‫قسمت 1ـم سائوری هیتسومابوشی بعد از تنها بودن
‫سان-چان همیشه این کارو حسابی جدی می‌گیریا!
‫آخه حسابی پوست خشک و مزخرفی دارم.
‫یوریچی، می‌خوای امتحانش کنی؟
‫معلومه! به همه‌جام می‌مالمش!
‫بده بیاد!
‫وواه، خدایی؟ دیوونه کننده‌ست!
‫یوریچی، دستات خیلی خوشگلن!
‫- تازه‌شم... ‫- ها؟ جدی خوبن؟
‫باید حسابی ازشون مواظبت کنی.
‫هیناپی، توام می‌خوای؟
‫این چیزا واسه هینا ضروری نیست.
‫خدایی؟! می‌دونستی که ممکنه پوست خودتم یه روزی خراب شه؟
‫باعث میشه دستام لیز شن.
‫باعث میشه دی باف شم.
‫آه، دی باف! خیلی افتضاحه واقعا.
‫گیلتی. حتی معنی کلمه‌شم نمی‌دونی، مگه نه؟
‫درسته.
‫اما هینا-چان، شیشه‌های عینکت تا الآن صداشون در نیومده؟
‫اری-نه، این روزا دیگه کسی نمی‌گه شیشه‌های عینک.
‫تازه‌شم الآن رو بافم، پس جای نگرانی نیست.
‫اینم گوشه‌ای از موعظه‌های اونه-چان خدمت شما!
‫هروقت تو چشمات احساس خستگی کردی،
‫نگاه کردن به وسیله‌ای که ازت فاصله داره عین ورزش چشم می‌مونه.
‫یالا، بیاید همه با هم انجامش بدیم.
‫استراحت دادن به چشماتون به کمک یه حوله‌ی داغ هم خیلی جواب میده.
‫چجوری قراره وقتی حوله رو صورتمه چیزی رو ببینم؟
‫پس بیا به همون دور دورا نگاه کنیم.
‫داره این طرفی میاد.
‫خدایی؟
‫خودش «بیپ بیپ» صدا داد.
‫آره اونم یه «بیپ» واقعی.
‫عین اون پیرمرده.
‫پیرمرد؟ الآن اصلا این مهم نیست!
‫یالا، بلند شید بریم.
‫به روی چشم.
‫نچ، به گمونم باید همینجا بزنمش رو پاز.
‫می‌تونی بعدا ادامه‌شو بازی کنی.
‫- هرچی لازم نداریدو بذارید همینجا بمونه. ‫- سازانکا، کرم دستتو بذار همینجا بمونه.
‫اری-نه، لباساتو یادت رفت. ‫- ای وای خدای من!
‫اوکی! بیاید بریم تو کارش!
‫برو که رفتیم!
‫مگه داری تو پارک قدم می‌زنی؟
‫بازی کردن با گوشی اونم وقتی داری راه میری کار خطرناکیه.
‫هروقت به یه جای خوب رسیدم بازی رو قطع می‌کنم.
‫ای وای من، آرا-چان حسابی پرانرژی هستیا!
‫لازم نیست انقدر عجله کنی.
‫نزدیکه.
‫هیناگشی، دیگه وقت بازی نیست!
‫اه، عجب کششی داره!
‫هینا-چان! منتظرم بمون!
‫سرعتت از لاکپشتم کمتره، اری-نه! ‫تازه خیلیم داری می‌لرزونیشا!
‫نچ، اون وایلد هند مسخره! بازی جدید شروع میشه!
‫اومد!
‫صدای وایلد هند که داره مردمو نابود می‌کنه. ‫از این صدا متنفرم.
‫پسر، خیلی گنده و پر سر و صداست. ‫از این فاصله هم می‌تونم صداشو بشنوم.
‫این یارو یه تقلب آشغال کله‌ست. ‫باید شکستش بدیم!
‫اینو با خودم می‌برم و مجبورش می‌کنم زمینو بلیسه!
‫بیاید بریم تو کارش! گسترش اَندُواری!
‫هینا-چان! منم همینطور!
‫گسترش اندواری!
‫جلوشو بگیر، میدگارد!
‫دان، دان، دان، دان!
‫بچه‌ها، باید به عنوان یه تیم حسابشو برسیم!
‫- نقشه اینه که... ‫- دریافت شد!
‫همه‌ی حملاتمونو رو خودش متمرکز می‌کنیم ‫و بهش اجازه‌ی مقابله نمی‌دیم!
‫آره، خودشه! ‫خود خودشه!
‫بکشش پایین و گیجش کن!
‫دورش حلقه بزن، گلِیپنیر!
‫فکر کنم تکنیک هک کردنم روش جواب داد. ‫سازانکا-کون!
‫حله! عجب فرصت خوبی!
‫گند زدم!
‫نه بابا شوخی بود!
‫این بالا من فقط جا خالی میدم و حرکات گاد طور می‌زنم! ‫گرفتمت!
‫گونگنیر خوشگلم همیشه جایی که هدف گرفته رو می‌زنه!
‫هاه!
‫فرمانده!
‫اونجوری صدام نکن! اسمم آیامه‌ست!
‫تو و امثال تو مردم رو قلع و قمع می‌کنید...
‫منم این کاراتونو می‌ذارم به حساب غریزه‌ی نجاتتون.
‫اما چه کنم که به چشم ما آدما، این کارتون همون چیزیه که بهش میگیم اعمال شیطانی!
‫انزجار!
‫ضعیف شو، ای قدرت بی کران!
‫امروز خشم و غضب محاکمه رو می‌چشی. ‫غرش کن، شمشیر غران!
‫امروز روز نکوهشه!
‫یوری، کارشو تموم کن!
‫اوکی.
‫واید هندها معمولا قوین! ولی تا وقتی من کنار بقیه‌ام ‫حتی یه ذره‌ام ترس ندارن!
‫شما دخترا کارتون حرف نداره!
‫اینم از حرکت نهاییــــم... ‫اومم، یه حرکتی که خیلی قویه!
‫- دیگه بگیر که اومـــــــــد! ‫- گیلتی! درست و حسابی انجامش بده بابا!
‫تیرفینگ، بـــــرو!
‫با یه «بنگ» نهایی کارشو ساختیم!
‫بردیم! پیروزی!
‫کار گروهیمون حرف نداشت!
‫- جدی جدی کرم دستمو یه جایی گم کردم؟ ‫- وقتی رو پاهام وایستادم احساس سرگیجه می‌کنم!
‫- گیلتی. گذاشتیش تو جیبت بابا. ‫- کار گروهیمون داره روز به روز بهتر و بهتر میشه!
‫همگی خسته نباشید!
‫بعدش چیکار کنیم؟
‫یکم پیش یه مغازه‌ی خوشگل پیدا کردم.
‫وواه، جدی جدی؟ بی شوخی؟
‫چه جور مغازه‌ای؟ ‫بیا بریم اونجا! بیا همین الآن بریم!
‫من دیگه یه ذره‌ام اچ پی ندارم.
‫ولی جدی باید به چشمات یه استراحتی بدی.
‫پس چطوره بریم یکم چرت بزنیم؟
‫قبلش باید این گند کاریای وایلد هند رو تمیز کنیما، باشه؟
‫نباید بذاریم اینور اونور پخش و پلا شن.
‫حسابی عین فرمانده‌ها رفتار می‌کنیا، فرمانده.
‫تنهام. حسابی تنهام.
‫اولش...
‫اون اولش...
‫آسمون یه شکل عجیبی شد...
‫خیلی تنهام.
‫بعدش یه عالمه دستگاه‌های مختلف که مردمو از رو زمین پاک می‌کردن سر و کله‌شون پیدا شد.
‫آخرشم یه عالمه از آدما از رو زمین محو شدن.
‫خیلی تنهام.
‫من همیشه تنها بودم.
‫همیشه تک و تنها بودم و تو شهر پرسه می‌زدم.
‫بی کس و کار بودن خیلی تنها کننده‌ست.
‫خیلی تنهام.
‫در جریانه. عمل تمیزکاری در جریانه.
‫نـــــــــــــــه!
‫قلبم اومد تو دهنم. فکر کردم اینم یکی از اون دستگاه‌هاست.
‫اما خب این کوچولو موچولوها آسیبی به آدم نمی‌زنن.
‫اون دستگاه‌ها قدرت پاک کردن آدما از رو زمین رو دارن.
‫نیروهای دفاع از خود قرار بود یه کاری در این باره بکنن.
‫اما اسلحه‌هایی که قرار بود ازشون استفاده کنن خودشون ‫به دشمن تبدیل شدن و بقیه رو تو خودشون کشیدن.
‫برای همینم هیچ کاری از دستشون بر نیومد.
‫الکتریسیته و آب هنوز در جریانن.
‫به نظر می‌رسه این کوچولوها دارن واسه‌مون فراهمشون می‌کنن.
‫حالا اصلا اینا چی هستن؟
‫اول فکر کردم از همون جایی اومدن که بقیه‌ی دستگاه‌ها ازش اومدن.
‫اما اینا نه به مردم حمله می‌کنن و نه بقیه‌ی دستگاه‌ها رو خبر می‌کنن.
‫در جریانه. عمل احوال پرسی در جریانه.
‫بابت تمام کمکاتون ممنون.
‫ناز.
‫می‌دونستم. هیچکس اینجا نیست.
‫تمیز کردن اون گندکاریا خیلی خسته کننده بود. باید استراحت کنیم.
‫- گیلتی. ‫ - می‌خوام یه خرده باف کنم خودمو.
‫سه بار تو یه روز زیادیه ها.
‫بنظرم باعث میشه چاق شی.
‫گیلتی اونیه که خوب می‌خوره!
‫فقط 5 دقیقه دیگه!
‫بعدشم... می‌تونی تا 2 ساعت بخوابی.
‫ای وای، پس نظرتون درباره‌ی یکم چایی چیه؟
‫بیاید همه‌ی کارا رو با هم انجام بدیم!
‫من که اول یه خرده خودمو باف می‌کنم و بعد میرم سروقت بازیم.
‫- ما می‌خوایم غذای کنسروی بخوریم. ‫- صـ-صدای آدمای دیگه‌ست!
‫اول یه خرده چایی بریز بعد برو چرت بزن.
‫جدی اینجا آدم هست!
‫توهم نیست!
‫- ولی دیگه داره گرسنه‌ام میشه. ‫ - هنوز واسه همچین چیزی آماده نیستم!
‫آره بابا منم.
‫چجوری باید دوباره با آدما حرف بزنم؟
‫- به نظرم خوبه. ‫- چجوری باید دوباره با آدما حرف بزنم؟
‫- من موافقم! ‫ چجوری باید دوباره با آدما حرف بزنم؟
‫یـ-یعنی باید مکالمه رو با حرف زدن درباره‌ی آب و هوا شروع کنم؟
‫آروم باش، آروم بـــاش!
‫باید مطمئن شم مشکوک به نظر نمی‌رسم!
‫سلام به همگی. من آدم مشکوکی نیستم. اسمم «رِنگ»ـه.
‫خیلی خب، همین کارو می‌کنم!
‫سلام!
‫سلــــام!
‫به جز ما آدم دیگه‌ایم هست!
‫ایول! از آشناییت خوشحالم! من «کاوازو یوری»ـم!
‫تو چی؟
‫اهل کجایی؟
‫آه، درسته! وایسا بقیه رو بهت معرفی کنم!
‫اون دختره «آچان»ـه.
‫لیدر قابل اعتمادمون....
‫یوری، بس کن.
‫گیلتی. لیدرمون خودتی.
‫هوم؟
‫میگم، دختره مشکلی چیزی داره؟
‫چیشـــد؟!
‫آره، همونطوری.
‫- ای وای خدا، ای وای خـــدا. ‫- حـ-حـ-حـ-حالا باید چیکار کنیم؟!
‫- خشکش زد؟ - دی باف شد؟ ‫- حـ-حـ-حـ-حالا باید چیکار کنیم؟!
‫حتما دختر خجالتی‌ایه.
‫خدا رو شکر!
‫شرمده که اونطوری سورپرایزت کردم.
‫ا-اومم...
‫الآن همه رو بهت معرفی می‌کنم.
‫خیلی خب، دون دون دون، همینجوری ادامه می‌دیم!
‫- من یوری کاوا... ‫- یوری، وایسا.
‫دون دون دون گیلتیه.
‫فقط دوباره باعث وحشتش میشی.
‫یه خرده آروم‌تر، باشه؟
‫بابت این وحشی بازیا شرمنده.
‫لازم نیست انقدر مضطرب باشی.
‫بـ-بله چشم!
‫همونطور که گفتم، نیازی نیست مضطرب باشی.
‫فرمانده، حسابی دیوونه میوونه‌ایا.
‫کی رو فرمانده صدا می‌زنی واسه خودت؟
‫بعدشم کدوم قسمتم دیوونه‌ست؟
‫صورتم؟!
‫هیچی فقط دارم میگم باید یه خرده ریلکس کنی، همین.
‫خب از اول همینو بگو!
‫بیا، یکم چای بخور.
‫خیلی ممنون.
‫اینم از موعظه‌ی اونه-چان واسه شما.
‫وقتایی که استرس دارین و مضطربین، نوشیدن چای به آروم شدنتون کمک می‌کنه.
‫می‌خوای یه خرده باف شی؟
‫باف؟
‫یعنی پیشرفت کردن و این چیزا.
‫ممنون.
‫- بـ-باف... ‫- انگاری یه خرده آروم‌تر شدی.
‫من... من آدم عجیب و دیوونه‌ای نیستم، پس راحت باش.
‫اینکه به خودت نگی دیوونه، دیوونه کننده‌ نیست؟
‫خیلی خب، پس وقت معرفیه!
‫الآن حالت خوبه؟ بیا ادامه بدیم!
‫من یوری‌ام! همینجوری ادامه بدید!
‫من آیامه‌ام.
‫دیوونه هم نیستم.
‫منم سازانکام! می‌تونی سان-چان صدام کنی!
‫منم اریکا کودایجی، اونه-چانتم.
‫از اونجایی که اینجا از همه بزرگ‌ترم، اونه-چانم!
‫اونه-چان دیگه چیه؟ لقبته؟
‫من هیناگشی‌ام. می‌تونی هینا صدام کنی.
‫مـ..من..
‫واسه یکم پیش معذرت.
‫سخت نگیر، اشکالی هم نداره اگه آروم حرف بزنی.
‫ما درست حسابی بهت گوش میدیم.
‫اسمم رِنگه. از آشنایی باهات خوشحالم.
‫خوبه! منم از آشنایی باهات خوشحالم، رِنگ چان!
‫ا-اوم، از وقتی دنیا این شکلی شده، ‫این اولین باریه که با آدمای دیگه ارتباط گرفتم.
‫ماهم همینطور!
‫آره. از وقتی دنیا اینطوری دیوانه‌وار شد، ‫آدما نایاب شدن.
‫اهل کجایی، رِنگ چان؟
‫اوه، به اون توجه نکن.
‫هیناگشی، زورش نکن چیزی بگه.
‫بعدا این چیزارو بهت توضیح میدم.
‫نـ-نه، مشکلی نیست. لازم نیست این کارو بکنی.
‫خداروشکر!
‫نه، آخه بعدا از دیدن همچون چیزی، چطوری می‌تونیم خوب باشیم؟
‫مـ-منظورم اون نبود.
‫می‌بینم که مشغول خوردنید.
‫ـــمم
‫مـــصــ
‫ببخشید که پریدم وسط نهار خوردنتون!
‫مشکلی نیست. به‌هرحال تازه شروه کرده بودیم به خوردن.
‫تازه غذایی کنسروی‌ان، سرد که نمیشن.
‫آره!
‫کنسرو خیلی خوبه‌ها ولی دیگه کم کم دارم ازشون خسته میشم.
‫وقتی برق قطع شد هرچی غذای منجمد شده داشتیم خراب شد.
‫به سختی تونستیم چیزی با بسته بندی مقاوم پیدا کنیم.
‫- کاپو... ‫- رِنگ چان؟
‫کاپپو!
‫رنگ چان، زیادی نزدیک شدی.
‫همه‌تون اخیرا فقط غذای کنسروی خوردید، درسته؟
‫حالا یکمم نودل آماده و چندباری هم برنج.
‫واو، درست حدس زدی!
‫غذای کنسروی و نودل خیلی خوشمزه‌ان.
‫مشکلی نیست اگه فقط اونا رو بخوری.
‫دوست دارم بخورم.
‫چه صدای بلندی.
‫دختر، داری از گشنگی می‌میری، نه؟
‫ولی اگه یکم کاپوش کنی،
‫می‌تونی به یه وعده غذایی خوشمزه و مغذی تبدیلش کنی!
‫کاپو؟
‫کاپپو. با توجه به دیکشنری، معنیش میشه «آماده کردن غذا»
‫دیکشنری رو حفظی؟ چقد باحال!
‫بـــــــــوم
‫کاپوی سه دقیقه‌ای تو خرابه‌ها!
‫همین الان از خودت ساختیش، نه؟
‫به عنوان خواهر بزرگت، به‌نظرم عالیه.
‫همین الان به ذهنم رسید! ‫کاپوی سه دقیقه‌ای تو خرابه‌ها!
‫شبیه یه برنامه‌ی آشپزی تلوزیونی شده!
‫آره، آره خودشه!
‫کاپــو!
‫احساساتی شدی؟
‫هیجان زده!
‫کاپوی سه دقیقه‌ای تو خرابه‌ها
‫کاپوی ساده‌ی سه دقیقه‌ای تو خرابه‌ها!
‫اینم از مواد لازم!
‫امروز می‌خوام از برنج فوری که با آب جوش ‫پخته میشه، استفاده کنم!
‫برنح فوری
‫جلبک خرد شده
‫ماهی ساردین کبابی
‫امروز می‌خوام از برنج فوری که با آب جوش ‫پخته میشه، استفاده کنم!
‫پیاز درختی خشک شده
‫واسابی
‫چای
‫امروز می‌خوام از برنج فوری که با آب جوش ‫پخته میشه، استفاده کنم!
‫حالا از موادی که داری استفاده می‌کنم!
‫عالیه، عالیه!
‫اول، ساردین کبابی رو میذاریم روی برنج!
‫بعدش یه در میذاریم روش و صبر می‌کنیم.
‫در همون حین، پیازای درختی منجمد شده رو با آب جوش می‌پزیم.
‫بعدش پیازای درختی، جلبکای خرد شده و واسابی رو اضافه می‌کنیم. ‫عالی شد!
‫همین الانش سه دقیقه شده.
‫کاپوی ده دقیقه‌ای!
‫یه هیتسومابوشی با ساردین کبابی کنسرو شده!
‫چقد زورکی.
‫امروز بیشتر از یه غذا درست می‌کنیم!
‫فلفل قرمز
‫امروز بیشتر از یه غذا درست می‌کنیم!
‫ریشه‌ی ‫بورداک
‫ساردین کبابی
‫ریشه‌ی ‫هویج
‫روغن ‫کنجد
‫سس ‫سویای ‫ شیرین
‫اول ریشه سبزیجات منجمد شده رو می‌جوشونیم!
‫خیلی راحت!
‫بعدش رو شعله‌ی کم ریشه‌ی سبزیجات رو با روغن کنجد تفت میدیم
‫بعدش کنسرو ساردین کبابی رو با آبش بهش اضافه می‌کنیم!
‫وقتی پخته بشه، آماده‌ست!
‫آماده
‫شد
‫ساردین کین‌پیرا!
‫ساردین کین‌پیرا
‫با یکم مزه کنارش امتحانش کنید!
‫ساردین کین‌پیرا
‫سس شیرین سویا
‫فلفل قرمز
‫هیتسومابوشی
‫کین‌پیرا
‫کاپوی امروز
‫بزنید بر بدن!
‫گرمه! سس سویا قشنگ با برنج مخلوط شده.
‫نمی‌دونستم پیازای درختی انقد بوی خوبی میدن.
‫آره برنج رو حتی اگه یکمم متفاوت درست کنی،
‫اینطوری تغییر مزه میده!
‫درسته ماهی استفاده نکردی، ولی بازم مزه‌ی هیتسومابوشی میده.
‫پوست انگشت ماهی.
‫مدتی میشه که سبزیجات نخورده بودم.
‫فقط با یکم سس سویای شیرین و غذای کنسروی ‫خیلی مزه‌ی خوبی گرفته.
‫چون فیبر رژیمی توش داره،
‫واسه بدن مفیده.
‫- چی؟ ‫- واسه بدن مفیده.
‫پس داری میگی واسه بدن مفیده؟
‫بتا کاروتنی که توی هویجه واسه پوست خوبه
‫و از سرماخوردگی جلوگیری می‌کنه.
‫اوه، آره، مراقب پوستی! چه پشم ریزون!
‫سرما خوردن تو این وضعیت می‌تونه کشنده باشه،
‫پس به‌خاطر این ممنونم.
‫مشکل چیه؟
‫چایی.
‫و چیزی که راجع‌ به هیتسومابوشی دوست دارم ‫اینه که می‌تونی با یکم چای مزه‌ش رو تغییر بدی.
‫کلاس عوض شد!
‫اووه! بیاید همینطور ادامه بدیم!
‫و این هی مزه‌ش رو تغییر میده.
‫اخیرا زیاد نمی‌خوری.
‫خوشحالم.
‫اوه آره.
‫چیشده؟
‫زیادی توش واسابی ریختم.
‫گیلتی!
‫ممنون برای غذا
‫عجب خوراکی نادر خوشمزه‌ای بود ‫که اصلا پشمام!
‫خوراکی ‫نادر ‫خوشمزه
‫نادر چی؟
‫خیلی فوق‌العاده‌ای، رنگ چان.
‫می‌تونی تو همچین زمان کمی، همچین غذاهای خوشمزه‌ای درست کنی--
‫من...
‫چیه؟ زیادی خوردی؟
‫ببخشید!
‫فقط چون خودم می‌خواستم بخورم، ‫یه جورایی شمارو هم مجبور کردم...
‫که باهام این برنامه‌ی کاپو و این چیزارو انجام بدید.
‫- رنگ چان؟ ‫- بله؟
‫جدی خیلی بهمون حال داد!
‫خیلی وقت بود انقد نخورده بودم.
‫خیلی وقت بود انقد نخندیده بودم.
‫پس ازت ممنونم.
‫خوبی؟
‫آره.
‫راستش من خیلی خوردن رو دوست دارم.
‫میدونم! منم خوشم میاد خوردنت رو تماشا کنم!
‫چه سوپرایز کننده؟
‫خیلی خب، اهههم!
‫خب راستش یه جورایی فرصت گفتنش رو از دست دادم.
‫راستش، راجع به اون...
‫گزارش!
‫نخیرم.
‫بذار توضیح بدم.
‫آیا چان صبر کن.
‫و- وایسا!
‫اوم!
‫نه، نباید بیای اینجا!
‫ببخشید، اول باید منطقه رو بررسی می‌کردم.
‫ببخشید، مسئولیت من بود.
‫دوتان!
‫نمی‌تونیم با یه ضربه جفتشون رو بزنیم.
‫بسپریدشون به من!
‫رنگ چان، عقب وایسا!
‫ما به اون چیزا میگیم «وایلد هند»
‫آدمای عادی فقط با نزدیک شدن بهشون محو میشن
‫نگران ما نباش!
‫نظرت چیه؟
‫چـــی؟
‫سلاح رو زودتر میذارم اینجا.
‫چی چی؟
‫ازت درمقابل قدرت محو کردنشون،محافظت می‌کنم.
‫پشت این قایم شو.
‫گسترش اندواری!
‫نگران نباش، مراقبتیم!
‫خیلی خب، بیاید دیگـ-
‫رنگ چان؟
‫- ‌می‌تونی چیزی که من حس می‌کنم رو حس کنی، نه؟ ‫- چیکار داری می‌کنی؟
‫بیا!
‫- پرواز کرد! ‫- چه پشم ریزون! ‫-رنگ چان هم داره؟
‫بزن بریم!
‫خوشحالم که دیدمشون.
‫پس بهترینم رو میذارم وسط!
‫بـ-به همین سرعت؟ ‫ عجب قدرت تخریبی.
‫عجب متقلبی.
‫اونطوری نیست که فکرشو می‌کنید!
‫نمی‌خواستم ازتون مخفیش کنم، فقط انقد ‫درگیر غذا خوردن شده بودم که...
‫این خودش پرواز می‌کنه، ‫پس می‌تونم هرجایی بذارمش.
‫رنگ چان!
‫خیلی عالیه!
‫ا- اینطور نیست!
‫- فوق‌العاده‌ای رنگ چان! ‫- توام مثل مایی.
‫سلاحی که افتاده بود رو برداشتی.
‫آره؟
‫درسته.
‫وایسا ببینم، منظورت چیه؟
‫الان داری میگی اونو از وایلد هندا نگرفتی؟
‫به اون سلاحا می‌گیم اندواری.
‫این اندواری رو از کجا آوردی؟
‫نـ- نمیدونم.
‫حافظه‌ام رو از دست دادم.
‫از وقتی یادم میاد این سلاح رو با خودم داشتم.
‫و-وایسا، شما همه‌تون حافظه‌تون سرجاشه؟
‫آره من که دارم.
‫منم.
‫واقعا ناراحتم که دیگه نمی‌تونم برم سالن مورد علاقه‌ام.
‫همه‌ی ۱۰۸تا موعظه‌ی خواهرانه‌ای که مادربزرگ بهم ارث دادو یادمه
‫جایزه‌های لاگ‌اینی که بازی بهم میداد رو نتونستم جمع کنم.
‫من تنها کسی‌ام که حافظه نداره؟
‫ولی کاپوت حرف نداشت!
‫مگه اون جزوی از حافظه‌ات نبود؟
‫حتی اگه حافظه‌ات رو هم از دست بدی، ‫چیزایی که توشون خوب بودی رو یادت میمونه.
‫مثلا بیشتر وقتا مردم راه رفتنن رو فراموش نمی‌کنن.
‫که اینطور!
‫کاپو واسه تو مثل راه رفتنه!
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫ولی خب با این حال، حتما خیلی بهت سخت گذشته.
‫حتی با این که قوی هستی و می‌تونی آشپزی کنی،
‫حتما خیلی بدون داشتن حافظه، احساس تنهایی کردی.
‫مطمئنم خیلی مضطربی.
‫خیلی تنها بودم.
‫واسه همینم وقتی شمارو دیدم اونقد خیالم راحت شد...
‫پس بهتره از حالا به بعد با ما بمونی!
‫بیا باهم همراه شیم، رنگ چان!
‫یوری سان!
‫می‌تونی یوری خالی صدام کنی.
‫نه نمی‌تونم!
‫پس نظرت راجع به یوری چان چیه؟
‫همین خوبه.
‫یوری چان...
‫بیا از اینجا به بعد رو باهم بمونیم.
‫ولی...
‫نمی‌تونیم باهم دوست شیما.
‫چون اگه از دستت بدیم، خیلی تنها میشیم.
‫تنهای تنها بودم...
‫ولی امروز، دوستای غیرقابل جایگزینی پیدا کردم ‫که هرگز فراموششون نمی‌کنم.
‫رن چان، بیا هی باهم یه عالمه کار بکنیم.
‫باشه، یوری چان.
‫و-ولی وقتی به این فکرمی‌کنم که باید کارای فان ‫بکنیم، یکم استرس می‌گیرم.
‫حتی اونم بهت استرس میده؟
‫هیجان زده نمیشی؟
‫مثلا وقتی به دستورعملای کاپوی باحال فکر می‌کنی!
‫کاپو! هیجان انگیزه!
‫فکر کنم وقتی تو پیشمون باشی، ‫می‌تونیم بالاخره یه قدم به سمت جلو برداریم.
‫قسمت بعدی، «هات پات کنسرو ایتالیایی مکرل با گوجه و ادویه‌جات تند درکنار بقیه.»