‫اسم من آداچی کیوشی‌ـه.
‫به‌خاطر اینکه تا 30 سالگی باکره موندم،
‫توانایی استفاده از جادو به‌دست آوردم.
‫واقعاً؟
‫با این‌همه...
‫قدرت کسل‌کننده‌ایه!
‫ممنونم.
‫اوق، دستم خورد بهش.
‫عمراً نمی‌تونم.
‫من می‌تونم افکار آدم‌هایی که لمسشون می‌کنم رو بشنوم.
‫همین.
‫قدرت چندان به‌درد بخوری نیست،
‫و موقع رفت‌وآمد با قطار هم جهنم خالصه.
‫یه‌نفر پا گذاشت روی پام.
‫پول لازمم.
‫خدایا، از همه‌شون متنفرم.
‫کی به کونم دست زد؟
‫تف توش!
‫اینکه به دخترایی که ازشون خوشم میاد دست ‫بزنم تا از حسشون سر در بیارم، به سرم زد، ولی...
‫اگه آدمی بودم که می‌تونستم به کسی دست بزنم، ‫تا این سن باکره نمی‌موندم.
‫صبح بخیر، آداچی.
‫صبح بخیر.
‫چی شده؟ چه آه سنگینی کشیدی.
‫هیچی. فقط از اینکه هر روز صبح آسانسور انقدر شلوغه متنفرم.
‫خب نظرت چیه با همدیگه از پله‌ها تا طبقه‌ی 17ام بریم؟
‫ورزش خوبی می‌شه.
‫خیلی نورانیه.
‫این همکارم، کوروساواست.
‫خوش‌قیافه‌ست، توی کارش وارده، با آدمای افسرده‌طوری مثل من دوستانه رفتار می‌کنه،
‫با همه مهربونه...
‫کوروساوا-سنپای امروز هم خیلی جذابه.
‫به‌نظرت دوست‌دختر داره؟
‫معلومه که داره.
‫و به‌شدت محبوبه.
‫رگ گردن می‌ذارم توی نووجونیش باکرگیش رو داده رفته.
‫صبح بخیر.
‫اوق.
‫یه نظر که حلاله.
‫بهتره یه شخصیت داغون داشته باشی.
‫چه شانسی. انتظار نداشتم اول صبحی ببینمش.
‫اگه زیاد بهش زل بزنم مشکوک می‌شه؟
‫ولی پسر... موهای ژولیده‌ش...
‫خیلی بامزه‌ست.
‫از یکی توی محل کار خوشش میاد؟
‫فکر می‌کردم دوست‌دختر داره.
‫کیه؟
‫دختری هست که موهاش ژولیده باشه؟
‫آخ!
‫حالت خوبه؟
‫واو...
عـه؟
‫خیلی نزدیکه. خیلی بامزه‌ست. خیلی دوستش دارم.
‫امروز موهای ژولیده‌ش توی یه سطح دیگه‌ست.
‫ای وای خیلی استرس دارم.
‫موهای ژولیده‌ش خیلی نازه.
‫صبح به این زودی تونستم از این نزدیکی ببینمش.
نکنه قراره بمیرم؟
‫خارج از توانمه، خیلی نازه.
‫آداچی؟
‫جان من؟
‫عمراً، عمراً همچین چیزی شدنی نیست.
‫یه‌لحظه.
‫من فکر کردم قدرت جادویی به دست آوردم، ‫ولی اگه همه‌ش تصورات خودم باشه، چی؟
‫اگه همه‌ی چیزایی که شنیدم رو توهم زده باشم، چی؟
‫همینه! حتماً همینه!
‫آخه عجیبه، نه قدرت جادویی به‌دست آوردنِ من و نه اینکه ‫کوروساوا منو دوست داشته باشه، هیچ‌کدوم با عقل جور در نمیاد.
‫بله، آخر هفته‌ست.
‫نظرتون چیه شما هم یکمی...
‫اوه، ممنونم.
‫از هر طرف نگاه می‌کنی، بی‌نقصه.
‫حتی رئیس بد‌عنق ما هم از به‌به‌ و چه‌چه کردنش دست‌ بر نمی‌داره.
‫آداچی-کون!
‫بله مدیر.
‫جمع‌بندی اون اسناد برای شرکت آلبیرئو رو تموم کردی؟
‫عه؟
‫تا آخر امروز آماده باشن!
‫ببخشید، نگفته بودین تا آخر هفته‌ی دیگه باید آماده باشن؟
‫هیچی. متأسفم، اشتباه از بنده بود.
‫غیرممکنه.
‫اون کوروساوا از چیِ آدمی...
‫به درب‌وداغونی من خوشش اومده؟
‫تمومی نداره.
‫هنوز اینجایی؟
‫خیلی پشتکار داره.
‫باید بیشتر از بقیه کمک بخواد.
‫چاره‌ای نیست، من کمکت می‌کنم.
‫یا اصلاً بهتره، از من بیشتر کمک بخواد.
‫ممنونم.
‫توهمه توهمه.
‫پس اینا با تو.
‫باشه.
‫یه خال روی گردنش داره.
‫می‌گم...
‫عجب جای ملوسیه.
‫این عددا به‌نظرت عجیبن؟
‫دلم می‌خواد لیس‌ــ
‫یه لحظه! د-دستشویی!
‫واقعاً خال دارم.
‫بالأخره تموم کردیم.
‫گمونم منظورش همه‌شونه.
‫احتمالاً فقط ماهاییم که توی دفتر موندیم.
‫درسته.
‫اگه به زور خودشو بهم تحمیل کنه، ‫کسی نیست به دادم برسه.
‫امشب هوا سرده‌ ها.
‫می‌تونی اینو قرض بگیری.
‫خدا رو شکر امروز با خودم شالگردن آوردم.
‫نمی‌تونم.
‫اشکالی نداره.
‫چشماش کاسه‌ی خون شدن.
‫مدیر نباید صرفاً به‌خاطر اینکه پشتکار داره، ‫اینقدر ازش کار بکشه.
‫اگه تو سرما بخوری، کار من زیاد می‌شه.
‫واقعاً... نمی‌تونم بذارمش به حال خودم.
‫چـ ـ چه آدم خوبیه.
‫ببخشید که فکر کردم خودتو به‌زور بهم تحمیل می‌کنی.
‫زود باش بریم خونه.
‫ممنون. امروز خیلی کمکم کردی.
‫چیز اونقدر مهمی نبود.
‫نه واقعاً، خیلی کمک‌حال بودی.
‫پس...
‫شاید ازت بخوام دفعه‌ی دیگه با بدنت واسه‌م جبران کنی.
داری چه فکری می‌کنی، منحرف؟
‫دفعه‌ی دیگه شام دعوتم کن.
‫ا ـ اوهوم.
جدی بود یا شوخی؟ کدومش؟
‫راستی، به آخرین قطار می‌رسی؟
‫چی؟ اوه.
‫دیگه مترو بسته شده.
‫واقعاً؟
‫اوه... باید پول تاکسی بدم.
‫پس نظرت چیه خونه‌ی من بمونی؟
ها؟
‫راهی نیست... با تاکسی.
‫چیکار کنم الان؟
‫اشکالی نداره همینطوری برم خونه‌ی ‫کوروساوا، اونم وقتی منو دوست داره؟
‫ولی پسر خوبیه.
‫یعنی، تا الان که چیزی نشده...
‫یعنی هدف‌های پنهانی داره یا نداره، کدومش؟
‫اوه راستی.
‫اگه بهش دست بزنم می‌فهمم.
‫خیلی‌خب، همینطوری. حالا.
‫نمی‌دونـــــم...
‫الان!
‫حالت خوبه؟
‫او‌ _ اوهوم.
‫چه احمقیم.
‫بیا.
‫صدای زمین خوردنش خیلی بلند بود، ‫امیدوارم آسیب ندیده باشه.
‫واقعاً آدم خیلی خوبیه.
‫ببخشید بهت شک کردم.
‫کوروساوا.
‫اگه خیلی زحمتت نمی‌شه، ‫می‌شه امشب خونه‌ت بمونم؟
‫آره... حتماً.
‫کوروساوا. کوروساوا. کوروساوا.
این الان چی بود؟
‫بیا داخل. هرجایی خواستی بشین.
‫همه‌جای خونه‌ش حس و حال پسرای محبوب رو می‌ده.
‫آروم نمی‌گیگیرم.
‫این مانگا...
‫دیروز که شروعش کردم نتونستم وسطش ولش کنم.
‫بچگانه‌ست، نه؟
‫منم.
‫چی؟
‫منم از این مانگا خوشم میاد.
‫توی آرک امتحان دیگه نمی‌تونی نصفه ولش کنی.
‫نه؟ منم آرک امتحان رو بیشتر از همه دوست دارم.
‫اون حقه‌هه عالیه، نیست؟
‫غافلگیر شدم که علایقمون یکیه.
‫اوه راستی. حموم آماده‌ست. ‫برو دوش بگیر.
‫اینم یه دست لباس.
‫ممنون.
‫خیلی مهربونه.
‫باورم نمی‌شه پیژامه‌ای که خریدم تا در مورد اینکه...
‫اگه آداچی بپوشتشون چقدر ناز می‌شه، فانتزی بزنم، یه روز به کارم بیاد.
‫واقعاً دلم نمی‌خواد این پیژامه رو بپوشم.
‫حتی الان که توی حمومم هم مورموررررر...
‫اندازه‌ی اندازه‌ست.
‫حس می‌کنم در مورد اینا هزارجور فکر کرده.
‫ممنون که گذاشتی اول من دوش بگیرم.
‫آبجو دارم، یکم می‌خوری؟
‫خب منم می‌رم دوش بگیرم.
‫باشه.
‫برات یه تشک پهن کردم.
‫ممنونم.
‫اگه خوابت میومد، زودتر بخواب.
‫اگه یکیمون زن بود اوضاع ساده‌تر پیش می‌رفت؟
‫چون من تو کل این 30 سال از زندگیم هیچ تجربه‌ی عاطفی‌ای نداشتم،
‫برای همین با وجودی که از فکراش خبر دارم، بازم نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫به این زودی خوابش برد.
‫دارم تظاهر به خوابیدن می‌کنم چون نمی‌دونم چطوری باید باهات روبه‌رو بشم.
‫ها؟ چی؟
‫چرا داره اینطرفی میاد؟
‫خیلی نزدیکه!
‫لعنتی. چون نمی‌دونم کوروساوا می‌خواد چیکار کنه، وحشت کردم.
‫فهمیدم. اگه لمسش کنم می‌تونم از قدرتم استفاده کنم.
‫سکته کردم!
‫فقط می‌خواست تلفنش رو برداره.
‫کوروساوا منو دوست داره، آره؟
‫پس چرا هیچ حرکتی روم نزد؟
‫یه‌طوری گفتم انگار دلم می‌خواست یه‌کاری بکنه!
‫واقعاً دلم نمی‌خواست!
‫خیلی اتفاقا داره می‌افته. سرم داره می‌ترکه.
‫تحمل همه‌ی اینا برای باکره‌ای مثل من زیادیه.
‫لعنتی.
‫خوابم نمی‌بره.
‫بوهای خوبی میاد.
‫صبح بخیر.
‫صبحونه می‌خوری؟
‫می‌خورم.
‫ممنون بابت غذا.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫خیلی خوبه، کوروساوا.
‫صبح اول صبحی یه غذای درست و حسابی آماده کردی.
‫من اصلاً آشپزی نمی‌کنم.
‫پس دوست داری هر روز صبح بیای اینجا و صبحونه بخوری؟
عه؟
‫اوه، نمی‌شه که...
‫یه لحظه جدی بهش فکر کردم... از بس خوشمزه‌ست.
‫املت‌هاش مثل املتای رستورانا خوشمزه‌ست.
‫یه‌مدت فاصله‌م رو حفظ می‌کنم!
‫عشق کوروساوا برای من و تجربه‌ی عاطفی زیر خط فقرم، زیادیه.
‫هوی، آداچی!
‫خیلی خوابم میاد.
‫قربان.
‫چرا از کار طفره می‌ری؟ هنوز صبحه.
‫بـ ـ ببخشید.
‫به‌خاطر اینه که تو دیشب مجبورم کردی اضافه‌کاری بمونم!
‫راستی، اون اسنادی که دیروز ازت خواستم عالی بودن.
‫خودت تنهایی انجامشون دادی؟
‫راستش، کوروساوا کمکم کرد.
‫چی؟ باید زودتر بهم می‌گفتی!
‫اوی، کوروساوا-کون!
‫اوی... فاصله‌م.
‫امری داشتین؟
‫شرمنده که دیشب مجبور شدی به آداچی ما کمک کنی.
‫نه اصلاً، بیشترش رو خودش انجام داد.
‫من فقط یه‌ذره کمکش کردم.
‫کوروساوا...
‫کوروساوا-کون، خوب بلدی متواضع باشی.
‫ازش تشکر کردی؟
‫به زودی می‌کنه.
‫یه لحظه، حرف اونو نکش وسط!
‫فهمیدم. یه رستوران کبابی خوشمزه این اطراف هست.
‫جدی؟
‫وایسا یه لحظه! اینطور پیش بره خطری می‌شه!
‫بهتره جفتتون برین اونجا، من کوپن دارم.
‫ما رو با هم نفرست.
‫امیدوارم بازم بیشتر کمکش کنی.
‫با هم خوب کنار بیاین.
‫نتونسم نه بیارم، منِ احمق.
‫می‌خواستم یه‌مدت فاصله‌م رو حفظ کنم...
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫ای وای. توی دهنم آب شد.
‫اوهوم.
چیه؟
‫هیچی... فقط داشتم فکر می‌کردم به‌نظر خیلی از غذات لذت می‌بری.
‫واقعاً؟
‫خب لپتو پر از غذا می‌کنی و خیلی با... حال می‌شی.
‫الان چرا مکث کرد؟
‫لعنتی! نزدیک بود بگم بامزه.
‫یه‌طورایی باعث می‌شی منم بیشتر از غذا لذت ببرم.
‫خب... گوشت خوبیه.
‫دقیقاً.
‫نظرت چیه یکم نودل سرد و بیبیم‌باپ با هم تقسیم کنیم؟
‫فکر خوبیه.
‫ببخشید!
‫راستش یه‌طورایی خوش می‌گذره.
‫به نظر به کوروساوا هم خوش می‌گذره.
‫خیلی خوش می‌گذره.
‫ممنون بابت غذا.
‫اینم از صورت‌حسابتون.
‫می‌خوایم با اینا پرداخت کنیم.
‫بله.
‫هومم؟ عذرخواهی می‌کنم ولی تاریخ انقضاءشون گذشته.
‫عه؟
‫مدیر!!
‫پول کافی ندارم.
‫واقعاً نمی‌تونیم از کوپن‌ها استفاده کنیم؟ پول کافی نداری؟
‫آره...
‫با کارت پرداخت می‌کنم.
‫بله.
‫چی؟ ولی قرار بود من تشکر کنم.
‫حداقل بیا نصف کنیم!
‫اشکالی نداره.
‫حقوق بعدیتو که گرفتی مهمونم کن.
‫مثل اینکه کوروساوا منو دوستم داره، ‫ولی قصد نداره هیچ حرکتی بزنه.
‫لطفاً اینجا رو امضاء کنید.
‫باشه.
‫اگه توی کارا کمکم کنه و همینطوری فقط باهام مهربون باشه،
‫ممنونم.
‫شاید اشکالی نداشته باشه اوضاع همینطوری باشه.
‫واقعاً دوست خوبیه.
‫وقت گذروندن باهاش به منم خوش می‌گذره.
‫شکلات دارم.
‫ممنون.
‫واقعاً... مثل رویاست.
‫حالا یه بهونه دارم تا دوباره با آداچی برای غذا برم بیرون.
‫واقعاً خوش شانسم.
‫خیلی دوستش دارم. خیلی خوشبختم.
‫دلم نمی‌خواد امشب برم خونه.
‫دلم نمی‌خواد بره.
‫ببخشید.
‫ها؟
‫متأسفم، کوروساوا.
‫من افتضاحم.
‫واقعاً متأسفم.
‫چت شده آداچی؟ مستی؟
‫من آدم افتضاحیم. یکم پیش واقعاً... فکرای غیرمنصفانه‌ای کردم.
‫من که نمی‌تونم احساسات کوروساوا رو جبران کنم.
‫ببخشید. می‌شه بریم سوپرمارکت.
‫بیا.
‫چی؟
‫نمی‌شه که وقتی قراره من ازت تشکر کنم، بذارم غذا رو حساب کنی.
‫نمی‌خواد نگرانش باشی، واقعاً-
‫ممنون که توی کار کمکم کردی و گذاشتی شب خونه‌ت بمونم.
‫ولی نمی‌تونم مدام مزاحمت بشم.
‫در هر صورت، متأسفم.
‫چیکار کنم؟
‫هیچ نمی‌دونم کار درست... چیه.
‫تا حالا کوروساوا رو اونطوری ندیده بودم.
من... چیکار کنم؟
چی شده... این موقع شب؟
‫اشکالی نداره.
‫بالأخره من تو رو بهتر از هرکسی درک می‌کنم.
‫خیلی نازه. خیلی مهربونه. خیلی پشتکار داره. خیلی سخت‌کوشه.
‫توی کل 30 سال عمرم انقدر ازم تعریف نشده، ‫برای همین نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی...
‫قسمت بعدی: قسمت دو.
‫خیلی دوستش دارم!