟
‫یه‌طورایی می‌گی انگار من همینقدر بدم...
‫همه‌تون جز هیکاری، به چشم من یه‌طورین.
‫و این کوچولوی بداخلاق کیه؟
‫از بچه‌ها پرانرژی‌ترن.
‫رفته بودیم به مامان‌وبابا سر بزنیم که داداش رو دیدیم.
‫گفت داره می‌ره خونه‌ی فوجیوشی.
‫ما هم گفتیم همراهش بیایم.
‫خیلی وقته که می‌خوایم ببینیمت، ماساکی.
اون بچه‌ی تازه به دنیا اومدته، درسته؟
‫اونوقت آخرین باری که هیکاری رو دیدیم هنوز داشت‌ــ
‫عه؟ خجالت می‌کشه؟
‫چی شده، هیکاری؟
‫خجالت می‌کشی؟
‫خب...
‫شما با قیافه‌ی ترسناکی اومدین، ‫و بابایی هم سرتون داد کشید،
‫برای همین فکر می‌کنه که... شماها دشمنین.
‫هیکاری... چه پسر خوبی.
‫نه اشتباه می‌کنه.
‫سوءتفاهم شده.
‫خب، یکم دیگه یخش باز می‌شه.
‫موفق باشین!
‫نامرد!
‫نگاش کن.
‫داره می‌گه «حق ندارین به خواهر و مادرم دست بزنین.»
‫ولی خیلی بامزه‌ست.
‫ای کاش دوستمون داشت!
‫و تو...
‫خب... بچه‌ای که با هیکاری بود؟
‫عه؟ نپرسیدیم تو کی هستی.
بچه‌ی مخفیانه‌ی داداش؟
‫پس اون کوچولوی بدخلاق عشق مخفیشه؟
‫اون زیادی جوونه! همیشه تصور می‌کردم یه بزرگتر باشه.
‫ععو.
‫با هی-کون بجنس نباشین
‫وایسا الان منظورت «عمو» بود؟
‫پس... یعنی تو دوست هیکاری هستی؟
‫ما بدجنس نیستیم که، ما می‌خوایم هیکاری خوشحال باشه.
‫هی-کون با میچی مهبونه.
‫این دفعه... میچی از هی-کون مظافتت می‌کنه.
‫پس بجنس نباشین.
‫از کل ماجرا خبر ندارم،
‫ولی این از همون «دوستیای مرد و مردونه»ـست، ها؟
‫پس می‌شه به ما کمک کنی؟
‫ما هم می‌خوایم باهاش دوست باشیم!
‫ما-چا! میچا رفته.
‫شاید هنوز تو اتاق تلویزیونه؟
‫یکم‌پیش داشت با یوتو-سان و شوتو-سان حرف می‌زد.
‫باید نجاتش بدم.
‫قبل اون هی-کون،
‫می‌شه یکم حرف بزنیم؟
‫بله...
‫به‌نظرت اون دوتا آقا ترسناکن، هیکاری؟
‫اوهوم! چون بابا هم بهشون پیوز شد.
‫«پیروز» شد؟
‫اما هیکاری... تو در اصل یه بار قبلاً دیدیشون.
‫یادته هینا قبل از اینکه به دنیا بیاد کجا بود؟
‫تو هم هنوز توی شکم من لالا بودی، همونطوری...
‫و اونا برات آرزو کردن تا به سلامت به دنیا بیای.
‫هی-کون یادش نیست.
‫آره خب.
‫ولی اونا واقعاً آدمای مهربونی هستن.
‫خب، نقشه‌مون تکمیل شد.
‫درست همونطور که نقشه ریختیم، میچی.
‫اوهوم.
‫از اونجایی که هیکاری سگ دوست داره،
‫ما مثل سگا لباس می‌پوشیم و می‌ریم پیشش،
‫و اینطوری باهاش دوست می‌شیم.
‫اسم این مأموریت رو می‌ذاریم: پر از احساسات.
‫به تو مدیونیم که بهمون گفتی هیکاری سگ دوست داره.
‫ممنونیم.
‫تا آخرش پشتمونی دیگه، نه؟
‫قول دادیا.
‫در واقع، این چیزی بود که ما بهش گفتیم....
‫بهمون گفت هیکاری عاشق ابرقهرماناست...
‫حس عدالت‌طلبیش هم چیزی جز این نمی‌گه.
‫و بنابراین...
‫من از لباس هیولاییم برای گرفتن میچی استفاده می‌کنم.
‫بعدش من تو رو شکست می‌دم و میچی رو نجات می‌دم!
‫هیکاری عاشقمون می‌شه!
‫چون شبیه همیم، نمی‌فهمه کار کدوممون بود.
‫جوابه.
‫نقشه‌ی بی‌نقصیه.
‫شروع می‌کنیم!
‫اونا می‌خوان...
‫گاردتو پایین آوردی، هیکاری.
‫بهترین دوستت دست منه.
‫احـ ـ احمق جون!
‫یو، نقابت! نقاب.
‫آه وای. نقابو یادم رفت.
‫تازه داشتم پادرمیونی می‌کردم...
‫آه...
‫هیزم روی آتیش ریختیم!
‫آره!
‫میچا رو ولش تن.
‫باشه باشه.
‫بیا با هم حرف بزنیم.
‫نه!
‫پسرای بد.
‫قول دادین با هی-کون دوست بشین.
‫و سگ باشین.
‫پسرای بد دوغ می‌گن.
‫سگ... باشن؟
‫هـ ...
‫هاپ.
‫میچا.
‫میچا یول. قوی بود.
‫هی-کون... دیگه نمیتسی؟
‫اوهوم. خوبم.
‫مثکه درست گفتیم.
‫اون بچه‌ از عشق مخفی داداشه.
‫نمی‌تونیم بهش نه بگیم.
‫نمی‌دونم چطور باید بگم، اما...
‫مثل اینکه مأموریت: پر از احساسات...
‫در نهایت موفقیت‌آمیز بود، نه؟
‫خب، ما از این لحظه...
‫به طور رسمی سگای میچیرو هستیم.
‫الان یعنی چی سگشین؟
‫به بچه‌ی مردم چیزای عجیب‌وغریب یاد ندین.
‫عه، بچه‌ی عشق مخفی تو نیست؟
‫اصلاً چطوری به این نتیجه رسیدین؟
‫بچه‌های خوبین! بهمون خواکی دادن.
‫عجیبن بابا.
‫اینو قراره چطوری برای موچیزوکی-سان توضیح بدیم؟
‫از من نپرس!
‫ما...
‫یه سوال کوچولو ازت داریم.
‫می‌شه؟
‫نه نمی‌شه.
‫خب خب، نترس.
‫مستقیم میریم سر اصل مطلب.
‫تو با داداشمون تا کجا پیش رفتی؟
‫تـ ـ تا کجا؟
‫نهایتش تا یوکوهاما... گمونم.
‫هی، این یکی جدیده ها.
‫آره، فکر نمی‌کردم از این مدلا خوشش بیاد.
‫مدلا...؟
‫می‌دونی، مثلاً قرار گذاشتن.
‫داداش ما همیشه با دخترا قرار گذاشته.
‫از اون مدلای با محبت و مراقب.
‫اوه؟
‫بابامون می‌خواد بدونه به این زودیا ازدواج می‌کنه یا نه.
‫گویا امیدش رو به این «یوکی-سان» که داداش ‫اخیراً زیاد در موردش حرف می‌زنه، بسته بود.
‫مـ ـ من؟
‫ببخشید که ناامیدتون می‌کنم، ولی ما اونطوری نیستیم.
‫اولاً که من پسرم، و عموماً کسیم که ازش مراقبت می‌شه.
‫اوه؟ پس فقط دوستین؟
‫«دوست»... هم به‌نظر درست نمیاد.
‫ولی برای اینکه صرفاً آشنای هم باشین، زیادی به‌هم نزدیکیم.
‫دوستِ دوست... اینم خیلی دوره...
ماتسو-سان و من دقیقاً چه رابطه‌ای با هم داریم؟
‫ولی بازم...
‫به‌هم خیلی نزدیکین، نه؟
‫صرف نظر از تفاوت سنیتون.
‫حداقلش، داداش که فکر می‌کنه هستین.
‫تو هم اینطور فکر می‌کنی؟
‫ماتسو-سان با من اینطوری رفتار نمی‌کنه...
‫من حتی اگه با کسی صمیمی باشم هم، ‫دوست ندارم به لحاظ فیزیکی انقدر نزدیکش باشم.
‫پس ماتسو-سان...
‫ولی تو امروز همه‌ش به داداش‌ــــ
‫تمومش کنید.
‫فکر کردم رفتین.
‫چیکار می‌کنین شماها؟
‫سعی داشتیم با یوکی-کون دوست بشیم.
‫با اون گندی که در مورد هیکاری زدین باید باورتون کنم؟
‫اون توی این چیزا خوب نیست.
‫باشه! از این به بعد بیشتر حواسمون رو جمع می‌کنیم.
‫ببخشید، یوکی-کون.
‫ممنون بابت اطلاع ارزشمندت، یوکی-کون.
‫اطلاعات ارزشمند؟
‫وقتی کیفشون کوکه ترسناکن.
‫ازت سوالای عجیبی پرسیدن؟
‫آه، نه خب...
‫راستی ماتسو-سان تو با کسی توی رابطه‌ای؟
‫نه نیستم.
‫اگه بودم احتمالاً انقدر با تو وقت نمی‌گذروندم.
‫آه، راست می‌گی. درسته.
‫پس اینطوریه.
‫ازت عذر می‌خوام.
‫چرا؟
‫اونا دقیقاً چی انداختن تو سر این بچه؟
‫درسته.
‫ماتسو-سان احتمالاً بالأخره یه‌روزی وارد رابطه می‌شه.
‫نمی‌تونم تا همیشه بهش تکیه کنم.
‫یه‌طورایی... انگاری...
‫بابا!
‫بگو «حقه»!
‫حقه یا هدیه.
‫بیا بفرما!
‫به این زودی داره پخششون می‌کنه!
‫چه سریع یاد گرفت.
‫یو-کو تو هم.
‫حقه یا هدیه!
‫بفما آبنات.
‫ممنونم.
‫بده به کسی که خیلی دوستش داری.
‫اون دیالوگ یه انیمه‌ی ابرقهرمانی جدیده.
‫خیلی دوستش داره، گمونم از اونجا یاد گرفته.
بدم به کسی که خیلی دوستش دارم؟
‫یکم وایسا...
‫هیکاری تو هدیه دادن حواست جمعه ها.
‫پس...
‫این برای تو باشه.
‫ممنونم. خوشحال شدم.
‫و مال منم برای همسرم.
‫بفرما، ماساکی.
‫ممنونم.
‫عه، چی؟
‫منظورش از اون دوست‌داشتنا بود؟
‫گمونم باید می‌دادمش به هیکارین.
‫گمونم فقط منم که حواسم نیست.
‫خیلی خجالت‌آوره.
‫یو-کون بچه‌ی خوب.
‫خب دیگه...
‫ممنون بابت مهمون‌نوازی.
‫بازم میایم دیدنتون.
‫شماها هم مراقب باشین، هیکاری، هیناتا!
‫واقعاً نمی‌خوام برم!
‫تو هم میچی، دفعه‌ی دیگه با بابات بیا.
‫ماساکی...
‫چه سریع بود.
‫و...
‫یوکی-کون.
‫خوب شد دیدیمت.
‫ایشالا بیشتر ببینیمت.
‫ا ـ اوهوم... منم.
‫ماشینو آوردم بیرون. یالا سوار شید.
‫هیرومو.
‫تو هم با ما بیا.
‫همین الان دلم برای بچه‌ها تنگ شد.
‫برنگردیم؟
‫به‌نظر داداش هنوز آمادگی حرف زدن نداره.
‫می‌خواستی یه چیزی به ما بگی، نه؟
‫می‌رم سر اصل مطلب.
‫شماها... انقدر سربه‌سر یوکی نذارین.
‫در اصل، یوتو، شوتو... می‌خوام بدونم سر اون بچه رو با چه فکری پر کردین؟
‫ها؟ هیچی والا.
‫تو هم هیرومو.
‫اخیراً در مورد من و یوکی می‌پرسی.
چرا انقدر روی این قضیه حساس شدی؟
‫قبلاً برات مهم نبود من با کی وقت می‌گذرونم.
‫قبول دارم زیاد بهم می‌چسبه،
‫ولی اولاً که اون هنوز خیلی جوونه.
‫یه بچه‌ست که آینده‌ی روشنی جلوی روش داره.
‫یه‌جایی توی زندگیش با یه نفر آشنا می‌شه.
‫خب، نکته همینه.
‫چی؟
‫دلیلی که قبلاً هیچوقت دخالت نکردم ‫برای این بود که خودت نمی‌ذاشتی.
‫هیچوقت جوری رفتار نمی‌کردی که انگار افکار من برات مهم باشه.
‫برای همین شک داشتم که حتی خودتم اونقدرا بهشون علاقه‌مند باشی.
‫منم قبل از دیدن ماساکی همینطوری بودم، پس خوب می‌فهمم.
‫باعث می‌شه بخوام ازت بپرسم... چرا خودت انقدر روی این موضوع حساس شدی؟
‫به‌خصوص اگه فقط پسرِ همسایه‌ی دوستته.
‫بعدم محض اطلاع، اونی که من اذیتش می‌کنم، تویی.
‫خودم می‌دونم!
‫بعدم، به من ربطی نداره که بخوام از مسائل ‫عاطفی بقیه ایرادی بگیریم.
‫هرچند دیگه حس اذیت‌کردنتو ندارم.
‫خیلی ممنون.
‫ولی بازم، به‌نظرم حیفه.
‫اونم وقتی یه چیزی بالأخره اینقدر درگیرت کرده...
‫ببین کی اینو می‌گه.
‫خب، دیگه حرفی نباشه.
‫ببخشید که تو رو هم کشوندم تو این ماجرا.
‫دوقلوها رسیدیم ایستگاه.
‫ای وای، خیلی وقت بود ندیده‌ بودم اینطوری از بالا به پایین باهات حرف بزنه!
‫بعضی چیزا عوض بشو نیست ها.
‫شماها چی دارین برای خودتون تفت می‌دین؟
‫راستی، داداش.
‫برای دفاع از غرورمون...
‫ما در اصل چیز خاصی بهش نگفتیم.
‫ما هم صرفاً فهمیدیم طبق گفته‌ی ‫خودت زیاد بهت می‌چسبه،
‫برای همین ازش پرسیدیم، چرا؟
‫و اونم گفت...
‫من حتی اگه با کسی صمیمی باشم هم، ‫دوست ندارم به لحاظ فیزیکی انقدر نزدیکش باشم.
‫ولی همیشه به تو می‌چسبه، نه؟
‫برای همین ازش پرسیدیم چرا، ولی...
‫شوالیه‌ش از راه رسید.
شوالیه؟
‫نتونستیم دلیلش رو بشنویم...
‫ولی اون به نظر از اون بچه‌هایی نمیاد که به هرکسی بچسبه.
‫فعلاً.
‫گزارش ویژه‌ای برای مامان اینا داریم!
‫راستش...
‫کاش جلوشونو نگرفته بودم. خودم کنجکاو شدم.
‫پدر سوخته.
‫گفتی دیگه اذیتم نمی‌کنی.
‫ای بابا بازم نتونستم شوهرتو ببینم؟
‫رفت تا مهمونامونو برسونه ایستگاه.
‫آها آها. کاریش نمی‌شه کرد.
‫ولی کار من یکم آروم گرفته،
‫و دیگه مجبور نیستم آخر هفته‌ها هم برم.
‫می‌تونیم وقتی که اینطور درب و داغون نبودم همو ببینیم.
‫به‌نظر من که عالی هستین.
‫چیکار کنیم، ماساکی-سان؟
‫اگه وقتی هیکارین خوابه میچیرون بره خونه...
‫به‌نظرت وقتی بیدار شه گریه نمی‌کنه؟
‫اوه، احیاناً تو همون همسایه‌ای هستی که ذکر خیرشه؟
‫احیاناً شما بابای میچیرون هستین؟
‫بله، من باباشم.
‫شنیدم تو حس و حالت شبیه پسر منه.
‫معلومه.
‫امیدوارم از این به بعد هم با هم کنار بیاین.
‫منم.
‫بابای میچیرون خیلی زیباست.
‫بابای میچیرون اونطور که انتظار داشتم نبود.
‫فکر می‌کردم یه مرد بزرگ و هیکلی باشه.
‫جدی؟ ولی آدم بامزه و صمیمیه.
‫یه‌طورایی منو یاد شما میندازه ماساکی-سان.
‫جسمی نه، یه‌طورایی.... هاله‌ش؟
‫واقعاً؟ موچیزوکی-سان گفت من اونو یاد همسرش میندازم.
‫که این‌طور... همسرش...
‫همسرش؟
‫خاطرات سرکوب‌شده برمی‌گردن.
‫ببخشید.
‫اگه من شبیه کسی باشم، احتمالاً ــ
‫ماساکی-سان!
‫اوه... چیزه، ببخشید.
‫پریدم وسط حرفت.
‫نه بابا، چی شده؟
‫می‌گم... وقتی هیکارین داشت آبنبات پخش می‌کرد...
‫هیرومو-سان مال خودشو داد به شما، درسته؟
‫انگار که طبیعی‌ترین کار توی دنیا بود...
‫«دوست‌داشتن»ـی که داشت در موردش حرف می‌زد... ‫منظورش از اون مدلاش بود؟
‫اگه آره، من حس می‌کنم ماتسو-سان رو توی موقعیت بدی گذاشتم...
‫حس می‌کنم نتونستم بفهمم اوضاع از ‫چه قراره و بازم یه کار عجیب کردم.
‫به‌نظر من می‌تونه هر نوع دوست داشتنی باشه.
‫آره. گمونم.
‫اما من قطعاً اول یه دونه به هیرو-سان می‌دادم.
‫و البته به هیکاری و هینا و شماها.
‫وقتی اینو بهم گفت، بدون هیچ حساب‌کتاب و شک و تردیدی انجامش می‌دادم...
‫می‌دونستم می‌خوام به کی بدمش، ‫و اون هم دقیقاً کنارم بود...
این خود خوشبختیه، نه؟
‫اوهوم.
‫مال من مثل شما و هیرومو-سان نیست، ‫ولی من خیلی قدردان ماتسو-سانم.
قدردان؟
‫آخه من هیچوقت همچین کسی رو توی زندگیم دوست نداشتم.
‫هرچند امروز صبح داشتم به این فکر می‌کردم ‫که باید یکم ازش فاصله بگیرم...
‫فاصله؟ تو از ماتسو-سان؟
‫خب، اون بالأخره یه روزی با یه نفر قرار می‌ذاره، درسته؟
‫همیشه که نمی‌تونم وقتشو بگیرم.
‫یه‌طوری می‌گی انگار داری مزاحمش می‌شی.
‫به‌نظر من که موضوع این نیست.
‫خب، به‌نظر من که اینطوریه.
‫نه... چطور بگم...
‫آخه نگاه ماتسو-سان وقتی آب‌نبات رو بهش دادی...
نگاهش؟
‫پس بگو.
‫گمونم برای تو همیشگیه.
‫سرم درد می‌کنه.
‫از اون شراب خوبی که اون دوقلوها آورده بودن خوردم...
‫خیلی خوشمزه‌ست...
‫و دیگه هیچی یادم نمیاد.
‫یادمه که پرسیدم می‌تونم شبو اینجا بمونم.
‫اونم وقتی خونه‌مون همین بغله. مزاحمشون شدم.
‫باید برم پایین یکم آب بخورم.
‫ماتسو-سان روی مبل خوابیده. چون من تختو گرفتم.
‫واقعاً گند زدم.
‫بعد کل روزم داشتم به ماتسو-سان فکر می‌کردم.
‫شانس آوردم! ماساکی-سان هنوز بیداره.
‫آب آب...
‫اوه، الان ورود ممنوعه.
‫دید نزن! دید نزن بی‌ادب.
‫ولی یه‌طورایی دلگرم‌کننده‌ست. یه کوچولو...
‫ماساکی-سان...
‫یه‌طورایی نازه.
‫خیلی خوشگله. زیباییش یه‌طوریه که با مال مامانم فرق داره...
‫و...
‫من اون نگاه هیرومو-سان رو خیلی خوب می‌شناسم.
‫واسه بچه‌ها ندارتش.
‫فقط برای وقتاییه که با ماساکی-سان صحبت می‌کنه.
‫وقتی با هم می‌بینمشون، با خودم می‌گم «این باید عشق واقعی باشه».
‫دیگه بهتره برگردم.
‫گمونم یه نگاه‌هایی هست که آدما فقط برای همدیگه دارن.
‫راستی...
‫آها.
‫گمونم برای تو همیشگیه.
‫ماتسو-سان اون‌موقع...
‫اوه، یوکی...
‫چطوری داشت نگام می‌کرد؟
‫بیدار شدی؟
‫چی شده؟ حالت بد شده؟
‫نه آب می‌خواستم.
‫زیاد اینطوری نگاه می‌کنی.
‫چطوری نگاه می‌کنم؟ ها؟
‫اوه، هیچی.
‫هنوز یکمی مستی؟
‫دیگه خوبم.
‫جدی؟ اون‌موقع حسابی مست بودی.
‫هرچند دیدنت بامزه بود.
‫شاید دفعه‌ی دیگه که برای غذا رفتیم بیرون، مشروب هم بخوریم.
‫نه لطفاً.
‫منم یه لیوان آب می‌خوام.
‫نـ ـ نه نمی‌شه! الان نمی‌تونی بری پایین.
‫ا ـ اوهوم.
‫یه چیزی دیده.
‫خب پس بخوابیم.
‫خب، چیزه...
‫دوتایی نخوابیم؟ روی تخت.
‫عه؟