‫حالا چی؟
‫اینجا توی این سکوت معنادار...
‫نو نیم...
‫هینامی چیکار می‌کنه؟
‫گیم ست!
چی شد؟
‫برنده: فوند.
‫احتمالاً هینامی اینطوری فکر کرده:
‫اگه قراره توی یه بازی پرخطر ذهنی شکست بخورم؛
‫بهتره فقط یه ضربه‌ی کاری مطمئن بزنم.
‫اگه از من بپرسی که می‌گم چه ذهن محدودی.
نو نیم: من بردم
‫خدایا. افتادیم رو دور رقابت؟
‫ناناشی: 1 به 14، نه ببخشید 17
‫و بعد از اون...
‫گیم ست!
‫برنده: فوند!
‫در نهایت،
‫خیلی راحت 17 به 1 شکستش دادم.
نه ببخشید 1 به 17
‫شرمنده.
‫به نظر می‌رسه منم خیلی اهل رقابتم.
SAYAKA
ANIME LIST TT
‫هرکسی از یه رویداد بزرگ انتظارات متفاوت داره
‫خب حالا:
بیا چندتا مورد رو مرور کنیم، باشه؟
‫در مورد وضعیت هانابی ازم سوالی داشتی؟
‫آره.
‫کاری که با کونّو کردی... همه‌ش حساب‌شده بود.
‫درست متوجه شدم؟
‫آره.
‫یه‌کاری کردم تا اریکا فکر کنه ناکامورا و یوزو با هم تو یه تیمن.
‫وقتی تعادلش رو از دست بده، فقط ‫یه هول کوچیک نیازه تا زمین بخوره.
‫وقتی داشتم از ضعف‌هاش سوء استفاده می‌کردم، مجازاتش کردم،
‫و بعدم بدون اینکه دیگه کسی مقصر باشه، قضیه رو فیصله دادم.
‫همین.
‫ولی بازم، لازم نبود انقدر در این مورد بی‌رحمانه رفتار کنی.
بی‌رحمانه؟
‫تو از کراش یه نفر استفاده کردی تا ‫غرورش رو توی جمع خرد و خاکشیر کنی.
‫برای من، اون... یکم زیاده‌روی بود.
‫اگه این کارو نمی‌کردم، نمی‌تونستم به این سرعت جلوی کونّو رو بگیرم.
‫خیلی عصبانی شده بود...
‫باید کاملاً روحیه‌ش رو نابود کنم.
‫ولی اون مشت آخر واقعاً لازم بود؟
‫نیازی نبود اونطوری از ناکامورا استفاده کنی.
‫به رو آوردن کاور دستمال‌کاغذی که ایزومی براش درست کرده بود...
‫مثل اینه که به کسی که افتاده روی زمین لگد بزنی.
‫به‌نظرم حق با توـه.
‫پس چرا همچین کار بی‌رحمانه‌ای کردی؟
‫بی‌رحمانه؟
‫با در نظر گرفتن کاری که با هانابی کرد، به‌نظرم بی‌رحمانه نبود.
‫به عبارتی... انتقام بود؟
‫آره، درسته.
‫که اینطور...
‫چیه؟
‫منم عصبانی می‌شم. انقدر شوکه‌کننده‌ست؟
‫نه...
‫من از هانابی درست‌کار که با خودش صادقه خوشم میاد.
‫وقتی کونّو اریکا شروع به اذیت کردن هیرابایاشی-سان کرد،
‫هانابی به روش خودش جلوی همه به روش آورد.
‫کارش حساب‌نشده و بدون ترس بود.
‫به‌نظرم قدرتش زیبا بود.
‫بنابراین وقتی دیدم کونّو بی‌دلیل زیر پا لهش ‫می‌کنه، نتونستم بی‌اهمیت باشم.
‫برای همین تلاش کردم تا همه‌چیز اون وضعیت رو خراب کنم.
‫و برای همین این حس بهم داست نداد که بذارم همه‌چیز به حال خودش باشه.
‫همین. مشکلش چیه؟
‫آخه...
‫مشکلی که نداره، اما...
‫خب؟ پس اوکیه؟
‫من اینطوری می‌بینمش:
‫آسیب زدن به کسی بدون هیچ دلیل درست و دستاورد درستی، یه‌طورایی اگه...
‫ بحث روش بازی نونیم باشه انگار که...
‫جور در نمیاد.
‫آره خب... حالا که گفتی شاید اینطور باشه.
‫ولی بازم،
‫چیزایی هستن که حتی منم نمی‌تونم ببخشمشون.
‫صبح بخیر توموزاکی.
‫اوه... صبح بخیر، ایزومی.
‫هوا سرد شده ها، نه؟
‫نوامبر شده دیگه.
‫اوه، راستی...
‫اوضاع کونّو و کامیمائه این اواخر چطوره؟
‫اوممم، می‌دونی... چیزای دخترونه دیگه... گمونم؟
‫از بیرون انگار دارن با هم کنار میان،
‫ولی هم اریکا و هم مائو پشت سر همدیگه از هم بد می‌گن...
‫و تویی که می‌خوای با هم آشتیشون بدی، این وسط گیر می‌کنی.
‫دقیقاً.
‫ولی به‌نظرم این چیزیه که فقط من می‌تونم درستش کنم.
‫تلاشمو می‌کنم.
‫حتماً برای تو هم سخته، ایزومی.
‫بهتر از اینه که با همدیگه کاملاً لج باشن.
‫به تاما-چان هم یه تشکر درست و حسابی بدهکارم.
‫امروزم کوچول موچول و بامزه‌ای، تاما!
‫هرکسی از پس همچین چیزی بر نمیاد.
‫بسه دیگه، مینمی!
‫خودمم می‌تونم ازش درس بگیرم.
‫باید چیزایی که در مورد خودت دوست نداری رو تغییر بدی.
‫به نظر من تو هم این اواخر خیلی تغییر کردی، ایزومی.
‫آره. به‌نظر خودمم.
‫جدی؟
‫خیلی‌خب، جشنواره‌ی فرهنگی تو راهه.
‫روز بزرگ 22 دسامبره.
‫حسابی خوش بگذرونین چون آخرین فرصتتونه.
‫خیلی زود باید از صبح تا شب درس بخونید.
‫توی جلسه‌ی بعدیمون 4 عضو کمیته انتخاب می‌کنیم،
‫پس اگه علاقه‌مندین در موردش فکر کنین.
‫تا الان اصلاً به جشنواره‌ی فرهنگی فکر نکرده بودم.
‫مغز!
‫چی شده، میمیمی؟
‫تو عضو کمیته‌ی جشنواره‌ی فرهنگی می‌شی؟
‫حس می‌کنم یکی از تکلیفایی که هینامی برام می‌ذاره همینه...
‫چیکار کنم...
عه؟ یعنی نیستی؟
‫ولی من ازت خیلی انتظارا دارم، مغز!
‫آره، ولی راستش کار زیادی از من بر نمیاد.
‫امان از این متواضع بودنت!
‫با شناختی که من ازت دارم، شک ندارم یه کار حرفه‌ای می‌کنی!
‫هیچوقت تا حالا علاقه‌ای به جشنواره‌ی فرهنگی نداشتم...
‫نه بابا! جدی؟
‫اما... امسال دارم. یکم.
‫بفرما. بفرما!
‫باید همه‌ی اون خاطرات بدت رو با جشنواره‌ی امسال از نو بنویسی.
‫آره... گمونم.
‫توموزاکی!
‫بیا یکاری کنیم جشنواره‌ی فرهنگی امسال خیلی باحال باشه!
‫حتماً!
اتاق خیاطی
‫خیلی خب، بذار ازت یه سوال بپرسم...
‫چی بپرسی؟
‫اول از همه یوزو.
‫بعد میمیمی و هانابی،
‫و در نهایت فوکا-چان.
‫بیشتر از همه دوست داری با کی قرار بذاری؟
‫ها؟!
‫یا...
من؟
‫بگو ببینم، کیو دوست داری؟
‫خـ ـ خب، اوه...
‫چی شده؟ سرخ شدی.
‫لعنت به این دختر...
‫وایسا ببینم. چرا ایزومی هم جزء گزینه‌هاست؟ درست نیست.
‫آه، باشه. شاید یکی دو تا اومده باشه روی سطحت،
‫ولی تا ابد دلت پاکه.
‫سرت به کار خودت باشه.
‫گوش کن، هیچ قانونی نیست که بگه نمی‌تونی ‫بری سراغ دختری که با کسیه.
‫ازدواج که نکرده.
‫درسته...
‫اگه یوزو با ناکامورا به‌هم بزنه و بگه می‌خواد با تو قرار بذاره، چی؟
‫چی؟ ولی عمراً اینطوری نمی‌شه.
‫نه، نمی‌شه!
‫هی!
‫ولی اگه شد چی؟ چیکار می‌کنی؟
‫آخه، یعنی چی چیکار...
‫نه فقط یوزو، بقیه‌ی دخترا هم...
‫اگه میمیمی یا هانابی یا فوکا-چان عشقشون رو بهت اعتراف کنن، چیکار می‌کنی؟
‫تا حالا حتی شده یه‌ ذره بهش فکر کنی؟
‫نه، آخه... اینطور نمی‌شه.
‫آره خب... درسته.
‫ولی اینکه نمی‌تونی بین اینا یکی رو انتخاب کنی به موقعیت فعلیت ربط داره.
‫یه اگه‌ی دیگه...
‫فرض کن...
‫بعد از مدرسه، یه دختر می‌خواد در رابطه با یه موضوعی باهات حرف بزنه...
‫و تو رو تنهایی می‌بره یه جایی.
‫یکمی خجالت‌ می‌کشه، ولی می‌گه یه مدتیه که ازت خوشش اومده.
‫خب؟ تصورش می‌کنی؟
‫ها؟!
‫کسی نبود که بتونی تصور کنی باهاش قرار می‌ذاری؟ حتی شده یه‌ذره؟
‫نه‌ـــ خب... شاید...
‫قرار گذاشتن با اون شخص می‌شه تمرکز اصلیِ ما روی کار از الان به بعدمون.
‫اوه و توی حالت ایده‌آل، هر آن ممکنه دوتا یا تعداد بیشتری ازشون باشه.
‫دو تا یا بیشتر؟ چرا آخه؟ خیلی داغون می‌شه!
‫یکم جای مانور حیاتیه.
‫ولی اینکه همزمان دوتا یا بیشتر باشن... ‫باید یه راه دیگه‌ای باشه.
‫صرف فکر کردن به اینکه «دوست‌دخترهای دیگه‌ای ‫هم دارم»، بهت دید وسیع‌تر...
‫و جای مانور بیشتری برای هر تصمیمی که می‌گیری، می‌ده.
‫اینطوری می‌تونی با خیال راحت تصمیم بگیری.
‫فقط دفاع نیست. بلکه حمله هم هست.
‫به عبارتی...
‫با نخ دادن به یه دختر، گوشی رو می‌دی دست دخترای دیگه که منتظرن.
‫خیلی دارکه...
‫اگه فکر می‌کنی، این دارکه... صرفاً نشون می‌ده...
‫هنوز توی مرحله‌ی عشق رویایی گیر کردی.
‫مـ ـ منظورت اینه دارک‌تر می‌شه؟
‫و نتیجه‌ی همه‌‌ی اینا رو یادت نره:
‫اعتماد بنفس پیدا می‌کنی که تونستی از ‫پس چیزی که انقدر سخت به‌نظر میومد، بر بیای.
‫آه... که اینطور.
‫خب حالا...
کی و کی؟
هدف کوچیک: به کی می‌خوای نزدیک بشی؟
‫به کی می‌خوای نزدیک‌تر بشی؟
‫می‌شه جوابش باشه برای بعد؟
‫چاره‌ای نمیمونه.
‫ولی زمان هم مهمه، پس...
‫بیا یه تکلیف کوچولوی آسون هم بهت می‌دم.
‫پینستا‌گرام؟
‫دختری که می‌تونه همه‌کاری بکنه، عکسای خوبم می‌گیره.
‫نگاش کن، کیف زندگی رو می‌بره...
‫یه‌لحظه‌ــ
‫شش هزارتا فالوئر داری؟
‫خیلیه.
‫نه واقعاً.
‫تقاضا براش هست.
‫اگه شروع به پست کردن عکسای ‫باکیفیت بکنی، این اتفاق می‌افته.
‫راستش من براش برنامه‌ای نداشتم.
‫ها...
‫خب از بحث دور نشیم.
‫درواقع، می‌خوام پینستاگرام بزنی.
‫من پینستا بزنم؟
‫بله. برای اینکه اینجا توی مدرسه یه زندگی عادی داشته باشی،
‫باید بین کلاسمون تصویرت رو بهبود بدی.
‫کوچیکترین چیزها سلسله‌مراتب رو به‌هم می‌زنه.
‫بسته به دیدی که بقیه بهت دارن، تغییر می‌کنه.
‫آره، می‌فهمم.
‫پس تکلیف کوچولوت می‌شه...
تکلیف کوچیک: اکانت پینستاگرام بزن و خودتو پروموت کن
‫یه اکانت خصوصی پینستا بزنی و یکمی خودتو توش پروموت کنی.
‫ساده‌ست. بعداً جزئیات رو برات می‌فرستم.
‫باشه.
‫به این می‌گه ساده؟
این هم از جزئیات، ساده‌ست نه؟
‫تکلیف پینستا:
گرفتن سلفی با شوجی و تاکئی
تاکاهیرو با عینک
هانابی شکلک در بیاره
میمیمی رامن بخوره
سلفی با فوکا
‫این خیلی سخت می‌شه.
‫خوشحالم که همه‌چیز آروم شده.
‫اوهوم.
‫هانابی-چان خیلی خفن بود، نه؟
‫انگار از همه‌ی اون دیوار‌هایی که دور خودش چیده بود، پرید.
‫مطمئنم هانابی-چان همیشه قدرت پرواز رو توی خودش داشت.
‫فقط نمی‌دونست چطوری باید از بال‌هاش استفاده کنه.
‫درسته.
‫و وقتی بتونی پرواز کنی، دیگه کاملاً آزادی.
‫درسته.
‫کیکوچی-سان، بازم باید بابت همه‌ی کارهایی که کردی ازت تشکر کنم.
‫کمک بزرگی بودی.
‫خـ ـ خواهش می‌کنم.
‫اگه بازم کمکی نیاز داشتی، خوشحال می‌شم کمک کنم.
‫هرچند کار زیادی ازم بر نمیاد.
‫معلومه که بر میاد!
‫بازم ممکنه واسه کاری روت حساب کنم.
‫هرچی بود بهم بگو.
‫بـ ـ باشه. بهت می‌گم.
‫اوهوم.
‫ولی بازم...
‫نمی‌دونم چی توی سر هینامی-سان بود.
‫یه‌جای کار... می‌لنگید.
‫«می‌لنگید»؟
‫پس کیکوچی-سان هم متوجه شد؟
‫واسه‌م سواله چرا به ذهن هینامی-سان رسید تا اون حد پیش بره؟
‫واقعاً کنجکاوم کرد...
‫باید یه چیزی توی وجود هینامی-سان بوده ‫باشه که نتونسته اونو ببخشه.
‫یه‌چیزایی هست که حتی منم نمی‌تونم ببخشم.
‫وقتی یه نفر عصبانیه،
‫فکر می‌کنم به‌خاطر اینه که اوضاع جوری نیست که...
‫اونا فکر می‌کنن باید باشه.
‫جوری که باید باشه؟
‫یعنی برای هینامی چطوریه؟
‫اوه راستی.
‫یه چیزی هست که می‌خوام بهت نشون بدم، اگه مشکلی نباشه.
‫من یه رمان جدید نوشتم، پس... اگه می‌شه...
‫آ ـ آره، حتماً.
‫پس دفعه‌ی دیگه میارمش.
‫اوه!
‫یادم رفت تکلیفمو انجام بدم.
‫اوضاع عکسا چطوره؟
‫نتونستم چیزی بگیرم
روز هنوز تموم نشده
‫اوضاع عکسا چطوره؟
‫نتونستم چیزی بگیرم
‫محتمل‌ترین گزینه‌ی من در حال حاضر....
هانابی شکلک در بیاره
میمیمی رامن بخوره
عکس با فوکا
‫حالا که تاما، میمیمی و کیکوچی-سان نیستن....
سلفی با شوجی و تاکئی تاکاهیرو با عینک
‫باید یه سلفی با ناکامورا و تاکئی...
‫یا میزوساوا با عینک باشه.
‫برو تو کارش!
‫گیم ست!
‫واقعاً توی این بازی حرفه‌ای هستی، فومیا.
‫غصه نخور، شوجی.
‫تف! دیگه بسه!
‫وای!
‫سخته وقت مناسب واسه عکس گرفتن پیدا کنی...
‫اگه یهویی بگم سلفی بگیریم، ‫حتماً روم برچسب عجیب بودن می‌زنن.
‫یه‌طور بهونه نیاز دارم...
‫در مورد جشنواره‌ی فرهنگی فکری کردی، شوجی؟
‫اوه آره...
‫تو هم هستی، نه؟
‫یه‌طورایی باید باشم، نه؟
خب تو چی فومیا؟
‫ها؟
عضو کمیته‌ی جشنواره‌ی فرهنگی می‌شی؟
‫عه؟ اوه، آره!
‫یه لحظه، الان عضو کمیته شدم؟
‫همه‌ی حواسم به تکلیفم بود.
خب دیگه بریم خونه؟
‫اوکی.
‫برو بریم!
‫لعنتی. تکلیف عکسم...
‫کاری نیست که بتونم‌ـــ
‫مـ ـ می‌گم.
‫بیاید با این یه عکس بگیریم.
ها؟ یهویی چت شد؟
چی شده؟
‫خب، تو فکر این بودم که اکانت پینستاگرام بزنم.
‫می‌خوای پینستا بزنی؟ حله حله.
‫خب، من بچه نیستم، می‌رم خونه.
‫ای بابا، اینطوری نباش دیگه! ‫یادگاری می‌شه.
‫چی داری می‌گی تو؟
‫خب، چرا که نه؟
‫بیا انجامش بدیم. تو هم بیا، شوجی.
‫حتماً داری سربه‌سرم می‌ذاری...
‫امان!
‫خب یالا بگیر. فقط یه شانس داریا.
‫بـ ـ باشه.
‫تکلیف این بود که با ناکامورا و تاکئی عکس بگیرم،
‫ولی میزوساوا هم اومد.
‫اوممم... مشکلی نداره.
‫ولی این عکس خیلی تاره.
‫خـ ـ خب... به‌خاطر اینکه...
‫از الان به بعد حواست جمع باشه.
‫بـ ـ باشه.
‫خب حالا بیا یکی از اینا برات بزنیم.
‫منظورت اکانت پینستاگرامه؟
‫دلیلاً.
‫بازم گفتی دلیلاً.
‫دوست ندارم این عکس تار رو برای آیکون اکانتت استفاده کنم.
‫ولی این تنها عکسیه که داری، نه؟
‫آ ـ آره...
‫تا داری اکانتت رو درست می‌کنی،
‫تکلیفای اضافه‌ت رو برات توضیح می‌دم.
‫تکلیف اضافه هم دارم؟
‫امروز توی جلسه کلاسی، اعضای کمیته واسه جشنواره‌ی فرهنگی رو مشخص می‌کنیم.
تکلیف جشنواره‌ی فرهنگی: عضو کمیته شو
‫تو هم یه جا می‌گیری.
‫آره. قبل از اینکه تو تکلیفش کنی خودم اعلام حضور کردم.
‫دیروز، ناکامورا و بقیه و من داشتیم در موردش حرف می‌زدیم.
‫که اینطور. دارین با هم کنار میاین.
‫انتظارم اینه عضوهای دختر هم از بچه‌های عادی باشن.
‫این نه تنها برات امتیاز کسب می‌کنه،
‫بلکه اینکه ببینن همه با هم دارین کار می‌کنین ‫تأثیر خوبی روی نظر بچه‌های کلاس می‌ذاره.
‫همون ایده‌ی پشت پینستا.
‫درسته.
‫پس از ایده‌هات برای توی چشم آوردن خودت استفاده کن.
‫این تکلیف جدیدته.
‫بیشترین اشتیاقت رو توی همه‌ی زمینه‌ها نشون بده...
بیشترین اشتیاقت رو توی همه‌ی زمینه‌ها نشون بده
‫بیشترین اشتیاق... همه‌ی زمینه‌ها...
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫وقتشه اعضای کمیته‌مون برای جشنواره‌ی فرهنگی رو انتخاب کنیم.
‫چهارتا پسر و چهارتا دختر نیاز داریم.
‫اول، پسرا.
‫من هستم.
‫خیلی‌خب، برای پسرا...
‫تاکئی، میزوساوا، ناکامورا و توموزاکی رو داریم.
‫بعدی: دخترا.
‫کسی نیست؟
‫من!
‫هستم!
‫خب اول نانامی. دیگه؟
‫تاما! بیا با من عضو کمیته‌ی جشنواره‌ی فرهنگی شو.
‫نمی‌خوام.
‫ای بابا دختر! چه سریع رد کردی!
‫آئویی!
‫منم نیستم.
‫یالا دیگه! دوبار پشت سر هم ردم می‌کنین؟ منم احساس دارما.
‫ببخشید ببخشید! ‫من سرم با کارای شورای دانش‌آموزی شلوغه.
‫اوه راستی...
‫خیلی بد شد نانامی.
‫کس دیگه‌ای نیست؟
‫من می‌تونم!
‫منم.
‫ایولا ساکورا و یوکی.
‫ببخشید... منم هستم.
‫یوزوی خودمونی.
‫خب، دخترامون...
‫نانامی، کاشیوازاکی، سنو و ایزومی.
‫خب اعضای کمیته بیاید جلو.
‫باید همه‌ی اشتیاقم رو اینجا توی کمیته نشون بدم.
‫این و...
‫اینکه تصمیم بگیرم با کی می‌خوام قرار بذارم.