‫بی‌خیال شل کن دیگه، لبخند یادت نره.
‫بـ ـ باشه...
‫بالاخره یه فرصت برای بیرون رفتن با میزوساوا گیر آوردم.
‫و حالا باید یه‌کاری در مورد...
‫تکلیفای هینامی بکنم.
‫خیلی‌خب، اول از همه، بیا چندتا دختر انتخاب کنیم.
‫چی؟ فقط برای بازدید اومدیم دیگه، نه؟
‫خب، اون فقط یه‌طور تشریفاته.
‫اگه دوتا پسر به جشنواره‌ی فرهنگی یه دبیرستان دخترونه برن،
‫فقط یه کار برای انجام‌دادن می‌مونه، درسته؟
‫واقعاً؟
‫امـ ـ اما یکم یهوییه...
‫ها؟ میزوساوا؟
‫سلام.
‫اون چیه؟ به‌نظر خوشمزه میاد.
‫چیزی از خونه آوردی؟
‫به این زودی وارد عمل شد؟ شخصیت برونگراش حرف نداره...
‫نه از خونه نیاوردیم. همینجا خردیدیم.
‫اوه واقعاً؟ فکر کردم شما دوتا خیلی پشمک دوست دارین.
‫منظورت چیه؟
‫انقدر دوست داشتین که بهتون میومد.
‫معلومه که نه.
‫هی، می‌شه یه گاز بخورم؟
‫عه؟ معلومه که نه.
‫آه، با تو نبودم.
‫دارم با دختر کناریت حرف می‌زنم.
‫واو، خیلی بد بود.
‫تو بهم یه گاز می‌دی، نه؟
‫عه؟ خب، باشه.
‫وای، مزه‌ی پشمک می‌ده.
‫چون پشمکه.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تنهایی؟
‫یه‌طورایی از دوستم جدا افتادم.
‫اگه دیدینش، بهم خبر می‌دین؟
‫نمی‌دونم چه شکلیه.
‫آه، بعداً عکسشو واسه‌ت می‌فرسم.
‫پس اگه دیدیش بهم بگو.
‫چطوری قراره باهات ارتباط بگیرم؟ نامه بدم واسه‌ت؟
‫نمی‌فهمم چی می‌گی.
عه جدی؟
‫پس، چطوره از این استفاده کنیم؟
‫عه؟
‫چیکار کنیم؟
یا نکنه بهت ایمیل بدم؟
‫نه ایمیل سخته.
آره دقیقاً، شماها که نمی‌خواین آدرس ایمیلتونو بدین به من؟
‫خب، چیکار کنیم پس؟
‫از لایتار استفاده کنیم، بهتر از ایمیله.
‫باشه.
‫عجب لاسویی هستی.
‫اشتباه می‌کنی. فقط نگران دوستمم.
‫عجب.
‫می‌بینمتون.
‫امیدوارم دوستت رو پیدا کنی...
چطوره؟
بهم چند میدی؟
‫یه 10 از 10 کامل.
‫خب، اولین کاری که باید بکنی اینه که یه مکالمه‌ رو شروع کنی.
‫چیزی که توی حرف اولت مهمه «این نیست که چی می‌خوای بگی»
‫بلکه اینه که «چطور می‌گی»
‫«چطور می‌گمش»...
‫منظور میزوساوا اینه:
‫وقتی یهویی شروع به صحبت با یه غریبه می‌کنی،
‫اگه آماده نباشن،
‫توی موقعیتی نیستن که به حرفی که می‌زنی توجه کنن.
‫یه مکالمه فقط زمانی اتفاق می‌افته که طرف دیگه تو رو بشناسه...
‫و از حضورت آگاهه.
‫وقتی مکالمه شروع شد، ‫اونوقت می‌تونی جوری که مناسبه صحبت کنی.
‫می‌تونی سوال بپرسی، یا هرچیزی که می‌خوای.
‫و مثل یکم پیش وقتی در مورد چیزی...
‫مثل پشمک حرف می‌زنی، جواب دادن هم آسونه.
‫منو یاد اون تکلیفی انداخت که هینامی ازم خواست کار مشابهی انجام بدم.
‫اوه، میزوساوا، تو هینامی رو دوست داری، درسته؟
‫آره دارم. من آئویی رو دوست دارم.
‫چطور؟
‫نه... آخه بازم با بقیه‌ی دخترا حرف می‌زنی...
‫آه. من که الان با آئویی قرار نمی‌ذارم، می‌ذارم؟
‫د ـ درسته، اما...
‫ولی حس من اینطوریه که انگار صادق نیستی.
‫صادق؟
‫هی، فومیا.
‫فکر می‌کنی یه نفر تحت چه شرایطی محبوب می‌شه؟
‫خب، بذار ببینم...
‫خوش‌پوش و خوش‌قیافه‌باشه، دیگه چی؟
‫مثلاً توی ابتکار عمل برای مکالمه خوب باشه.
‫اوه، خوشم اومد سه‌تاش رو درست گفتی.
‫اما...
‫جدای همه‌ی اینا، شرط اساسی:
‫آدم محبوب، محبوب می‌مونه.
‫عه؟
‫اگه یه آدم خوش‌پوش و جذاب باشی،
‫طبیعتاً محبوب می‌شی،
‫و اگه محبوب باشی،
‫دخترا با خودشون فکر می‌کنن باید ‫قبل از اینکه کسی بدزدتت وارد عمل بشن.
‫در اون صورت، وقتی محبوبی، محبوب‌تر می‌شی...
‫و وارد یه چرخه‌ی مجبوبیت می‌شی.
‫خب، من سعی دارم اینطوری خودم رو پیشرفت بدم.
‫با یه ذهن آزاد،
‫به آرومی یه‌کاری کنم آئویی متوجه حضورم بشه.
‫که اینطور!
‫پس، داری با یه عالمه دختر بازی می‌کنی...
‫تا سطح محبوبیت خودتو بالا ببری تا هینامی بهت توجه کنه، درسته؟
‫کاملاً درست نیست.
‫به‌خاطر این که می‌خوام خوش بگذرونم هم بازیگوشی می‌کنم.
‫هی!
‫آه، یه چیز دیگه رو هم اصلاح کنم...
‫نه اینکه «آئویی بهم توجه کنه» درواقع «من یه‌کاری می‌‌کنم بهم توجه کنه»، افتاد؟
‫اوه؟
‫بالأخره اومدین؟
‫سلام.
‫مثل اینکه چتری‌هات داره بلند می‌شه.
‫اونا چتری نیستن، گوشن.
‫من یه خرگوش کوچولوی نازم.
‫گومی، پس تو هم توی جشنواره یه تکونی به خودت دادی، نه؟
‫تنبلتون وارد عمل شده.
‫این چیه؟
‫خب، نظرتون چیه یه نگاهی به روح‌های ما بندازین؟
‫هرچند خیلی ترسناک نیست.
‫درست نیست اینطوری تبلیغ کنی...
‫آره خب...
‫خب، چطور بود؟ مخ‌زنی کردین؟
‫عه؟
اوی اوی چرا فکر می‌کنی اومدیم مخ بزنیم؟
‫چون وقتی دوتا پسر میان مدرسه‌ی دخترونه ‫چه هدف دیگه‌ای می‌تونن داشته باشن؟
‫خب، گمونم بشه گفت نه خوب نه بد.
دیدی درست گفتم. تو چی توموزاکی-سان؟
‫نه، من برای مخ‌‌زنی نیومدم.
‫توموزاکی-سان، تو دوست‌دختر نداری، نه؟
‫توی کلاس ما... شانست زیاده ها.
شانسم؟
‫همینو گفت فومیا...
خب، دیگه بریم.ريال
‫آ ـ آره...
‫دو نفر مهمان؟ بفرمایید.
‫ممنون که اومدین...
‫اصلاً ترسناک نبود.
‫آره.
‫اوه، اونی-سان.
‫مثل اینکه بالأخره دوستت رو پیدا کردی.
‫اوه، ماکو-چان و سایاکا-چان.
اسمشونو کی یاد گرفت؟
‫به اون خونه‌ی جن‌زدی رفتین؟
‫آه، همون که مال کلاس تسومیگیه.
‫هنوز نرفتیم اونجا.
‫اونقدرا ترسناک به‌نظر نمیاد، پس بهتره برین.
‫ولی یه خونه‌ی جن‌زده باید ترسناک باشه که.
‫تا دلتون بخواد روح داشت.
‫خب، منم باید مثل میزوساوا حرف بزنم.
‫اما راستش، واقعاً ترسناک نبود.
عه جدی؟
‫آ ـ آره! برعکس بیشتر شوکه‌کننده بود.
‫برعکس؟
‫آره بابا هنوز واسه من زوده.
‫اوه ماکو-چان اون خیلی بهت میاد.
‫امتحانش کن ببینم.
‫چی؟
‫بهت میاد.
‫از شنیدنش خوشحال نشدم.
این... جایزه‌ای چیزیه؟
‫اوه، این مال پرتاب حلقه‌ست.
‫مثل این یکی.
اون عینکه به میزوساوا هم میاد، نه؟
چطوره؟
‫بهت خیلی میاد.
‫ببین اصلاً تعریف محسوب نمی‌شه...
‫میزوساوا، خیلی بهت میاد.
‫می‌شه یه عکس ازت بگیرم؟
‫اوه؟ فکر خوبیه. بگیر پس.
‫یالا شما دوتا هم بیاین.
‫دختربازو.
‫می‌شه توی پینستا آپلودش کنیم؟
‫این دوستمون اخیراً از این چیزا خوشش اومده.
‫خب...
‫آره، مشکلی نیست.
‫خب... دارم می‌گیرم.
‫سیب!
‫این هم عینک حساب می‌شه دیگه.
‫ای بابا دوست داشتم مخ زدن تو رو هم ببینم، فومیا.
‫با سطح فعلیم همچین کاری ازم بر نمیاد.
‫سطح فعلی؟
‫انقدر نزن توی سر خودت.
تو... این اواخر خیلی در مورد رشد شخصی مطالعه داشتی، مگه نه؟
‫همه‌شون خوب دارن جواب می‌دن.
‫خودت متوجه نشدی؟
‫اخیراً بیشتر سوال می‌پرسی...
‫سوالای دقیقی هم می‌پرسی.
‫و ریتمی رو پیدا کردی که باعث می‌شه راحت صحبت کنی.
‫و ـ واقعاً؟
‫واقعاً واقعاً.
‫که اینطور.
‫قبلاً خیلی گوشه‌گیر بودی...
‫ولی یهویی خیلی پیشرفت کردی.
‫همه‌ی این مدت داشتی کوچولو کوچولو تلاش می‌کردی، نه...؟
‫حتی اگه مخفیش کنی، من می‌تونم بفهمم.
‫از آدمای سختکوشی مثل تو بدم نمیاد...
‫خـ ـ‌خب، ممنونم.
‫همونطور که دیدی با حرفایی که بهت زدم...
یکمی حس و حال بهتری گرفتی، نه؟
‫تو هم باید با دخترا همین کارو بکنی.
‫تـ ـ تو...
‫تا بعد فومیا.
‫حرفای آخر میزوساوا شوخی بود.
‫اما به‌خاطر اینکه متوجه تلاشم شده، خوشحال شدم.
‫توموزاکی-کون.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
خب... چطوره؟
‫هم معرفی کرکترها و هم شخصیت‌هاشون...
‫خیلی مرتب و سازماندهی شده‌ست.
‫خیلی خوبه.
‫حالا می‌تونیم بریم سراغ و لباس و اینطور چیزا.
‫خدا رو شکر.
‫اوه، و یه سوالی دارم.
‫چقدر تا اجرا زمان داریم؟
‫عه، چقدر؟
‫بعداً از کمیته می‌پرسم.
‫بله ممنون می‌شم.
‫باید زمان اجرا رو هماهنگ کنیم.
‫اگه زمانمون کم بود، می‌تونیم بعضی صحنه‌ها رو حذف کنیم.
‫واقعاً برای جشنواره‌ی فرهنگی هیجان دارم.
‫آره، منم.
‫تا سال گذشته،
‫یه‌طورایی برام غریب بود.
‫ولی الان که یه قدرم رو به جلو برداشتم،
‫برام رنگ و بوی دیگه‌ای گرفته.
می‌گم کیکوچی-سان، میای یه عکس با هم بگیریم؟
‫عکس بگیرم؟
‫یه‌طور یادگاری برای «همه‌ی تلاشمونو برای اجرا می‌کنیم.»
‫می‌تونیم یه عکس با نمایشنامه‌ت هم بگیریم.
‫می‌تونی‫می‌تونیم یه عکس با نمایشنامه‌ت هم بگیریم.
‫آ ـ آره، ممنون می‌شم.
‫پس... چیزه... می‌شه کنارت بشینم؟
‫اوهوم...
‫بـ ـ باشه پس.
‫بـ ـ ببخشید.
‫نه مشکلی نیست.
چیزه... عکس؟
‫آره آره عکس.
‫خب... الان میندازم.
‫آ ـ آره.
‫بعداً برات می‌فرستمش.
‫باشه.
‫داری عالی پیش می‌ری.
‫پستات هم دارن خیلی لایک می‌خورن.
‫و ـ واقعاً؟
‫ولی بازم، انتظار نداشتم اینطور بشه.
‫عینک، عینکه دیگه.
‫آره خب...
‫و با اون سلفیت از فوکا-چان که دیروز نشونم دادی،
‫تکلیف عکست رو کامل کردی، تبریک.
‫ممنون.
عکست با فوکا-چان رو آپلود نمی‌کنی؟
‫کیکوچی-سان گفت خجالت‌ می‌کشه.
‫خب منطقیه.
‫ولی انتظار نداشتم...
‫حتی پیشنهاد دادی یه نمایش با نمایشنامه‌ی فوکا-چان اجرا کنیم.
‫با اینکه این خودم بودم که گفتم باید ‫توی جشنواره با نهایت اشتیاقت فعالیت کنی.
‫آخه این کاری بود که می‌خواستم بدون اینکه برام ‫یه‌طور تکلیف باشه، انجامش بدم.
‫خب... تا وقتی نتیجه‌ تو رو به هدفت نزدیک‌تر بکنه، مشکلی ندارم.
‫می‌گم هانامی.
‫دلیلی که انقدر تلاش می‌کنی...
‫منو یه آدم معمولی کنی، چیه؟
‫بار اولی که ناناشی و نو نیم همدیگه رو دیدن رو یادت نمیاد؟
‫تو بهم گفتی؛
‫«نمی‌تونی توی دنیای واقعی کرکترها رو تغییر بدی.»
‫آره، درسته...
‫وقتی اینو شنیدم،
‫می‌خواستم ثابت کنم که حق با منه.
‫همین.
چیه؟
‫چرا قیافه‌ت یه‌طوریه انگار حرفمو باور نکردی؟
‫نـ ـ نه...
‫من واقعاً از باختن متنفرم.
‫خب، اگه اینطور می‌گی دیگه...
‫جدای اون، تو...
‫تصمیم گرفتی که می‌خوای با کی قرار بذاری؟
‫اون...
‫اگه ازم می‌خواستی منتظر بمونم، بهت وقت می‌دادم.
خوب در موردش فکر می‌کنی، آره؟
‫خب... آره گمونم.
‫دیگه کم‌کم باید جوابت رو در مورد حداقل ‫دونفری رو که می‌خوای باهاشون قرار بذاری رو بهم بگی.
‫فهمیدی؟
‫فهمیدم...
‫مغز!
‫خواهش می‌کنم! ازم نپرس چرا! فقط بگو «بله».
‫نه، یهویی که نمی‌شه!
‫اول دلیلت رو بهم بگو.
‫راستش، کلوب دو و میدانی برنامه داره یه کمدی دو نفره...
‫توی جشنواره‌ی فرهنگی اجرا کنه.
‫ولی من عضو اون کلوب نیستم.
‫اشکالی نداره. اجازه گرفتم با یه نفر که عضو کلوب نیست انجامش بدم.
‫تو تنها کسی هستی توی دست و بالم دارم، مغز!
‫پس می‌شه یه لطفی بهم بکنی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫توی تمامی موقعیت‌ها...
‫با نهایت اشتیاقت پیش برو.
‫خب، باشه.
‫نه، نمی‌تونی همینطوری‌ـــ
‫ها؟
‫خودت ازم خواستی، نخواستی؟
‫چرا غافلگیر شدی؟
‫آخه خیلی راحت قبول کردی.
‫آه...
‫توموزاکی، من و تو داریم معتاد کمدی دونفره می‌شیم، نه؟
‫نه.
‫همونطور که از شریک عزیزم انتظار می‌رفت...
‫واقعاً که زبونت تیزه...
‫ولی وقت زیادی برای تمرین نداریم، داریم؟
‫به‌علاوه، نمایش کلاسی رو هم داریم.
‫نگران نباش!
‫می‌‌تونی بسپریش به من!
‫صبح بخیر.
‫میمیمی.
‫صبح بخیر، تاکاهیرو.
‫و همچنین فومیا.
‫اینطوری به من سلام نده!
‫اوه، گومی بهم زنگ زد، گفت میاد جشنواره‌ی فرهنگی مدرسه‌مون.
‫عه، گومی-چان میاد؟
‫گومی-چان؟
‫باید رمانت رو به یه نمایشنامه تبدیل کنیم.
‫ولی هنوز با اوج داستان درگیری، درسته؟
‫آ ـ آره.
‫دقیقاً با کجاش درگیری، کیکوچی-سان؟
‫چیزی که در موردش گیجم اینه که شخصیت اصلی، لیبرا،
‫در نهایت می‌ره با کریس یا آرشیا.
‫برام سوال بود چی به سر اونی که انتخاب نمی‌شه میاد...
‫شاید یه‌طورایی می‌ترسم...
‫تصمیم بگیرم.
‫از اینکه در مورد رابطه‌ی...
‫بین این سه نفر تصمیم بگیرم، می‌ترسم.
‫اگه اینطوره،
‫شاید این روش فکری من باشه، اما...
‫شخصاً کدومش رو...
‫انتخاب می‌کنی، کیکوچی-سان؟
‫فکر کنم نمی‌تونم انتخاب کنم.
‫منظورت چیه؟
‫شاید نظر شخصیم رو در مورد اینکه می‌خوام چیکار کنم داشته باشم،
‫ولی باید به این فکر کنم که داستان باید چطور گفته شه...
‫و ایده‌آلی که برای دنیای...
‫این سه‌نفره...
‫چطوریه.
‫ایده‌آل دنیای این سه نفر؟
‫حس کردم اگه احساسات شخصیم رو وارد کنم...
‫دیگه نمی‌شه گفت صادقانه‌ست.
‫می‌گم، توموزاکی-کون...
‫بله؟
‫کسی هست که در حال حاضر دوستش داشته باشی...
‫توموزاکی-کون؟
‫چی؟ مـ ـ من؟
‫بله، تو توموزاکی-کون.
‫نـ ـ نمی‌دونم خب...
‫اگه دو نفری بودن که برات ارزش داشتن،
‫و فقط می‌تونستی یکیشون رو انتخاب کنی،
‫اونوقت چطوری یکیشون رو انتخاب می‌کردی؟
‫احتمالاً، اگه بخوام صادقانه جواب بدم...
‫بله.
‫راستش اصلاً فکر نمی‌کنم...
‫من توی جایگاهی باشم که بتونم کسی رو انتخاب کنم.
‫درسته. این حسیه که واقعاً دارم.
‫هینامی مدام ازم می‌پرسه کیو انتخاب می‌کنم...
‫و حتی موقعیتی رو بیان کرد که ‫ممکنه هرکدومشون بهم اعتراف کنن.
‫ولی بازم، جوابی ندادم،
‫به‌خاطر این بود که توی اعماق وجودم این حس رو داشتم.
‫برای 17 سال گذشته،
‫ویژگی‌های شخصیتی یه کرکتر رده‌پایین توی وجودم رسوخ کرده.
‫من کسی نیستم که انتخاب می‌‌شه،
‫و از اون مهم‌تر، هیچوقت هم کسی نمی‌شم که انتخاب می‌کنه.
‫وقتی هینامی پیشنهاد داد که احساسم رو اعتراف کنم،
‫چیزی که روی ذهنم سنگینی می‌کرد...
‫یه‌طور حس غیرقابل توصیف شرمندگی و گناه بود.
‫«فکر نکن یه کرکتر سطح پایین مثل تو می‌تونه کسی رو انتخاب کنه.»
‫به عبارتی،
‫حتماً حس بی‌کفایتی من بود...
‫که روی افکارم در مورد زندگی سنگینی می‌کرد.
‫همچین چیزی درونم وجود داشت.
‫که اینطور.
‫برای همین فکر می‌کنم حرف زدن در مورد این چیزا سخته.
‫متأسفم. نمی‌تونم کمکی بکنم.
‫مغز!
‫واو!
‫میمیمی؟ اینطوری منو نترسون.
‫تقصیر خودته که حواست نیست.
‫چی شده؟
‫تا این ساعت داشتی کار می‌کردی؟
‫یه جلسه‌ی دو نفره با کیکوچی-سان داشتی؟
‫آه... خب، آره گمونم.
‫فردا می‌بینمت.
‫راستی، توموزاکی!
‫چـ ـ چیه؟
‫این دختره که اسمش گومی-چان‌ـه دقیقاً کیه؟
‫عه؟ آه، یکی از بچه‌های جاییه که من و میزوساوا توش کار می‌کنیم.
‫واقعاً همین؟ خیلی مشکوکه.
‫یه خبرایی هست که می‌گه رفتی جشنواره‌ی فرهنگی مدرسه‌ش.
‫خب، دعوتمون کرده بود.
‫می‌دونستم مشکوکه! مدرسه‌ش دخترونه‌ست، آره.
‫چه ربطی به این داره.
‫چون تو از اون کسایی به‌نظر نمیای که...
‫بری جشنواره‌ی فرهنگی یه مدرسه‌ی دخترونه.
‫منظورت اینه حالا که رفتم یه مدرسه‌ی دخترونه دستگیر می‌شم؟
‫بازم داری اینطوری می‌کنی...
‫منظورت چیه؟
‫هیچی.
‫وقتی که باحالی که باحالی ولی وقتایی که نیستی...
‫جدی؟ منظورم اینه واقعاً روی باحال هم دارم؟
‫آره، داری.
‫توی خیلی چیزا به من کمک کردی و ‫برای تاما هم همه‌ی تلاشت رو کردی.
‫و ـ واقعاً؟
‫من بهت احترام می‌ذارم مغز، می‌دونستی؟
بهت گفتم توی یه چیزایی شبیه تامایی، یادته؟
‫شبیه یه گربه‌ی ترسیده‌ای ولی بازم عزم زیادی داری،
‫و همیشه میری سراغ کاری که دوست داری انجام بدی.
‫آه...
‫حس می‌کنم تو...
‫کارایی می‌کنی که من دوست دارم انجام بدم ولی نمی‌دم...
‫و بهم نشون می‌دی چطور باید انجامشون بدم.
‫و به‌نظرم این فوق‌العاده‌ست.
‫و این چیزیه که باعث می‌شه...
‫من دوستت داشته باشم، توموزاکی.
‫الان با خودت فکر کردی منظورم از دوستت دارم همون بود؟
‫نـ ـ نه... آه... ای بابا...
‫خب، وقتی گفتم دوستت دارم منظورم دقیقاً همون بود.
‫فردا می‌بینمت.
‫عه؟