‫توموزاکی؟
می‌خواستی مشورت کنی؟
‫تو همیشه سربه‌سر تاما-چان می‌ذاری،
‫برای همین گفتم شاید بتونی راهنماییش کنی.
‫یه لحظه صبر کن توموزاکی! اینی که گفتی غیرقابل توجیحه.
‫من سربه‌سر تاما نمی‌ذاریم‌ــ
‫فقط عشقم رو ابراز می‌کنم!
‫آه... آره...
‫چه واکنش ضعیفی.
‫یالا... همراهیم کن دیگه!
‫اوه، خب...
‫خـ ـ خب... روش عجیبی برای ابراز عشق انتخاب کردی، میمیمی!
‫حرکت همیشگی تاما رو کپی کردی! ایولا مغز!
‫جـ ـ جداً؟
‫بله!
‫الحق که تنها شریک کمدی من، خودتی مغز!
‫الان داری تحریکم می‌کنی شو کمدی انجام بدم؟
‫خب میمیمی، برای اذیت کردن تاما-چان چی رو هدف قرار می‌دی‌ــ
یعنی... برای ابراز عشقت؟
‫هوممم... ناز بودن و کوچولو بودنش؟
‫می‌دونستم...
‫راستی، این اواخر شو کمدی تماشا می‌کردی؟
‫ها؟ این دیگه از کجا در اومد؟
‫فقط داشتم فکر می‌کردم...
‫اگه تاما-چان مثل تاکئی یه آسیب‌پذیری ضایع می‌داشت،
‫بچه‌های کلاس می‌تونستن به عنوان بخشی از شخصیتش بهش عادت کنن.
‫برای تحقیقاته.
‫آها.
‫یعنی، یه‌سری ایده دارم، اما...
‫توموزاکی...
‫از اون مارموزهایی ها.
‫خیلی راحت خجالت می‌کشی، اما وقتی وقت عمل می‌رسه... پسر، می‌شه روت حساب کرد.
چیه‌ــ
‫عقده‌ی قهرمان بودنت باعث شد تنبیه دماغی شی.
‫اصلاً نمی‌فهمم چی می‌گی!
‫لازم نیست بدونی!
‫ای وای! توموزاکی خیلی زشتی.
‫مـ ـ می‌تونی ظاهر زشتی داشته باشی ولی از درون زیبا باشی... احتمالاً.
‫آره، می‌دونم.
‫برنامه‌ی کمدی، آره؟
‫بذار ببینم...
‫یه لحظه... الان دقیقاً چی شد؟
SAYAKA
ANIME LIST TT
‫روستایی‌ها
به روش خودشون
‫زندگی می کنن.
‫اوه، شرمنده.
‫آزار و اذیت‌های دخترای کونّو ادامه پیدا کرد.
‫ولی تاما-چان همچنان تحمل می‌کرد،
‫که باعث شد کلاس بیشتر و بیشتر دلشون براش بسوزه.
‫هینامی هم سعی کرد برای تاما جو ایمنی بسازه.
‫و جدای اون...
‫هینامی چیکار کرد؟
‫ازم خواست فعلاً با شوجی نگردم.
‫حتی بیرون مدرسه هم. گفت ممکنه اریکا ما رو ببینه.
‫گمونم اگه کونّو ببینتتون اوضاع خیلی بدتر شه.
‫آره؟ وقتی به شوجی گفتم، خیلی عصبانی شد.
‫اینطوری که «من مشکلی ندارم.»
‫برای همین...
‫داشتم فکر می‌کردم یه‌چیزی براش بدوزم یا ببافم.
‫تا یکمی باهام خوب شه.
اون ناکامورا با این چیزا خوشحال می‌شه؟
‫شایدم فقط دارم خودخواهی می‌کنم.
‫همیشه دوست داشتم یه چیز دست‌باف به دوست‌پسرم بدم.
‫اما...
‫می‌شه انقدر خجالتی نباشی؟ خودت بحثشو پیش کشیدی.
‫اوه، خـ ـ خفه شو!
‫ولی بازم، به‌نظرم خیلی هینامی‌طور نیست که از ایزومی همچین درخواستی بکنی.
‫حتماً اونم دیگه مغزش به‌جایی قد نمی‌ده.
‫و وقت ناهار.
‫یا! شرمنده شرمنده دیر کردم!
‫طول کشید شوجی رو رد کنم.
‫شرمنده.
‫مشکلی نیست. تمرین چطور پیش می‌ره؟
‫خب... چطور پیش می‌ره سنسه؟
‫«سنسه»؟ من؟
‫درسته. تو هر زنگ تفریح داری بهم درس می‌دی.
‫آ ـ آره خب.
‫خب... به‌نظر من تمرین داره خوب پیش می‌ره.
‫واقعاً؟!
‫خوبه. خب تاما توی حالت تاکئی ببینیمت.
‫باشه.
‫رو کن ببینم!
‫اوه، خوبه.
‫واقعاً؟ خیلی تمرین کردم.
‫جدی؟ چطوری دقیقاً؟
‫صدای خودمو ضبط کردم، و با مدل حرف زدن تاکئی و مینمی مقایسه‌ش کردم،
‫و نوع حرف زدن خودمو اصلاح کردم!
‫پس از تاکئی و میمیمی خط گرفتی؟ انتخاب خوبی بود.
‫و ایده‌ی توموزاکی هم نبود، ایده‌ی خودم بود!
‫خیلی خوب بود، نه؟
‫آره واقعاً. آفرین آفرین.
‫هی! از ته دلت بگو.
‫اوه، باشه ببخشید ببخشید.
‫اینم همینطور.
‫خب نظرت چیه؟
‫سعی کردم بشاش‌تر از قبل حرف بزنم.
‫آره، الان خیلی راحت‌تر می‌شه باهات حرف زد،
‫و حس می‌کنم جذابیتت هم داره خودشو نشون میده.
‫واقعاً؟
‫خب، تاما-چان، حالا اون یکی رو امتحان کن.
‫اوه، بازم چیزی هست؟
‫از این برنامه‌های کمدی که مینمی بهم پیشنهاد داد استفاده کردم.
توموزاکی... اگه می‌شه؟
‫خب!
‫ها؟ چرا انقدر دوری تاما-چان؟
‫فقط به‌نظر میاد که دورم ــ چون کوتاهم! بهش می‌گن پرسپکتیو.
‫اوه، جدی؟
‫آره، جدی!! همش خطای دیده!
‫اما گوش کن، این اتاق بزرگتر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫گفتم که، چون من کوتاهم.
‫در مقایسه بزرگتر دیده می‌شه!
‫یعنی چی؟
‫فکر کردیم این یه راه آسونه...
‫تا کلاس به یه آسیب‌پذیری خاص در مورد تاما عادت کنن.
‫اصلاً بد نیست. باعث شد دلم بخواد یه امتحانی بکنم.
‫فومیای خودمونی.
‫معلم و شاگرد باهوشش.
‫خـ ـ خب.
اهم. باهوش؟
‫ولی بخش ناراحت‌کننده‌ش اینه که...
‫شاگرده کاملاً استاده رو شکست داده.
‫آ ـ آره والا...
‫توموزاکی؟
‫دلم برات سوخت.
‫به‌نظر من تاما الان می‌تونه قاطی بقیه‌ی بچه‌ها بشه،
‫ولی شاید بهتر باشه اولش یکم محتاط باشیم.
‫اوه... پس یکم تمرین بیشتر توی بستری که شکست توش اشکالی نداشته باشه.
‫آفرین.
‫می‌خوام یکی رو بیارم که یه‌طور یار تمرینی باشه،
‫اما در حال حاضر همه دارن از تاما دوری می‌کنن.
‫درسته... سخت می‌شه.
‫آئویی و میمیمی طرف مان، ولی اونا زیاد با تاما صمیمی‌ان.
‫دیگه نمی‌شه بهش گفت تمرین.
‫پس می‌مونه...
‫ایزومی؟
‫اگه اریکا بو ببره، جایگاه یوزو به‌خطر میفته.
‫درسته...
‫اوه!
‫کسی به‌ ذهنت رسید؟
کی کی؟
‫بذارید اول با خودش حرف بزنم.
‫استرس دارم...
‫مـ ـ می‌فهمم.
فقط باید عادی با هانابی-چان حرف بزنم درسته؟
آره، تا حالا زیاد با تاما-چان حرف نزدی، کیکوچی-سان؟
‫آره. با اینکه فکر می‌کردم از اون دخترای هست که خیلی قوی‌ان...
‫اما نه، هیچوقت تا به حال باهاش حرف نزدم.
‫کیکوچی-سان، نظرت در مورد آزار و اذیت‌های کونّو و فاصله‌گرفتن بقیه ازش چیه؟
‫خب...
‫دلم برای هانابی-چان می‌سوزه. به‌نظرم منصفانه نیست.
‫ولی نمی‌تونم کونّو-سان یا بقیه رو هم سرزنش کنم.
‫منظورت چیه؟
‫خب... من موافق آزار و اذیت نیستم...
‫یا با موج جمع پیش رفتن و کنار گذشتن یه نفر.
‫ولی فکر می‌کنم کونّو-سان و بقیه حتماً همه‌ی این کارها رو از روی ضعفشون می‌کنن.
‫ضعف؟
‫احتمالاً یه‌طور ناراحتی توی وجودشون هست که نمی‌تونن خودشون حلش کنن.
‫اگه یه‌طوری بروزش ندن، تحملش سخت می‌شه.
‫و نگران اینکه به دید بقیه چطور دیده می‌شن هم هستن، ‫برای همین به جمع ملحق می‌شن.
‫احتمالاً یه‌طور همچین چیزیه.
‫به‌نظرم کونّو-سان و بقیه اینطوری رفتار می‌کنن...
‫تا از چیزی که نمی‌تونن درستش کنن، فرار کنن.
‫هرچند که اشتباهه.
‫فرار می‌کنن...؟
‫بله.
‫برای همین حس می‌کنم، از بین کونّو-سان و بچه‌های کلاس و هانابی-سان،
‫اونی که از همه‌شون قوی‌تره، هانابی-چانه.
‫راست می‌گی.
‫و این فکر به‌ذهنم رسید که... کونّو-سان و بقیه دارن به اون قدرت تکیه می‌کنن.
‫چون می‌تونی بهش تکیه کنی و تکیه کنی... ولی هانابی-چان همچنان نمی‌افته.
‫ولی بازم...
‫یه‌طوری باید مشکلش حل بشه.
‫برای همین خوشحالم که می‌تونم یه کمکی بکنم، به لطف تو.
‫درسته. بیا با همدیگه حلش کنیم.
‫آره، همه‌ی تلاشمون رو بکنیم.
‫تاما-چان‌ـه، گفت تمرین والیبال تموم شده.
‫استرس داری؟
‫اوهوم.
‫چی، به فومیا اعتماد نداری؟
‫نه.
‫مشکل خودمه.
‫کیکوچی-سان؟
‫فوکا-چان، سلام.
‫بـ ـ بله، سلام.
فومیا، کیکوچی-سان توی نظرت بود؟
‫آره، درسته.
‫هوممم...
‫خب، اون بی‌طرفه و با کونّو هم ارتباطی نداره،
‫و با تاما هم زیاد صمیمی نیست...
‫به‌نظرم که ایده‌آله.
‫آ ـ آره؟
کیکوچی-سان، فومیا برات تعریف کرد؟
‫در مورد استراتژیمون برای کمک به تاما؟
‫آره، درموردش واسه‌م گفته.
‫اوکی، ولی... چرا انقدر رسمی حرف می‌زنی؟
‫خب... هنوز اونقدر نزدیک نیستیم.
خب... چی بگم... شروع کنیم؟
‫بـ ـ باشه.
‫فومیا تو هم خیلی آب زیر کاهی ها.
‫یعنی چی؟
‫نه نه... آخه...
‫شاید زیاد توی چشم نباشه، ولی کیکوچی-سان خیلی نازه.
‫چی شد؟
‫هیچی.
‫هوم...
‫ممنون.
‫ممنون از خودت.
‫مگه مسابقه‌ست.
‫آره. آخه... واسه تاما-چان که یه مسابقه‌ی واقعیه.
‫خب... از کجا شروع کنیم؟
‫من نمی‌دونستم با توکوزاکی دوستی فوکا-چان.
‫آره، جدیداً افتخار دوستی باهاش رو پیدا کردم.
‫به‌نظرت توموزاکی اخیراً بهتر نشده؟
‫آره و به‌نظرم اینکه آدما روی خودشون کار کنن تا تغییر کنن...
‫و به کسی که می‌خوان تبدیل بشن، چیز فوق‌العاده‌ایه.
‫فوق‌العاده...
‫شنیدی چی گفت.
‫ا ـ اوهوم.
‫تغییر دادن خودت فوق‌العاده‌ست؟
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
‫آره، به‌خصوص اگه خود شخص مایل به انجامش باشه،
‫به‌نظرم خیلی فوق‌العاده‌ست.
‫آخه،
‫همه‌ی اینا به‌خاطر میمیمی‌ـه، دیگه؟
‫اوهوم.
‫هانابی-چان، این اواخر اوضاع سخت بوده، نه؟
‫گاهی وقتا دیگه طاقتم تموم می‌شه، ولی خوبم- جدی.
‫آئویی و مینمی رو دارم،
‫و توموزاکی و میزوساوا هم دارن کمکم می‌کنن.
‫خدا رو شکر.
‫هرچند ممنون که نگرانمی.
‫دوستای زیادی داری که می‌تونی بهشون تکیه کنی، حسودیم شد.
‫آره، همه جز توموزاکی خیلی خفنن.
‫اوی!
‫اگه همه‌ی این آدما حتی توی چنین موقعیتی سمت توان،
‫پس معلومه خیلی دوستت دارن، تاما-چان.
‫د ـ دیگه داری خجالت‌زده‌م می‌کنی.
‫تو آدم خیلی خوب و نازی هستی، هانابی-چان.
‫نه! من فقط کوتاهم، همین.
‫کوتاه؟
‫نه هیچی! حرفمو فراموشش کن.
‫خوبه آزمایشی انجامش دادیم.
‫آره.
‫اوی تاما.
‫به‌خاطر اینکه خجالت کشیدی، فرار نکن اون دور دورا.
‫من کوتاهم، تموم شد و رفت! به‌خاطر اینکه کوتاهم فکر می‌کنی دورم.
‫اوه جدی؟
‫آره، جدی! یه‌طور خطای دیده.
‫واقعاً که نازی.
‫گفتم که ...
‫گمونم برای تمرین امروز کافیه.
‫چطور بود، کیکوچی-سان؟
‫حرف زدن با هانابی-چان خیلی راحت بود.
‫پس می‌شه گفت موفقیت‌آمیز بود.
‫حالا باید ببینیم تاما می‌تونه به همکلاسی‌هاش اهمیت بده یا نه.
‫درسته.
‫اگه شبیه ترم یک من باشه،
‫شرط می‌بندم الان طرز فکرت اینطوریه که:
‫هر اتفاقی که توی کلاس بیفته، ‫دنیایی‌ـه که هیچ ربطی به من نداره.
‫من نمی‌تونم بخشی از هیچکدومشون باشم.
‫این...
‫آره خب...
‫اون روزا که همچین حسی داشتم،
‫می‌تونستم کلی خوش بگذرونم،
‫اما سطح واقعی بودنش برام حتی از داستان تخیلی هم کمتر بود.
‫همه‌چیز... خاکستری بود.
‫اما وقتی که چشمبندم رو برداشتم،
‫اون دنیای خاکستریم، رنگ گرفت. ‫روند آرومی داشت اما واقعاً اتفاق می‌افتاد.
‫کم‌کم از آدمای اطرافم بیشتر خوشم اومد.
‫تاما-چان، شاید فکر کنی آدما زیاد دوستت ندارن.
‫ولی آدمای بدِ واقعی خیلی کمن.
‫خب، از دید من...
‫برای مثال کونّو-سان، از باختن بدش میاد و دوست نداره ‫آدما به دیده‌ی حقارت بهش نگاه کنن.
‫ولی در مورد آدمایی که تصمیم می‌گیره ‫می‌تونن دوستش باشن هم می‌تونه مهربون باشه.
‫کامیمائه-سان و آکیاما-سان حتماً اعتماد بنفس کمی دارن،
‫برای همین با آدمای بااعتماد بنفس دوست می‌شن تا اون خلاء رو پر کنن.
‫ولی بازم این یه ابتکار عمل دوست‌داشتنی...
‫برای تغییر شرایط اطرافشونه.
‫ایزومی-سان همه رو اولویت قرار می‌ده و ‫همین باعث می‌شه خودش ضرر کنه.
‫اما این که درد دیگران رو درد خودت بدونی هم یه‌طور مهربونیه.
‫همه‌ی شخصیت‌های توی داستان که بشه کلاسمون...
‫نگرانی‌های خودشون، رشد خودشون و نقص‌های خودشون رو دارن.
‫حتی یه نفر آدم زنده هم نیست که واقعاً به هیچ چیز فکر نکنه.
‫نمی‌دونم فهم این موضوع باعث می‌شه کمی بهشون علاقه‌مند بشی یا نه.
‫اوهوم.
‫داشتم فکر می‌کردم.
‫فومیا تو و همینطور کیکوچی-سان...
‫به همون اندازه که پیشرفتتون آرومه، محتاطانه هم هست.
‫دقیقاً برعکس من.
‫تاما!
‫منتظرتون گذاشتم.
‫عه...
‫امروز کیکوچی-سان هم اضافه شد؟
‫سـ ـ سلام...
‫برای چی دور هم جمع شدین؟
‫ به‌طور موقتاً امروز به تیم توموزاکی کمک می‌کنه.
‫دوست فومیا بود، برای همین قرار شد بهمون کمک کنه.
‫عه جدی.
‫فکرش رو نمی‌کردم.
‫نازی.
‫چطور همچین دختر نازی از چشمم دور مونده بود؟
‫به دنیای نانامی... هوش اومدی!
‫د ـ دنیای نانامی؟
‫آی آی میمیمی، یکم آروم بگیر.
‫اون زیاد به این مدت اشتیاق‌های تو عادت نداره.
‫خیلی بدی! چطور می‌تونی به‌جای من طرف کیکوچی-سان رو بگیری؟
‫نه موضوع این نیست.
‫ای وای من یادم رفت دفترمو بدم به سنسه.
میمیمی باهام میای؟
‫ها؟ من؟
‫باشه، میام.
‫تو هم بیا تاما.
‫منم؟ چرا؟
‫بیا دیگه...
‫منم یه چیزی یادم رفت، برمی‌گردم کلاس. مراقبت کنید.
‫باش...
‫پیچوندنم.
‫اولین باره دوتایی برمی‌گردیم خونه.
‫آ ـ آره گمونم.
‫چیزه... امروز چطور بود؟
‫خب...
‫یکم از این بابت که پیش آدمایی باشم که تا ‫حالا باهاشون حرف نزدم، استرس داشتم.
‫ولی دیدن اینکه برعکس بقیه‌ی روزا داری با بقیه گپ می‌زنی، یه‌طورایی خوب بود.
‫واقعاً؟
‫منم فکر کردم خوبه که بتونم از نزدیک...
‫شاهد این باشم که چطوری با بقیه هم خوش می‌گذرونی.
‫خیلی خوش گذشت.
‫و ـ واقعاً؟
‫توموزاکی-کون تو همیشه چیزایی بهم نشون می‌دی که تا حالا ندیدم.
‫روز بعد،
‫بالأخره تاما-چان تمریناتشو توی کلاس به‌کار گرفت.
‫زیاد دور واینسا تاما، بیا اینجا.
‫من دور نیستم! فقط به‌خاطر اینکه کوچیکم اینطور به‌نظر میاد.
‫بهش می‌گن پرسپکتیو.
‫هی، این میز همیشه همینقدر بزرگ بود؟
‫فقط به‌خاطر اینکه من کوچیکم بزرگ دیده می‌شه.
‫هینامی هم کمک کرد.
‫خیلی بامزه‌ای تاما!
‫دوستای خودش و میمیمی رو دور تاما جمع کرد.
‫دفعه‌ی دیگه بیاید با همین جمع بیشتر خوش بگذرونیم.
‫حتماً، فردا چطوره؟
‫ایول.
‫هی، همینطوری منو نکشون تو ماجرا.
‫به سلامتی!
‫ممنون بچه‌ها.
‫عالی بود تاما.
‫همینطوری ادامه بده، تا کونّو دیگه تمومش کنه.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫وقتی کلاس بیاد طرف تو، رفتارای کونّو می‌ره روی مخشون...
‫و اینطوری جو کلاس به‌هم می‌ریزه.
‫اون خیلی نسبت به این موضوعات حساسه.
‫دیگه بی‌خیال می‌شه.
‫که اینطور.
‫میمیمی گفت وقتی جلسه‌ی کلوبش تموم بشه میاد پیشمون.
‫آئویی هنوز جلسه‌ی شورا داره، پس نمیاد.
‫فوکا-چان چی؟
‫اوه، گویا امروز کار داره
‫هوم؟ کیکوچی-سان چی شده؟
‫از فومیا بپرس. با هم صمیمی‌ان.
‫اوه؟ بالأخره داری بزرگ می‌شی؟
‫اینطور نیست.
‫سرخ شدی توموزاکی.
‫الو اریکا؟