‫کلاغا بهم خبر رسوندن.
‫میمیمی بهت اعتراف کرد، آره؟
‫آره. متأسفم که ازت پنهون کردم.
‫اشکالی نداره. پس برای الان...
‫همونطور که داری توی اونت مپت پیش می‌ری،
‫تمرکزت رو دیگه می‌ذاری روی فوکا-چان.
‫چون در مورد میمیمی به هدفت رسیدی.
‫دوباره داری می‌گی «هدف»...
‫ولی بازم، اگه دوست داشتی،
‫می‌تونی اون گوشه‌کنارها به میمیمی هم برسی.
‫ها؟ واقعاً؟
‫به‌نظر میاد دوست داری این همزمانیِ کارایی که باید انجام بدی...
‫و کارایی که دوست داری انجام بدی رو به چالش بکشی.
SAYAKA
ANIME LIST TT
‫خیلی‌خب، قبل از همه‌چیز،
‫تصمیم می‌گیریم هرکسی چه نقشی می‌گیره.
‫با قهرمان داستان، لیبرا شروع می‌کنیم.
‫اون چطور آدمیه؟
‫لیبرا...
‫توی از بین بردن فاصله‌ی بین خودش و آدما خوبه.
‫باملاحظه‌‌ست، باهوش و پر از کنجکاویه.
‫این که منم! دیگه کی؟
‫تاکاهیروـه.
‫ها؟ چرا؟
‫مطمئن نیستم به درد این نقش بخورم، ولی حالا که دادینش به من...
‫باعث افتحارمه.
‫بعدی کریس‌ـه.
‫کریس ترسوـه، اما معصومه- یه دختری که یکم رفتارش بچگونه‌ست.
‫تاما-چان‌ـه!
‫خیلی‌خب. همه‌ی تلاشمو می‌کنم.
‫آخرین کرکتر اصلی هم آرشیاست.
‫اون باهوش و فرزه:
‫دختر بی‌نقصی که همه می‌تونن بهش تکیه کنن.
‫که یعنی، خب...
‫می‌دونین دیگه...
‫مثل اینکه باید دستمو بالا بگیرم.
‫خب دیگه، آئویی‌ـه.
‫یه کف مرتب برای سه نقش اصلیمون.
‫موفق باشین!
‫بترکونین.
‫خیلی باحال می‌شه.
‫خیلی‌خب، اینم کارای تقسیم نقشای نمایشنامه‌ی مانگا کافه.
‫ممنون توموزاکی-کون.
‫الان که بازیگرامون مشخص شدن خیلی خوشحالم.
‫ایده‌های بیشتر و بیشتری دارم به ذهنم می‌رسه...
‫اوه، جدی؟
‫مـ ـ مغز!
‫ما هم باید یه جلسه داشته باشیم.
‫هرچند فکر نمی‌کنم وقت کنیم.
‫اوه راستی! نمایش کمدی.
‫درسته مغز! یادت رفته؟
‫شرمنده... یکم سرم شلوغ بود.
‫خب، بالأخره کارگردان نمایش کلاسمونی.
‫یه لطفی بهت می‌کنم: چطوره امروز بعد از مدرسه همدیگه رو ببینیم؟
‫این کجاش لطفه؟
‫مشکلی نیست، کیکوچی-سان؟
‫اوهوم، آره.
‫خب، چیکار باید بکنیم؟
‫آ ـ آره...توموزاکی... چی؟
‫پیشنهادی داری؟
‫خب، چیزه... تو فکر زندگی روزمره‌ی زوجای متأهل بودم...
‫ز ـ زوجای متأهل...
‫اما، چیزه، بعدش نظرم عوض شد.
‫اوه... اوکی.
‫گوش کن.
‫ببین، بهت گفتم، درسته؟
‫خب... منظورت...
‫که دوستت دارم.
‫آ ـ آره...
‫وقتی اینو بهت گفتم... چه فکری کردی؟
‫خب... خوشحال شدم. خیلی.
‫اوه...
‫اما راستش...
‫انگار که درست نمی‌دونم الان دقیقاً باید چیکار کنم.
‫که اینطور.
‫ولی بازم، تو احتمالاً---
‫یه لحظه، الان مشکلی نداری؟ رو مخت که نمی‌رم، نه؟
‫نه نه. مشکلی نیست.
‫خـ ـ خب، خوبه.
‫آ ـ آره.
‫می‌گم...
‫به‌نظرت اینکه یه دختر و یه پسر با هم ‫قرار بذارن به چه معنیه؟
‫ایـ ـ این دیگه از کجا اومد؟ یه دختر و یه پسرــ؟
‫آ ـ آره. یعنی چرا یه زوج قرار می‌ذارن.
‫می‌شه برای یه لحظه جدی باشم؟
‫حتماً.
‫قبلاً بهت در مورد اینکه نمی‌تونم اول بشم گفتم،
‫اینکه نمی‌تونم یه شخص خاص باشم.
‫به خودم می‌گم اینطوری فکر نکن،
‫ولی الان دیگه یه‌طوری توی اعماق وجودم حک شده...
‫که واقعاً نمی‌تونم تغییرش بدم.
‫اما تو بهم فرصت دوباره امتحان کردن رو دادی.
‫منظورت انتخاباته؟
‫آره.
‫و بابت تاما و اریکا... و خیلی وقتای دیگه.
‫با اینکه من کار زیادی نکردم،
‫انگار که تو دنیا رو تغییر دادی تا اوضاع رو درست کنی.
‫می‌خوام یه نفر مثل تو باشم‌ـــ
‫ولی این کاری نیست که از پسش بر بیام.
‫پس آره!
‫اولش یه‌طورایی یهویی تحت تأثیر جو گفتم دوستت ‫ دارم، درست همونطور که تاما رو دوست دارم.
‫ولی هرچی بیشتر در موردش فکر کردم...
‫فهمیدم که آخرش همونطوریه.
‫همونطوری؟
‫من تو رو...
‫واقعاً دوست دارم.
‫پس شاید دلیلش همینه...
‫دلیل اینکه من تو رو انتخاب کردم.
‫اوه پسر، دارم می‌رم رو مخت، نه؟
‫نه اصلاً.
‫اوه لعنتی، از خجالت آب شدم.
‫حرفای امروزمو فراموش کن.
‫عه؟! بـ ـ باشه.
‫اما اگه همه‌شو هم فراموش کنی خیلی ‫دلم می‌گیره، پس بی‌خیال.
‫یعنی چی الان؟
‫ببین، ذهن یه دختر پیچیده‌ست، خب؟
‫جدی؟ پیچیده...
‫بعداً می‌‌بینمت، مغز!
‫خوب بخوابی.
‫هی... تمرین کمدی چی؟
‫پس شاید دلیلش همینه...
‫دلیل اینکه من تو رو انتخاب کردم.
‫خب من چی؟
‫دلایل خاص من چیه؟
‫بفرما، توموزاکی-کون.
‫الان که نقش‌ها مشخص شد، دیالوگ‌ها رو درست کردم.
‫یه شبه؟
‫آره. هرچند هنوز صحنه‌ی نهایی رو تموم نکردم.
‫آه... پس فقط دیالوگا رو تغییر نداده.
‫از اونجایی که کریس همه‌ی این مدت از اژدها مراقبت می‌کرده،
‫هیچوقت باغ رو ترک نکرده.
‫اون همچین دختر غمگینیه.
‫اما باغ همه‌چیز داشت.
‫یه تخت نرم،
‫آب تمیز و تازه،
‫یه حمام داغ.
‫اون داستان‌های پریون، و کتاب‌های افسانه‌ای می‌خوند.
‫همون غذای خانواده‌ی سلطنتی بهش داده می‌شد.
‫اما باغ جز اینا دیگه هیچ چیزی نیست.
‫اولین تغییر توی صحنه جایی بود که همدیگه رو دیدن.
‫وقتی کریس، کسی که در انزوا زندگی ‫می‌کرد و چیزی در مورد خوشی و غم نمی‌دونست‌ـــ
‫برای اولین بار لیبرا و آرشیا رو دید،
‫اولین پیش‌نویس به‌این شکل بود:
‫آدمای دیگه...؟ اوه! من کریسم.
‫اسم شما چیه؟
‫کنجکاوی اون نسبت به دنیای بیرون ‫و همچنین ترسش رو نشون می‌داد.
‫اما بعد از بازنویسی، به این شکل شده بود:
‫آدمای... دیگه؟
‫شما کی هستین؟ اینجا چیکار می‌کنین؟
‫هوشیار و ترسیده بود.
‫با اینکه امیدوار بود از این تنهایی آزاد بشه،
‫هنوز هم از تغییر کردن و دنیای ناشناخته می‌ترسید.
‫لیبرا هم همون قهرمان ساده‌ی پیش‌نویس اول نبود.
‫سربه‌هوا بود و یه عالمه اشتباه می‌کرد،
‫ولی با عزمی که داشت با آدم‌ها دوست می‌شد.
‫الان مرد جوان واقعی‌تریه.
‫به عبارتی، نقطه‌ی ضعف هر دو شون برجسته‌تر شده.
‫اما در مورد آرشیا اینطور نبود.
‫مثلاً لحظه‌ای رو در نظر بگیرید که اژدها و کریس رو می‌بینه.
‫در اصل، آرشیا ترس رو حس کرد و سعی کرد فرار کنه،
‫اما توی نمایشنامه‌ی اصلاح شده:
‫لیبرا تو بمون.
‫آرشیا فوراً می‌ره تا بال اژدها رو بشکنه.
‫اینطوری تقصیر اون می‌شد که اژدها دیگه نمی‌تونه پرواز کنه.
‫دیگه ناپاک بودن لیبرا اهمیتی نمی‌داشت.
‫اما لیبرا متوجه می‌شه و جلوش رو می‌گره.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اعدام کردن اشراف‌زاده‌ای مثل من خیلی سخته.
‫پس خواهش می‌کنم... بذار انجامش بدم.
‫اما آرشیا... اگه اینکارو بکنی...
‫قلبته که می‌میره!
‫به لطف دروغ آرشیا، زندگی لیبرا نجات پیدا می‌کنه.
‫اینجا داستان روی رابطه‌ی اون سه نفر ‫طی زمانی که توی باغن متمرکز می‌شه.
‫با نقش جدیدشون به عنوان مراقب و مدرس،
‫اون سه رابطه‌ی خانواده-دوست عجیبی با هم تشکیل می‌دن.
‫کریس از تزئین با گل و خوندن کتاب لذت می‌برد.
‫اما برای اینکه دور از دنیای ناپاکی‌ها باشه،
‫فقط اجازه داشت افسانه و قصه‌ی پریون بخونه.
‫بعد از تموم کردن کتاب‌های قلعه،
‫جذب داستان‌های لیبرا از دنیای بیرون شد.
‫اژدهای غول‌پیکر در واقع سریع‌ترین اژدهاست.
‫اونا با سرعت خیلی بالایی حرکت می‌کنن:
‫عه؟ خب خب!
‫این روزا حتی امکاناتی هست که از ‫حرکاتشون جادو تولید می‌کنه.
‫ظاهراً اینکه بشه از نیروی فیزیکی ‫جادو تولید کرد، کشف خیلی بزرگیه.
‫واقعاً؟ فوق‌العاده‌ست.
‫من خودم یه جادوی کوچیک بلدم. ‫هرچند فقط یه ورده: بازشو.
‫این فقط یه قدرت فیزیکیه، نه؟
‫باز کردن یه قفل کجاش جادوییه؟
‫دستمو خوندی.
‫لیبرا براش در مورد دنیای واقعی گفت.
‫جایی که آدم‌ها زندگی می‌کنن، گاهی اوقات بحث می‌کنن،
‫عاشق همدیگه می‌شن و در نهایت می‌میرن...
‫اما می‌دونی...
‫تا وقتی که اینو دارم، می‌تونه همه‌طور جایی ‫برم و هم‌جور آدمی رو ببینم.
‫پس اگه فقط همینو داشته باشم، بازم مشکلی ندارم.
‫که اینطور. بازشوـت وِرد...
‫خیلی خیلی بی‌نظیریه.
‫در همین حین، آرشیا بااستعداد...
‫و انقدر سختکوش بود که توی مسابقه‌ی جادویی برنده شده بود.
‫موقع آموزش‌هاش به کریس سخت می‌گرفت.
‫ببین، این که همه‌ی غیراشراف‌زاده‌ها ‫ناپاک، فقط یه باور عامیانه‌ست.
‫هیچ اساسی براش وجود نداره.
‫جامعه‌ی اشرافی از سنت‌های قدیمی‌ـش خوشش میاد
‫ایـ ـ این یکم ترسناکه...
‫می‌گم، می‌شه یه چیز لذتبخش‌تر بخونیم؟
‫مثلاً یه داستان لذتبخش درمورد دنیای بیرون؟
‫هوممم... باشه، می‌دونی پروانه‌ها چی‌ان؟
‫وای! حشره‌ن، مگه نه؟
‫مثل اینا؟
‫اون خرخاکیه.
‫جفتشون حشره‌ن، اما پروانه فرق داره.
‫ولی اون تنها حشره‌ایه که ما اینجا داریم.
‫ببین، برای همینه که باید درس بخونی.
‫باید دانش‌ ابتدایی رو یاد بگیری ‫تا داستان‌های دنیای بیرون رو بفهمی.
‫هومم، حس می‌کنم داری گولم می‌زنی...
‫مثل یه بچه‌ی کوچولو!
‫هوممم، خب حالا بیا ادامه بدیم.
‫اوه، در مورد خرخاکی نباشه، باشه؟
‫باشه باشه. خب از ادامه...
‫پر...دا!
‫خر... خاکی!
‫کریس خودِ تاماست.
‫و این آرشیا...
‫خیلی شبیه همون آدم پشت نقابشه.
‫نقطه‌ی عطف داستان اژدهای پرنده‌ست.
‫اژدهاهای پرنده می‌تونن تا قبل از سیزده‌سالگی پرواز کنن.
‫اون‌هایی که تا اونموقع نمی‌تونن پرواز می‌کنن ‫اینطور برداشت می‌شه که قدرت پروازشون رو بابت ناپاکی از دست دادن.
‫اژدهای پرنده‌ی کریس امسال سیزده‌ساله می‌شد...
‫و هنوز نمی‌تونست پرواز کنه.
‫اما چه ناپاکی‌ای مانع از پروازش می‌شد؟
‫کریس، می‌دونستی؟
‫اژدهاهای پرنده می‌تونن ذهن آدم‌ها رو بخونن.
‫ذهنشون رو؟
‫اونا هم مهربونن.
‫هیچوقت دینشون به کسایی که بزرگشون کردن رو فراموش نمی‌کنن،
‫و هرکاری ازشون بربیاد انجام می‌دن ‫تا آرزوی اون شخص رو برآورده کنن.
‫منظورت اینه...
‫می‌گم، کریس...
‫تو دلت نمی‌خواد پرواز کنی؟
‫اینطوری، ضعف کریس برملا شد.
‫باغ همه‌چیز داشت. همه‌چیز و هیچ‌چیز.
‫برای همین اون تنها بود و آرزو داشت که از اونجا بره، اما بازم...
‫خواسته‌ش برای اینکه از این باغ پرواز کنه و ‫همه‌ی چیزایی که نداره رو به‌دست بیاره...
‫مغلوب ترسش از دنیای ناشناخته شده بود.
‫درسته: چیزی که مانع از پرواز اژدها شده بود...
‫چیزی جز ذهن خودِ کریس نبود.
‫خیلی خوب بود.
‫به‌نظرم حتی از رمان‌ هم جالب‌تر شده.
‫و ـ واقعاً؟
‫اوهوم.
‫اون بخشش که فهمیدن چرا اژدها نمی‌تونه ‫پرواز کنه، بیشتر از بقیه‌ی جاها توی ذهنم موند.
‫ترسیدن کریس خیلی تحت‌تأثیرم قرار داد... خیلی انسانی بود.
‫اوه؟ جدی می‌گی؟
‫آره.
‫چیزه... اوم... چیز دیگه‌ای نبود؟
‫اتفاقی که بعد از فهمیدن مشکل ‫اژدها افتاد رو هم دوست داشتم.
‫اوه! منم اونجا رو دوست داشتم.
‫لیبرا بعدش پیشنهاد داد تا اون و کریس...
‫با هم سوار اژدها بشن تا دنیای بیرون رو ببینن.
‫کریس از اینکه تنهایی دنیای بیرون رو ببینه، می‌ترسید.
‫درسته.
‫اما وقتی با لیبراست... می‌تونه پرواز کنه.
‫کریس دوست داشت وارد دنیای درخشان بیرون بشه، اما می‌ترسید.
‫لیبرا کسی بود که اون رو از باغ تنها و محصورش بیرون آورد.
‫مطمئنم منظره‌ای که کریس از اونجا دید...
‫دنیای خاکستری‌ که تا اون لحظه می‌دید رو تغییر داد.
‫من از بچکی احساس می‌کردم همه‌چیز این دنیا خاکستریه.
‫چی شده؟
‫می‌گم... لیبرا دقیقاً توی چی خیلی خوب بود؟
‫اومم... می‌شه گفت توی اینکه حرفای ذهنش رو به راحتی می‌زد.
‫این نمایشنامه تماماً خیالی نیست.
‫این داستان خودِ کیکوچی-سان‌ـه.
‫می‌خوای بیشتر در مورد هینامی بدونی؟
‫بله.
‫تا بدونم جزئیات بیشتری برای شخصیت آرشیا بنویسم.
‫شخصیت آرشیا؟
‫لیبرا سربه‌هواست، کریس ترسوـه...
‫آرشیا قویه، اما به یه ضعف نیاز داره.
‫موقع نوشتن، به شک افتادم.
‫شک؟
‫اینطوری که، آرشیا چطور می‌تونه انقدر قوی باشه؟
‫مصاحبه؟ استرس گرفتم.
‫شروع کن، کیکوچی-سان.
‫باشه.
‫چیزه... چی باعث می‌شه در مورد چیزای مختلف انقدر سختکوش باشی؟
‫اما اون مصاحبه خالی بود.
‫فقط کلمه‌های دلنشین با یه مقدار خیلی ‫کم زهر کلام بود تا به‌نظر واقعی بیان.
‫شک دارم هیچ کدومشون، جوابی باشه که کیکوچی-سان بخواد توی داستان بنویسه.
‫به‌نظرم هینامی-سان داشت بهمون دروغ می‌گفت.
‫هرچقدر هم که بیانش روون بود، باز هم انگیزه‌ی ‫درونی‌ـش تا آخر مخفی باقی موند.
‫هرچند طوری رفتار می‌کرد انگار داره احساس واقعیش رو می‌گه.
‫که یعنی...
‫آرشیا با محیط اطرافش کنار نمیاد...
‫و از روی حس وظیفه انقدر سخت تلاش می‌کنه...
‫اینجا یه چیز... غیرمعمول هست.
‫منم همین فکرو می‌کنم.
‫ولی نمی‌دونستم چی...
‫با اینکه چهره‌ی پشت نقابش رو می‌شناسم.
‫کیکوچی-سان... می‌خوای یکم بیشتر...
در مورد هینامی بفهمیم؟
‫من مائه‌باشی‌‌ام. از آشناییتون خوشوقتم.
‫توموزاکی‌ام. خوشبختم.
‫مـ ـ من کیکوچی هستم، خوشوقتم.
‫خیلی‌خب، بیاید شروع کننیم.
‫اوه، راستی از هینامی اجازه گرفتم.
‫بذار ببینم...
‫تاچیبانا دوران راهنمایی با هینامی هم‌مدرسه‌ای بوده.
‫درسته.
‫و مائه‌باشی-سان، تو از دبستان همکلاسیش بودی؟
‫درسته.
‫خیلی‌‌خب، از راهنمایی شروع می‌کنیم.
‫چیز خاطره‌انگیزی یادت میاد، تاچیبانا؟
‫چیزی که من یادمه... اینه که با معاون رئیس ‫کلوب بسکتبال پسرا قرار می‌ذاشت.
‫ها؟! واقعا؟
‫از اون سنپاهای خفن بود که بین دخترا محبوبن.
‫و اون بعدش فوراً پیچوندش.
‫پس حسابی توی چشم بوده...
‫اوممم...
‫نه راستش.
‫منظورت چیه؟
‫به‌نظر من هینامی توی دبستان زیاد توی چشم نبود.
‫نبود؟
‫اون سختکوش و دوستانه و بچه‌ی خوبی بود.
‫اوه، و یادمه به خانواده‌ش خیلی نزدیک بود.
‫آره! منم یادمه.
‫این حس رو داشتم که خواهرای کوچیکترشو خیلی دوست داره.
‫خواهرا؟
‫اوه، پس خواهر کوچیکتر داره.
‫از طرف من به هینامی-سان سلام برسونین.
‫ممنون بابت همه‌چیز.
‫چی شده تاچیبانا؟
‫دیدی که مائه‌باشی چطور گفت «خواهرا» و از جمع استفاده کرد؟
‫آره، همینطوری گفت.
‫خب همین خیلی عجیبه.
‫آخه، آئویی فقط یه خواهر کوچیکتر داره.
‫مطمئنی؟
‫آره، خیلی زیاد.
‫این واقعاً چیزی نیست که بتونیم در موردش کنجکاوی کنیم.
‫هیچوقت هیچی در این مورد نگفته.
‫درسته...
‫بیاید...
‫همینجا تمومش کنیم.
‫من یه اصلاحاتی در مورد آرشیا انجام دادم...
‫اما هنوز از بعد از جایی که لیبرا با کریس پرواز می‌کنن ننوشتم.
‫اشکالی نداره.
‫با همین نیمه‌ی‌ اولش می‌تونیم کلی تمرین کنیم.
‫خـ ـ خیلی خب!
‫بیاید یه دور نمایشنامه رو بخونیم.